„Spoglądając w taflę płonącej wody”

[Witold K.]

Wczesno poranne promienie słońca budzą Świat do życia.
Wznoszą leniwie swe płatki polne kwiaty,
Całe w kroplach rosy.
Pośród nich jedyna, wyjątkowa, piękna róża.

Zmusza, by w nią patrzeć.
Patrzeć i patrzeć bez końca.
Tego tylko można chcieć
-Jej, nie nocy, nie słońca.
Uzależnia, staje się jedynym ukojeniem,
Ostatnim pięknem w Świecie, gdzie życie jest cierpieniem.

Jej blask rozświetla mrok rzeczywistości
I tylko czasu mi brak, by być blisko niej, by w nią patrzeć.
Czasu, który nie zna litości
I mimo wszelakich próśb woli uciekać,
Niż stanąć w miejscu,
Czy choćby zwolnić i dać odetchnąć memu sercu.
Jednak walka z nim nie ma większego sensu…
Więc pozostaje mi tylko cieszyć się każdą chwilą z nią spędzoną,
A każdą inną uznać za straconą.

[dorota komar]

witam...kolejny dobry wierz...zmienilabym jedno, a mianowicie...
'' Tego tylko mozna chciec- Jej
Nie nocy, nie slonca''
I podoba mi sie bardzo samo zakonczenie...pozdrawiam

[Witold K.]

Dzięki.Faktycznie tak jest lepiej ale napisane jest tak z powodu chęci utrzymania rymu.Fajnie że Ci się podoba to chyba akurat ostatni mój wiersz traktujący o miłości.Chyba...:)

[Peo niebieska]

Aż wokół zapachniało wiosną ....
Bardzo mi się podoba :)
Pozdrawiam ciepło
Peo niebieska

[dorota komar]

tak....wlasciwie masz racje.Lepiej sie rymuje w wersji ktora ty napisales.A tak na marginesie...lubisz pisac wiersze o tematyce milosnej????

[Witold K.]

heh to zależy.Dwa z zamieszczonych na tej stronie miały konkretne adresatki a reszta(ta pesymistyczna) to efekty moich smutków i prób poradzenia sobie z nimi.PS. Peo dziękuję za miłe słowa.