Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

ponoć żony gotują zupy a zatem pierwsza
będzie z dyni pluniemy pestkami za siebie
na drugie ruskie z dużą ilością cebuli
w kuchni płacz że nie można mieć wszystkiego
z czegoś trzeba rezygnować wiem wiem
tien-szan śpi jak staruszka nie trafię po śladach

nie kłamię lubię antonówki rude koty i mlecze
choć mają korzenie moje są skarłowaciałe
byle podmuch i lecę jak dmuchawiec
mówisz chwyć się mojego swetra kochanie

ta włóczka jest mocna wiem wiem
ale ja nie jestem rzepem

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



kwiecień plecień co przeplata
wy głosujta na krzywaka!!!

PS - ruskie - mniam
PS2 - a całkiem poważnie - fajny wiersz.

a ja dobre robię
oj dobre
takie pękate i dużo cebuli
żeby sobie pobeczeć
Opublikowano

ruskie?
uwielbiam
dużo cebuli musi być
i pamiętam dowcip studenta z Krakowa
w latach siedemdziesiątych paradował po krakowskim rynku z wielkim napisem na piersiach:

NIE LUBIĘ RUSKICH

na plecach grzmiało:

PIEROGÓW

:):)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



a ja panu powiem tyla
że pierogi z czosnkiem to dla mnie pestka
oprócz tego dziołcha potrafi warzyć
*naleśniki z czosnkiem
*zupa czosnkowa
*czosnek zapiekany w łupinach
*pietruszka z czosnkiem na kruchej sałacie z sosem serowym
*śledzie z czosnkiem w śmietanie
to tylko czubek góry czosnkowej

i niech to szanowny członek komisji weźmie pod uwagę
podczas rozpatrywania konkursu
i do tego robi nalewki wszelakie, piwo kapslowane otwiera sprawnie to samo z winem

ps. buzie też ma pikną jak i cała reszta

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Arsis ponura, poruszająca wizja  niecodzienna rozbudowana metafora...
    • @Stukacz a dlaczego źle? inaczej:)
    • @Bożena De-Tre Wszystko możesz, Poetko - na przykład w jednym wersie uśmiercić i Boga i Nietzschego (obu po raz drugi).
    • Czekają. Stłoczone ciasno w zastygłej procesji, w urojonych widmach bezmiernej nocy. W pokoju. W tym pokoju stłoczone aż po brzegi. Wchodzą na ściany, na to drzewo wyrastające z podłogi. Stojąca w kącie plątanina martwych rur. Poskręcane gałęzie, odrosty. Żeliwne. Milczące artefakty...   Pełzną wysoko w swojej nieruchomej kreacji. Te zwidy rozczapierzone. Złapane w krótkim ujęciu. W milisekundowym błysku wypalającym oczy.   Są jedne na drugich. Obok siebie. Tuż obok. Bądź wyrastają z siebie bez jakiejkolwiek koncepcji, jakiegokolwiek sensu.   Ciasno. Bardzo ciasno…   Jak niezliczone polipy w jelicie. Zrakowaciałe. Całkowicie obce, nawet dla siebie samych. Całkowicie obce ciała rosnące w swojej i tak obcej egzystencji.   Mnożą się bez ustanku, wyrastając z siebie w nieskończonych powtórzeniach. W szmerze nieskończonego wzrostu...   Zasuszone widma. Kreatury pajęcze… Których odnóża… - Boże, jakże ich wiele!   Sięgają nimi, poprzez grzybnię pleśni, sufitu, jak nieba… Wspinają się. Wspinają, ku wielkiej mistyfikacji, ku tajemnicy największej.   Albowiem rozpościera się z wysoka coś, co jest niepodobne do niczego.   Co to takiego? Jakaś iluzja, deliryczna ekstaza…   Stając u stóp tego gigantycznego konstruktu podobnego do krzyża... - z kamienia, ze stali. z drewna…   Z żelbetonu poznaczonego brunatnymi plamami nuklearnej reakcji. Zmartwychwstania?   Być może samego Boga...   Słychać jeszcze echo. Pogłos pędzącego wiatru. Wtedy, co pędził w ogromnym huku totalnej anihilacji.   Tuż przede mną mur nieskończonego wzniosu. Rozpostarte ramiona (odnóża?) Rozwarte szeroko. Szeroko… - czegoś, co już dawno skonało, mimo że jest wieczne. mimo że żyje, pomimo ewidentnej śmierci.   Jakieś truchło. Zasuszone. W szacie pajęczej.   W powiewających płachtach. W czarnych od kurzu. Od pyłu. Od brudu zionących ciszą zatęchłych katakumb…   W przeciągu, w powiewie.   W półmroku…   Spogląda z wysoka wielookie oblicze. Czarne oczodoły w zdeformowanej czaszce.   I coś jeszcze.   Coś, co przeczy fizycznemu istnieniu.   Spod sufitu spada na mnie absolutna martwota, kiedy klęczę, kiedy leżę, kiedy pełzam jak wąż, jak dżdżownica, jak wielonoga skolopendra…   Co tu jest mną, a co kim innym? Albo czym?   Kto tu jest?   Mnoży się coraz więcej tej całej bezgranicznej iluzji, która we mnie. Która wszędzie…   Odchylam głowę do tyłu. Odchylam. Odchylam… … aż trzeszczą kręgi w szyi...   Wykrzywiając twarz w morderczym grymasie, w potęgującym się orgazmie trupiego rozkładu...   … moje oczy...   Te czarne otwory. Te czarne. Bezkreśnie czarne…   … jak noc lodowata…. jak noc…   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-06-07)      
    • @hollow man

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...