Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Cierpliwie czekał na mnie.
Siedział na ganku
Liczył kwiaty w ogrodzie
Mnożył jabłka w sadzie
Patrzył w dal bez mrugnięcia
I widział wszystko
Co zobaczyć chciał
Tylko na mnie nadal czekał
Mijały tak dni
Upływały miesiące
On nie stukał w drzwi
Ja tego nie wysłuchiwałam
Nie zrezygnował ze mnie
To ja go nie chciałam
Zabrał całą swoją boskość
Gdy w końcu poprosiłam
Dziś zatęskniłam
Lecz teraz On już nie liczy
Kwiatów w mym ogrodzie

Opublikowano

kiedy zobaczyłem tytuł pomyślałem: będzie się nad czym poznęcać.
gdy przeczytałem czwarty wers byłem prawie pewien,
że wiersz obroni się zaskakującą puentą.

ale jest źle, jest bardzo źle.
można z tego zrobić miniaturkę
(nie mówię, że wysokich lotów, ale taką
- którą bez odruchów wymiotnych można przeczytać) ;


cierpliwie czekał
nie stukając do drzwi

*
dziś zatęskniłam;
nikt już nie mnoży jabłek
w moim ogrodzie

tyle z tego wierszyka da się wyłuskać
/j

Opublikowano

rzeczywiście do 4 wersu jest nieźle, a potem.... treść to jedna sprawa - możesz tam wkładać co chcesz, ale jest przegadana i czemu właściwie służy to oskarżenie samego siebie przez peela, da się wyczytać żal, technika to drugie: przypadkowy rym dni-drzwi, zakazane 'mym'...
ale ja sie nie znam, więc się nie czepiam.
do zaproponowanej miniaturki dołożyłabym jeszcze gdzieś 'nie zrezygnował ze mnie'-niekoniecznie w tej formie, ale to dość ważna sprawa(w moim przekonaniu)
ogólnie podoba mi się, czekam na ostateczną, najlepszą wersję:)
pozdrawiam!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Chciała mnie uśpić samotna miłość Wilgotna i troche zła Że nie może być czystą Miała małe pretensje Drobne jak dłonie palce opuszki Walczyły o kolejność rozkosz i sen Nie mogą być jedno Nie będą przecież razem tłem Zawsze musi być jedno Rozkosz trochę brudna Żeby był spokojny sen        
    • Cześć, tak :) Jestem słuchowcem i muszę przemielić tekst przez AI, żeby jako tako wyszło. Wiem, że AI też "pisze" teksty, ale ja tego nie tykam. Teksty tworze od pomysłu do końca sam - bez żadnej pomocy. Zapraszam na mój kanał na youtube, ostatnio trochę wrzuciłem, niektóre myślę mogą być dobre.
    • Zapraszam na youtube do wysłuchania piosenki:   Odeszła przechodząc w wspomnienie Jak bez złudzenia dzień żegnana Nie sączą się krwi strumienie Blizna gojąca wciąż jednak rana   Oczu blask jak gwiazd płomienie W sekundzie jednej przerwany Odeszła a wraz z nią natchnienie Znikł głos cicho szemrany   Pozostała melodia spokojna Z nią marzenia w sercu wyryte Duszy głębia jak wino upojna Przed wzrokiem myśli zakryte   Nadzieja już nie z tobą Powiązana miłości łańcuchem Gdy inni więcej dać mogą I ciałem i sercem i duchem   Żegnaj więc i niech dobrze się żyje Tobie, mnie i ludziom wokoło Ja sobie poradzę, jakoś przeżyję Ty wpadłaś – w błędnie toczące się koło
    • @FaLcorN Dziękuję za opinie, wiersz faktycznie jest prosty i raczej oczywisty w interpretacji. Miał być przestrogą przed naklejaniem sobie łatek i kondensowaniu swojej osobowości w ciasnych określeniach. Często obserwuję się to wśród młodych ludzi, zjawisko to raczej nie jest skomplikowane ale dosyć powszechne. Zależało mi na tym żeby wiersz mógł być potraktowany jako coś skłaniającego do refleksji, a imię Konrad to uniwersalny symbol który wszyscy kojarzą. Rozumiem jednak że przez prostotę może być raczej irytujący aniżeli refleksyjny.    Pozdrawiam
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...