Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Poezja

Mirosław_Butrym
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Mirosław_Butrym

Mirosław_Butrym

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Wspaniałością słowa, czar poezji powab.
Czasem radosna w rozumie ożywa,
który kocha piękno, wielki talent skrywa.
Bywa też ze smutku, patosem okryta,
stworzona przez pamięć, rozum czernią wita.

Paletą barw życia, mnogość sytuacji,
oryginalność sztuki to sedno kreacji.
Utwór ktoś zabawny niekiedy napisze,
finezję pokaże, swej twórczości niszę.

Pisanie powinno dostarczać radości,
wiedzieć to powinien, ten kto sztuką żyje.
Natchnienie jak gejzer ludzkiej duchowości,
poezja jak potok bystrości ma siłę.

Messalin_Nagietka

Messalin_Nagietka

Opublikowano
Opublikowano

to moja poezja

poezja to ogrom słów
bo w pojedynkę braknie trafności

wiązka światła forsująca pryzmaty
– w dobie dojrzewania pasm prawdy

w gamie barw – dogmaty
zaduma – rzucająca cień
latarnia – gdzie najciemniej

poezja to słowa
bo jedno nie wystarcza
na wskazanie przesłania

---------------------------------


a to moja poezja
nie chcę porównania
jedynie urozmaicenie? a może to samo?
MN

Dorma

Dorma

Opublikowano
Opublikowano

Ehh. Nie wiem od czego zacząć.

Po pierwsze: styl i język. Stwarza Pan wrażenie autora, który nie wie czego chce i jak chce by wiersz był odebrany. I to czuja czytelnicy. Miesza się Panu patos z potocznością i kolokwializmami. Z jednej strony:

Wspaniałością słowa, czar poezji powab.
Paletą barw życia, mnogość sytuacji,
oryginalność sztuki to sedno kreacji.

itd. Swoją drogą strasznie napuszone wydumane te metafory, zupełnie niepotrzebnie

a zdrugiej strony:
Utwór ktoś zabawny niekiedy napisze,
Pisanie powinno dostarczać radości,

O metaforach juz wspomniałam. Moja rada. Niech Pan postara sie pisać bardziej naturalnie, bo juz po tytule wiedziałam, że bęzie to taki wiersz.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Wochen
      optio

      Przez Wochen · Opublikowano

      ułożyłem już wszystkie słowa w kolejności nie  chcę dryfować na wszyskich morzach   wybieram ciszę tak długo będę szczęśliwy póki inni nie usłyszą  
    • jan_komułzykant
      Ara ta Tatara / Rata tura, żaru Tatar / Mantra, żart nam

      Przez jan_komułzykant · Opublikowano

      A kino Mars osra Monika.   A ma kinomana WC? Cwana Monika ma.
    • wiedźma
      POROZMAWIAJMY / Tobie

      Przez wiedźma · Opublikowano

      @LessLove To cudowny wiersz napisany językiem mistyków i kochanka jednocześnie.  Nie ma wstydu - jest " bez wstydu i winy " . Porusza fraza słów, których nie ma  i piękna pantonima. Siedmiokrotnie pojawia się słowo " chcę " powtarzanie jak mantra.  Odczyt całości przepełniony jest pragnieniem duchowego połączenia dusz z nutką cielesnosci. Dla mnie to erotyk na poziomie duszy, to pragnienie zjednoczenia się na poziomie istnienia.  Niesamowite wrażenie robi porównanie do aktu stworzenia świata. To jest święte. Podmiot pragnie  połączenia przez śmierć i ponowne narodzenie  jako jedno ciało. To ma się dziać poza czasem w " za krótkiej nocy " . Frazy " pić wodę zycia" , " pić bez końca Ciebie" , " dotykać wargi miłością drugie pożądaniem " to bardzo cielesne i fizyczne pragnienie, głód drugiej osoby, w której chce się utonąć.  W tym odczycie  ostatnia zwrotka wprowadza cierpienie. Kiedy przyjdzie świt wszystko się skończy i zostanie tylko tęsknota,  dlatego pojawia się wers" rozmawiajmy długo w pięknej pantonimie" - zostaną tylko słowa.  Jeśli chodzi o inne odczyty to dołączam do słów @Benjamin Artur.     W kontekście relacji Bóg- człowiek, wszechświat to pragnienie tego, by doświadczyć całym sobą.  To prośbą o mistyczne zjednoczenie. Podmiot chcę kochać tak, jak Bóg kocha świat.  Niesamowite wrażenie- to święta miłość.    Dla mnie to także wiersz, który można odczytać z poziomu Poeta- Muza . Tu jako puentę odczytuję, że po napisaniu dzieła  zostaje tylko pustka i tęsknota za kolejnym.  W innym poziomie odbieram go także jako wiersz o stracie. Tu " zatrzymać czas" oznacza zatrzymać ostatni moment , " chcę przypomnieć sobie pokolenie Adama " oznacza , że chcę wrócić do początku nas.  Dla  mnie to też wiersz o sobie samym. To swojego rodzaju powrót  do niewinnosci - " bądźmy winni niewiedzy.. takimi nas stworzył .  To takze powrót do pragnienia.  Widzę tu także akceptację siebie i odzyskanie własnego " ja" .  Wiersz poruszył moje zmysły w wielu poziomach.  Dziękuję     
    • Tadeusz Koch
      Razem

      Przez Tadeusz Koch · Opublikowano

      Razem     Podaj mi dłoń, dalszą drogę przejdźmy razem, niech każdy wspólny krok pewniejszym się stanie. To, co nieznane, niech będzie drogowskazem, a cicha nadzieja: jak pierwsze świtanie.   Spójrz na to drzewo, co do nieba zmierza: zanim koroną obłoków dotknie w górze, cierpliwie ziemi swe korzenie powierza, by stać mocno, kiedy wokół szaleją burze.   Wielkie marzenia nie rosną w pośpiechu, buduje je spokój, co w sercach dojrzewa. W prostym geście i w serdecznym uśmiechu trwały fundament swą siłę zasiewa.   Zróbmy ten pierwszy krok: odważny, choć mały, zbudujmy grunt mocny, co przetrwa przez lata. By sięgnąć nieba, jak ten dąb dojrzały, idąc ramię w ramię przez wszystkie dni świata.
    • Benjamin Artur
      Być może

      Przez Benjamin Artur · Opublikowano

      Od kiedy morze? Być może, mój Boże.   Od kiedy?   Od wczoraj mowa. Namowa się chowa jak sowa.   Od wczoraj?   A dzisiaj? Czy będzie, kto będzie i wszędzie?   A dzisiaj?   Nie będzie, nie wszędzie jest w błędzie.   Nie będzie.   A jutro nastanie. Czy jutro zostanie?   I będzie coś jutro? Czy futro...   A będzie.   A będzie.   Ła-będzie.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...