Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

W oknach tylko przygnębiający mrok.

Cień osoby przemyka jak ostatni promyk dzisiejszego
słońca po naszych ciałach. Nic złego się dzisiaj nie
przydarzy, nic na to nie wskazuje. Zajadając się tłustymi
pączkami przenosimy spojrzenia na innych.

Palcem rysujemy sylwetki rzucające się prosto w oczy.
Otwarte okna pochłaniają powietrze przesycone
feromonami i brudem ulic. Potykając się o puste słowa
podnosimy wzrok poniżej poziomu.

Stare twarze przyglądają się nam co dzień podnosząc
ciśnienie. Periodycznie zasłaniamy się kształtem
wypowiedzi. Prześwietleni wiemy mniej o sobie niż przed godziną.

Opublikowano

W oknach tylko przygnębiający mrok.
Cień osoby przemyka jak ostatni promyk dzisiejszego
słońca po naszych ciałach. Nic złego się dzisiaj nie
przydarzy, nic na to nie wskazuje. Zajadając się tłustymi
pączkami przenosimy spojrzenia na innych.
Palcem rysujemy sylwetki rzucające się prosto w oczy.
Otwarte okna pochłaniają powietrze przesycone
feromonami i brudem ulic. Potykając się o puste słowa
podnosimy wzrok poniżej poziomu.
Stare twarze przyglądają się nam co dzień podnosząc
ciśnienie. Periodycznie zasłaniamy się kształtem
wypowiedzi. Prześwietleni wiemy mniej o sobie niż przed godziną.
Jak dla mnie - wiersz poprawny, ale nie dobry. Może brak w nim jakiejś świeżości lub czegoś, co sprawiałoby, że chce się do niego wracać? Zapewne dobrze oddaje sytuację, którą opisuje. Choć nie przeżywa się tego, co w tych sytuacjach mógłby przeżyć autor. Nie wiem, może wyobraźnię mam kiepską...? Pozdrawiam ciepło.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Leszczym Może to zależy komu do czego to potrzebne na dany czas.
    • @Myszolak   Bardzo dziękuję!  Dziękuję za to, że dostrzegłaś ten paradoks - że bliscy mogą jednocześnie chcieć dobrze i nie trafiać.  Chciałam ukazać przepaść między rytuałem pocieszania a przeżywaniem straty, z odrobiną też pewnej "przyjacielskiej manipulacji".  Trochę to karkołomne - bo od strony męskiej "psyche".  Pozdrawiam serdecznie. 
    • @hollow man Wiesz, w pisaniu potrzebna jest też przebieżka. To proces jest cały. Wraca się do dyspozycji. Zmierza gdzieś, powolutku, kroczkami, rzadko kiedy siadasz i piszesz nie wiadomo co. To oczywistość, ale to raczej tak jest. też miałem i okresy niepisania wcale i okresy porzucenia długopisu. Miałem też i nadmiary. I serio sądzę, że 4 wiersze w miesiącu to powinno być klue sprawy, ale do tego stanu dopracować się musisz po prostu. Takie ja akurat mam wrażenie.
    • "Pasożyt - po trupich kościach"   W świecie krzywych luster trwam – pchła pasożytnicza, Gdzie snobizm, chciwość i głód w każdej tętnią żyle. W otchłani pustych żądz, co dna nie zna zazwyczaj, Gwałcimy matkę-naturę, by pławić się w pyle.   Chcemy wszystkiego naraz, bez wstydu i miary, Depcząc miękkość darni; błękit nieba nas parzy. Złocimy brzegi rzeki, kojąc nimi kary, Karmimy próżność łzami – kat, co o raju marzy.   Wrosło w nas marnotrawstwo, pycha bezrozumna, Zostawiamy za sobą zgliszcza i rany krwawe. Niszczymy bez skrupułów, choć czeka nas trumna, Paląc fundament ziemi pod stopy nieprawe.   Zamki legły w gruzach, twierdze w proch prawie starte, Chciałbym świat ten uleczyć, lecz zbyt jestem mały. Znikają piramidy, dziś nic już niewarte, Trzeszczy ludzka roztropność, kruszą się jej skały.   Ile czasu mur ten wytrzyma napór głodu? Ziemia drży pod stopami, o litość nas błaga. Gnuśność nas pochłonie bez żalu i powodu? Idziemy wciąż przed siebie – ślepa to odwaga.   Niszczymy się nawzajem, kradnąc jutra nadzieję, Jakby świat był zabawką pośród kości bieli. Zrozumiemy zbyt późno, gdy sens w nas zniszczeje, Że śmierć żywiciela los pasożyta dzieli.   -Leszek Piotr Laskowski      
    • @andrew   Ciepły, obrazowy wiersz z prawdziwą obserwacją natury. Też lubię obserwować niebo. :)  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...