Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Polski Indianin II (Dorn Kichot)


Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Pewien Dorn Kichot z pięknej La Manchy
już z wiatrakami nie będzie tańczył.
Bo się sprzeciwił. Czegoś się boi?
- Nie wiem, lecz Sancho już w jego zbroi
odtąd tańcuje, jak wódz Komanczy.

Opublikowano

Gadał gość z samoobrony,
że zupełnie jest bez winy,
lecz gdy nogi w misce umył,
to pływały szumowiny,

więc, by nic się nie wydało
jaja wsadził, jak ten burek
i z opresji wyszedł cało
mówiąc wszystkim, że to żurek.

Opublikowano

A z kolei inny facet
trafem też z samoobrony
na test, że on jest bez winy
wziął namoczył kalesony.

Woda też nie była czysta
bo farfocle w niej pływały
a on wszystkim w koło wmawiał,
że to przecież żurek biały.

Chociaż różne to przypadki
ale zbieżne tłumaczenia,
które dają jasny przykład
z kim my mamy do czynienia.

Opublikowano

Takie sobie toczą życie,
nam zaś piętrzą w nim przeszkody.
Dawne wicie, rozumicie
Zamienili w lanie wody.

Oskarżają, piorą brudy,
w żywe oczy wszystkim kłamią ,
żurkiem fałszu i obłudy
obrastają wciąż i mamią.

Opublikowano

Czy my byli byśmy inni
wszak drabina karier zmienia
i wnet proste kręgosłupy
mają pewne odchylenia.

A czym wyżej stawiasz nogę
grunt ucieka ci spod stóp
lecz cóż ciebie to obchodzi
leziesz, leziesz tam gdzie żłób.

W górze więcej masz swobody
bo nikt cię nie szturcha z boku
i nie słyszysz jak ci z dołu
wrzeszczą – spadaj stary ćwoku.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Mel666 ufff , w takim razie mi ulżyło. Nie chciałam Cię urazić. Wywołał u mnie takie właśnie myśli.  Cieszę się, że tak to odbierasz. Czekam na więcej !
    • @wiedźma właśnie chciałam żeby ten wiersz był niejednoznaczy i oniryczny i mam nadzieję, że mi się to udało. Dziękuję bardzo za komentarze...

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @Berenika97 bardzo sie cieszę, źè Ci się podoba:)  
    • Straciłam czucie w swojej lewej dłoni, w lewej półkuli, gdzie neuroprzekaźniki się stykają, iskrzą, iskrzą się - na słomianym stosie się spalają, w lewej skroni, gdzie stare, wyblakłe fotografie pod dotknięciem ręki się rozpadają, w metalowej klatce zakopanej pod ziemią, gdzie nie dociera latarniane światło.   Co się właściwie stało? To nie moje ciało - kukiełka poruszana dwoma nitkami.   Drugoplanowa aktorka w sztuce nienapisanej własnymi rękoma.   Nie czuję bólu, nie czuję radości, ani ciepła, ani ognia, ani złości. Nie czuję nawet obojętności - rola statysty przypadła mi.   W prawej dłoni również czucie zanika, w prawej półkuli, gdzie magiczne sztuczki na cyrkowej arenie się wydarzają, w prawej skroni, gdzie z zardzewiałych doniczek płatki śniegu spadają, w prawej przestrzeni, gdzie w rodzinnym domu, nie ma już śnieżnobiałych poduszek.   Co się właściwie stało? Ktoś zamyka powieki. Kurtyna opada.   Za rogiem, zza tekturowej zasłony, wyszeptane moje imię. Pusta, delikatna skorupa na zewnątrz, wewnątrz wulkaniczna lawa - gęsta, zastygająca.   Kim jestem więc? Czy jestem iskrą, która rozpali ogień bez użycia zapałek? Czy jestem cieniem stojącym z boku, czekającym, aż zajdzie słońce, by w ogóle zniknąć? Czy jestem kimś, kto czeka na odkrycie?
    • @Gosława To dobre życzenie. Moja intuicja podpowiada mi ciekawy okres życia, twórczy, intensywny, a nawet... zasobny, tylko po co...  @Berenika97 Bardzo się wahałem. Jedna z Was mnie namówiła, ma podobnie smutne doświadczenie. Chciałbym, żebyście widzieli w tym wspomnieniu piękno bycia razem, do końca i dłużej.
    • @Starzec genialny błysk!
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...