Kiedy zostaja juz tylko wiersze

[Korczak Krzysztof]

Kiedy zostaja juz tylko wiersze
to znaczy caly swiat umiera
kwiaty uwiedle w butonierce
smierc przeciez wcale nie przebiera

Poezja zamiast reszty swiata
tego wszystkiego co on daje
zobacz ten krawat nie przystaje
ni do topora ni do kata

Gdy tylko wiersze pozostaja
to jakby wszystko juz doskwiera
piekne uczucia umieraja
zostaje po nich tylko trema

[Rhiannon]

Powtarzam po raz setny chyba: zainstaluj polska czcionke. Wierz mi - to sprawi, ze duzo latwiej bedzie sie czytac Twoje wiersze. Bedzie sie dalo cos w nich zobaczyc, bez uprzedniego przebijania sie przez brak fiftaszkow nad i pod literkami. Nie wierze, ze nie masz w Polsce nikogo znajomego, kto moglby Ci chociaz na plycie czy mailem przeslac polska czcionke.
A jesli koniecznie nie chcesz miec polskich znaczkow na kompie, to produkuj sie na anglojezycznych forach. I pisz po angielsku.

Co do wiersza - kompletnie nie pasuje mi druga strofa. Faktycznie nie przystaje ni do topora, ni do kata. Moim zdaniem jest zupełnie niepotrzebna. I niezrozumiała. Dla mnie przynajmniej.
"kwiaty uwiedle w butonierce" - nie lepiej by było "zwiędłe"? Nie słyszałam jeszcze słowa "uwiędłe". Tylko "uwiąd", ale tu chyba nie o to chodziło...
"smierc przeciez wcale nie przebiera" - sądzę, że to "wcale" jest tutaj niepotrzebne.
"to jakby wszystko juz doskwiera" - po co to "jakby"?
"piekne uczucia umieraja
zostaje po nich tylko trema" - trema?

Pozdrawiam, R.

[M._Krzywak]

Podmiot jest w roli absolutu - zauważa, iż w moment końca świata uwidoczni się w wierszach - chociaż nie dopowiada, czy są one na kartce, czy na np. internecie, czy w zeczycie, czy wreszcie w głowie. No nic, poszukamy dalej. Na razie mamy odwołanie do "Kwiatów w butonierce", więdnących - czyli mamy motyw własnie umierania. Potem zaskakuje nas super swieżym stwierdzeniem, że smierc nie przebiera. Sam odbiorca nie wpadłby na to.
ale nic - podmiot wraca do owej "poezji" - "zamiast" reszty świata - czyli wchodzi w nią cały (to musi byc eteryczny duch, bo nawet bułki z szynką nie zje). Potem dwa w miarę normalne wersy, jedyne tutaj:
"zobacz ten krawat nie przystaje
ni do topora ni do kata"
I potem znowu, że wiersze tylko zostają, następny wers jest niezrozumiały (co wszystko - podmiot ma palpitacje?, moze i taniec Św. Wita?), potem patetyczny banałek i durnowata puenta.
Reasumując - warsztatowy badziew - (powtorzenia umiera/umierają, świat/świat), z cyklu - jak cię piszą, tak cię widzą.
Ech, tfu...

[Dotyk]

to jest taki wiersz, ktoremu się nie wierzy.

[Piotr_Jasiński]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Michale, uprzejmie Cię informuję, że zostaję fanem Twoich komentarzy.
Sztuki pisania wierszy już się uczę (choć po tylu latach przerwy ciężko),
terez przyszła pora na ich analizę.
Pozdrawiam mentora.

[MARIUSZ RAKOSKI]

O ocaleniu świata przez poezję i w poezji już pisano - to mniej lub bardziej ważne (nic nie istnieje przez się). Jednak sposób prowadzenia tekstu, przez który prowadzi nas podmiot (czy absolut? wątpliwe, zrobiłby to lepiej, może to jednak sam autor, który się nim czuje), jest zniechający; na podane tezy brak jakichkolwiek przeciwstawnych lub afirmującyh argumnetów... poza tym wiersz jest chaotyczny, nieprzemyślany;

Poezja zamiast reszty swiata
tego wszystkiego co on daje
????????????????????????????
zobacz ten krawat nie przystaje
ni do topora ni do kata

Nie wiem z czym to jeść i jak mam to robić?
Pzdr

[Rhiannon]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zgadzam się z przedmówcą. Może nie w stu procentach, ale w jakichś siedemdziesięciu na pewno. :)

P.S. Panie Krzywak - co to jest "taniec św. Wita"? Ciekawość i żądza...
...wiedzy się we mnie odzywa... ;D

Pozdrawiam, R.

[51fu]

nie, to wszystko nieprawda. niby dlaczego miałbym się zgodzić z Autorem?

brak polskich znaków to raczej lekceważenie czytelnika. to ja sobie zlekceważę wiersz w komentarzu: drugi napęczniały balon z rzędu, mam dziś szczęście.

[Dorma]

Jak na Pana to wiersz całkiem niezły. Nie jest dobry, ale mam wrażenie, że się pan rozwija powolutku..