Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

to jest mój głód dziecinny

Michał Kowalski
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Bogdan Zdanowicz

Bogdan Zdanowicz

Opublikowano
Opublikowano

Wiesz Autor, no lepiej (nb. znasz tych kilka typów dziewic, ale powiem tak: ten jest lepszy, bo "wart pac pałaca" ;).
Rytm, no jest. Coś nie tak jednak ze staraniem - wyglądać starannie?
W drugiej bym jeszcze pokombinował, bo rysuje się fajna gra: zaraz tu będzie i nic nie może ;) - ale jak jest pojedyncze, to czytelnik nie podejmie tematu (znaczy, że inne fragmentyn są ironiczne, ale ino jednoznaczne). Nie wiem sam co ci teraz poradzić ;)
b

Agnes

Agnes

Opublikowano
Opublikowano

eksperymentuje pan panie Michale i nie mówię tu bynajmniej o formie wiersza:) nie mogę być obiektywna, już za sprawą samego tytułu z Wojaczka, jednego z moich ulubionych wierszy. także cytat z Malczewskiego o poszukiwaniu nieodkrytych jeszcze w sobie pokładów, reakcji etc. jest tu dość ciekawym wprowadzeniem i choć motyw ten nie pojawia się wprost da się go wyczuć w całości tekstu. wyłowiłam dwa bardzo ciekawe stwierdzenia, można tu się o panu troszkę dowiedzieć :)

zaraz tu będzie i nic nie może
wyglądać staraniem

trochę perfum na pościel
nieco na firankę
zawsze na początku wygląda przez okno

spostrzegawczość - dobrze, że ją pan posiada. wykorzystuje? czemu nie. byleby wyciągnąć z tego wnioski i doświadczenie.

przesadziłam?
oby nie

pozdr.

ps. zastrzegam, że nie przeczytałam żadnego z komentarzy, nie chcąc się nimi kierować, więc mogę się powtarzać.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...