Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Buu... zagazowany!
Taki ładny chłopak, a kiepsko z nim
- odpali dni:
bum, bum!
Maleńkie nic
- bum, bum...

Bo co tam majtki do liczenia, gdy od kwitków puchnie czub;
szalona jazda dobra, póki mały dług.
Po ciężkie chwile nikt nie sięga, ale jakoś idą w przód,
chociaż nie prosisz i nie stąpasz za ich próg...

Daj gaz na lepszy ruch.
Skryty skarb masz nadany ci,
a patrzysz, gdzie tu drzwi.
Niedobrze, gdy boli brzuch.

Kolejny mail wiarę kosi ci,
znów ćmy robią film,
ten z tobą,
gdy w maraźmie tkwisz;
ten z tobą,
gdy w malignie drżysz.
Ten z tobą film...

Mmm... jak opętany
słuchasz Radia Ojca, bo chciałbyś pić!
Odwala ci
- bum, bum!
Pikawa brzmi:
bum, bum...

Cały ten kosmos dziwnie ciasny - dla myślenia duszny grób.
Znów masz coś zakuć nim wystawisz własny dziób.
Mogą iść w diabły wszyscy razem, nie zapłaczesz, choćbyś spuchł!
Dlaczego świata nie naprawia dobry Bóg!

Daj gaz na lepszy ruch.
Skryty skarb masz nadany ci,
a patrzysz, gdzie tu drzwi.
Niedobrze, gdy boli brzuch.

Kolejny mail wiarę kosi ci,
znów ćmy robią film,
ten z tobą,
gdy w maraźmie tkwisz;
ten z tobą,
gdy w malignie drżysz.
Ten z tobą film...

Opublikowano

Tłumaczę tym razem z góry:
kolejne maile odbierające wiarę, to spam;
ćmy, to ci, którzy o odbiorcy marzą jako konsumencie;
a skryty skarb leży z skrzynce do której bohater nie zagląda (tu o ludzkim sercu).

Opublikowano

Że zniechęciłam do czytania umieszczeniem tłumaczenia z polskiego na naszy, to mi przykro; że niektórzy umieją ćmić produkując onomatopoje bez znaczenia, to niech się cieszą - nie chytrzę; ale Rakoski ewidentnie nie umie docenić, że zaniechałam komentarza nad jego "boską" naturą podgryzającą wampirzyce w seksualnym uniesieniu.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


a jak bym zapytał z jakiego powodu??? I nie mówię tego w trosce o tę autorkę, czuję sie po prostu zirytowany takimi komentami...
to forum nie śmietnik więc jak chcesz pluć papierkami to w y p i e r d * l a j ]
Opublikowano

No cóż, ja chyba w ogóle nie jestem poetką. W przypadku piosenek najpierw tworzę muzykę. I jest ona tak dominująca w swojej roli gimnastykowania duszy, iż nawet nie można mówić, że słowa pełnią drugoplanową rolę. W moich piosenkach słowa są profanowane. Są używane niekonwencjonalnie - z dużymi przeskokami myślowymi, skrótami - by wzmóc w odbiorcy rozumienie jakiś pojedyńczych pojęć, obrazów.
Ale uważam, że właśnie to w piosenkach wszelkich (nie tylko moich) jest najpiękniejsze, najlepsze.
W każdym razie ja przestawienia tych wartości nie trawię jako odbiorca, więc nawet nie staram się tego robić jako twórca (t.j. wychodzić od robienia wiersza, a potem kolorować muzyką).
Przepraszam, że być może to wiersze nie są.

Opublikowano

;) Wypada mi tylko zapoznać się z twórczością takiego miłego komentatora, czego nie omieszkam po okresie egzaminacyjnym. (Ale Jimmy Jordan też mnie intryguje - ma wyraźny charakter)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Nie chcą cię widzieć pod osłoną nocy, o nie. Na srebrnym talerzu jeść złotych rozgwiazd. Ocean wyrzucił je na rozbitej klepsydry piasek. Mackami sięgają nieba, umierając na dnie odbitych pomruków fal. Płynie nurt niezatapialny, mąci światło latarni, podbija statkom kadłuby. Kołysze we mgle ze srebrnych nici hamaki, śpią w nich tajemnice. Zaklęte w gwiezdnym pyle, rozświetlą kompasu kierunki. W oku lunety nie widać kresu horyzontu. W marynarskim kole toczy się tęsknota za szyfrem. Zacumować już nie ma gdzie.   Słychać wrzask mew, ich białe skrzydła tną wstający świt. Wyrasta nadzieja z nagich koron drzew, drapią jego twarz. Milczy. Pogłębione bruzdy okrywa kobaltowej toni cierń. Zapada w bieli, głęboko się skryje, za puchem szarym, zaczeka. Zanim kurtyna uderzy w grunt, wypali w niej siatkę do połowu ryb. Skąpie w niej swoje czyste dłonie. Z bryzy wyrzeźbi bałwany. Opadnie z impetem naturalnej siły, odbije w tafli spojrzenie i rozproszy się w złudzeń mgnieniu. Widok rozciągnie się nie skończony, kulę ściśnie mocniej atmosfera.  
    • dziwność  nie zna granic    cóż za pogoda  upały  nic mi się nie chce  jak byłem młody ... niestety  dziś trzeba dźwigać  dwadzieścia jeden lat …   ojciec powiedział    już chciałem  cię synu skreślić    ale ...   DOPÓKI MARZYSZ  WSZYSTKO PRZED TOBĄ    i spojrzał na mamę    ONA  ONA CHYBA JUŻ... przestała    a przecież  taka śliczna i młodziutka    JA NIGDY  NIE PRZESTANĘ MARZYĆ    7.2026 andrew  Sobota, już weekend  dziś młodość często zmęczona życiem  a my …   nie przestawajmy MARZYĆ   
    • @karenka @Marek.zak1 dzięki serdeczne

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • nie wstydźmy się łez one są jak lek który pomaga zrozumieć trudne dni   one nie muszą boleć czasami pomagają zrozumieć to coś   nie ukrywajmy ich niech zdobią naszą zmęczoną twarz   Nie wstydźmy się łez to nie przegrana to prawda która pomaga żyć      
    • Niezwykle mocna satyra... czytelna metafora władzy jako lalkarza – świetnie oddaje poczucie kontroli i manipulacji systemowej...pozdrawiam serdecznie* 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...