Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rozmowa między Diabłem a Aniołem

Łukasz K.
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Łukasz K.

Łukasz K.

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Diabeł raz zobaczywszy Anioła
Woła jak do swego pana:
„Hej ty, hej ty duszo kochana!”
Nagle!... cisza dookoła
Gabriel odwrócił swą pokorną głowę
I wysłuchał Diabła namowę:
„Aniele mój drogi, przeze mnie lubiany
Tak bardzo jestem zakłopotany!
Czy byś nie pobiegł ze mną na dół
Tam gdzie nie ma rajskiego obrazu,
Gdzie jest tylko gorący muł?
Tylko nie bierz ze sobą bagażu!”.
Podniósł Anioł skrzydła i wzbił się wyżej
Tak, że na duszy zrobiło się lżej.
Głowę na dół spuścił,
Jak gdyby uchylił przed złym czoła,
Księgę swą upuścił i do Diabła woła:
„Czy ty przypadkiem nie knujesz czegoś,
Może chcesz zrobić mi coś złego?
Tam na dole chcesz mnie w otchłań wrzucić,
Aby później do ucha coś podłego nucić”.-
- Zamyślił się chwilę, jak gdyby propozycję rozważał
I rzekł: „Dobrze!...Ale będę uważał!”.
Poszli, a szli chyba z milę.
Gdy doszli na miejsce do złego doliny
Minęły chyba ze trzy godziny.
Anioł w końcu nie wytrzymał,
Złapał powietrze, jak balon się nadymał
„Po co mnie tu przywlekłeś, taki kawał drogi.
Widzisz, że jestem stary i mnie bolą nogi!”
„Tak, Aniołku złoty, wiem że kawał drogi,
Lecz nie denerwuj się, choć Cię bolą nogi.
Choć tutaj! Tutaj sobie usiądź!
Nie bój się! Gościem moim bądź!”
Anioł na nic nie zwracając uwagi –
Usiadł, do góry głowę podniósł i nabrał powagi.
Nagle!...Diabeł zaczął mówić swą historię
Rozważał tak długo, aż stworzył teorię.
Złapał się za róg i zapytał sam siebie:
„Mi się wydaje, że ja byłem w niebie”.
Anioł krzyknął: „O Boże Przenajświętszy –
Czy tu miłość włada?
Diabeł – Aniołem nie jest,
A mu się spowiada”.
W ten sposób Diabeł usidlił Anioła
Czy On jednak uwierzy? Czy też uciec zdoła?
Wśród kamieni czerwonych i czarnych jak smoła
Po dzień dzisiejszy ktoś o pomoc woła!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • monon
      Kawiarnia

      Od autora: Scena pochodzi z mojego dokumentu w Google Dokumenty. Jest on poświęcony moim ćwiczeniom w celu kształcenia warsztatu literackiego. 

      Scena z początku miała przedstawiać spotkanie po latach w kliszowej kawiarni, ale jak widać przerodziło się w trochę innego. Zapraszam do zapoznania się z tekstem :D

       

      Tego dnia Johanne Rosales była wykończona po udzielaniu wielu korepetycji z 

      dziedziny literatury. Jedyną rzeczą, o której w tej chwili mogła myśleć, była dobra kawa, dlatego wstąpiła do miejskiej kawiarni.

      Lokal był wystrojony w ciepłe odcienie żółtego i pomarańczowego. Ozdobiony w stylu dość nowoczesnym, ale z dodatkiem lat dziewięćdziesiątych. Nie było tłoczno. Nic dziwnego – była wystarczająco późna pora, że większość wróciła do domów i zajmuje się osobistymi sprawami. Przy oknie siedziała para w podeszłym wieku. Dyskutowali o czymś zagorzale. Johanne udało się usłyszeć fragment rozmowy.

      – Ja tam go lubię. Wydaje się porządnym gościem – powiedziała z pełnym przekonaniem.

      – Kochanie, ale on jest – urwał.

      – Proszę cię, co z tego, że jest z innego kraju i o innym odcieniu skóry, niż my?

      Johanne poszła dalej, minęła dwójkę osób machających do pozostałych gości. 

      – Już idziemy! Nathaniel, pośpiesz się! – wykrzyknęła dziewczyna o młodzieńczej twarzy, z piegami i zielonymi okularami na nosie.

      – Boże, Sophia. Nie dramatyzuj – odparł. 

      Korepetytorka ruszyła dalej, próbując znaleźć odpowiedni i najlepszy stolik. Wreszcie, gdy dostrzegła go poczuła jak przez jej ciało przepływa dziwna radość. Johanne nie sądziła, że widok takiej prostej rzeczy, jakim jest stół w kawiarni może wzbudzić taką emocję. 

      Usiadła przy nim i poczekała aż kelnerka przyniesie jej menu kawiarni. Kobieta rozejrzała się po sali i dostrzegła, że para która toczyła energiczną rozmowę opuściła lokal. Grupa przyjaciół zaczęli o coś się kłócić. Młoda blondynka rzuciła kawałkiem ciasta w chłopaka, siedzącego naprzeciwko ją i wybiegła z kawiarni. W całej przestrzeni zawiesiła się nieprzyjemna atmosfera. W końcu pozostali wyszli, a Johanne została sama. 

      Kelnerka wyszła zza lady i podeszła do kobiety. Przywitała ją miłym uśmiechem i regułką powtarzaną każdemu gościowi. Osoba, stojąca przy ladzie zwróciła się do kelnerki.

      – Violet, chodź! Twoja mama dzwoni – krzyknęła inna dziewczyna w fartuchu. Machała zielonym telefonem w ich kierunku.

      – Przepraszam, zaraz wrócę do pani. Proszę, oto karta. – Wręczyła jej czarną kartę, która oczywiście zawierała menu kawiarni. Kelnerka zniknęła za czarnymi drzwiami. Podeszła natomiast do niej ta druga pracownica. Wydawała się ją znać. Jej spojrzenie było badawcze, jakby szukała w odmętach pamięci skąd kojarzy Johanne.

      – Dobry wieczór, mogłabym się o coś pani spytać? – zaczęła dosyć słabo, jakby niepewnie.

      – Jasne. 

      – Czy pani nazywa się Johanne Rosales? – spytała, siadając na drewnianym krześle.

      Johanne spojrzała na dziewczynę z lekkim zaskoczeniem w oczach i wykrzywiła jedną brew. Jej wzrok podróżował na ladę, sprawdzając czy nikt nie usłyszał pytania.

      – Tak, to ja. Skąd takie pytanie? Ja pani nie znam.

      – Jejciu, Johanne! Kojarzysz Alexandra Moon?

      Johanne zdawała się odszukać go w pamięci, ale za nic nie potrafiła się go odnaleźć.

      – Niestety, ale nie.

      – W sumie nic dziwnego. Przecież chodziliście ze sobą aż kilka dni. To zaskakujące ze strony Alexa. On to co ledwo miał dziewczynę maks dwa tygodnie. – Kelnerka przyłożyła palec do ust, zdając się być głęboko pogrążona w myślach. – Jestem jego siostrą – dodała chwilę później.

      – A twój brat ma takie bujne, czarne loki?

      – Tak!

      – To chyba zaczynam go kojarzyć. Czemu o niego pytasz? Coś się stało?

      – Nie! – zaczęła wymachiwać rękoma, jakby o coś ją oskarżono – Wczoraj przeglądałam jego galerię w telefonie i natknęłam się na wasze wspólne zdjęcie z imprezy studenckiej. Podpisał je “Moja Johanne”, więc pomyślałam, że może miał poważne plany wobec ciebie.

      – To miło usłyszeć, że był mną oczarowany.

      Ktoś otworzył hukiem drzwi za ladą. Była to Violet. Podbiegła do naszego stolika i zaczęła się szybko kłaniać. 

      – Przepraszam! Nie spodziewałam się, że moja rozmowa z mamą tyle potrwa. Mam nadzieję, że pani się nie gniewa.

      – A skądże! Poproszę jedno espresso. – Szybkie spojrzenie rzuciła na dziewczynę, siedzącą z nią – Nie, poproszę jednak dwie. – Uśmiechnęła się w jej kierunku.

      – Jestem Caroline.

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...