Zgłoś

  NA MARGINESIE   I nadszedł czas gdy przestałem słuchać, i robić to, co innym po drodze, dopóki mam siłę i nogi mnie niosą, będę szedł, gdzie zechcę, zbierając kurz na butach, byle by do przodu, i choćby na boso.   Samotność swą łączę z dni codziennych troską,i rozmów ze sobą coraz częściej słucham, jest mi dziś z tym dobrze, nic komu do tego, gdy serce się śmieje, a głowa dobrą myślią wybucha.   Nareszcie się mogę nacieszyć jesienią, gdy już nic nie muszę, ale wszystko mogę, zła przeszłość odeszła wraz z szarym cieniem, i kocham znów życie, i żyję, jak mogę.   Ludzkich słów emocje zostawiam gdzieś obok, bo one nie mogą być mi życia kontrolą, jestem, jaki jestem , nic komu do tego, po to Bóg dał rozum, wiarę, wolną wolę.   Być może dla innych jestem aspołeczny, bo wolę coś robić z serca, nie na pokaz, a za to co mogę, jestem losowi wdzięczny, choć przewlókł mnie nie raz po ciernistych drogach.   Ktoś spyta, rodzina, bracia, przyjaciela, a czym że są wszyscy bez swej obecności, większość z pokpiwaniem patrzy, lecz bez zysku, nawet psu nieżuci obgryzionej kości.   Bogdan Tęcza

Witaj  - zakończenie na plus - podoba się - 

Witaj - poprzednicy wszystko co cenne w twym wierszu  już wspomnieli               Przychylam się  -                                                     Pzdr. 

@andrew to chyba dwie strony medalu, guru to życie a gwiazdy to niebo

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  Wręcz przeciwnie. Blizny, znaki zmarszczki - to świadectwa szlachetności.   Piękny wiersz o emocjach, który ich nie dzieli na dobre i złe, nie przyznaje racji żadnej ze stron, ale akceptuje ich obecność, naprzemienność w życiu i ich oddziaływanie na człowieka