Artysta

[jacek_sojan]

Dużo trudniej jest śpiewać zaoraną ziemię
która syci się potem Przemienia wodę w soki
tak do krwi podobne Skruszałe skały
dorodne wyradzają ziarno Trudniej jest
śpiewać światło Promień jego ogromny
odmierza studni głębię i grubość słojów drzew

Wabią ruchome świata widnokręgi
Z pochodnią rozumu brniemy w noc i w błąd

Nasze niebo wsparte na kolumnach z chleba
zwieńczonych przez artystę
poznać sławić jego dzieło
zapragnąć takiej sztuki i umrzeć jak on

Na rzemieniach powietrza pod słońce dźwigać
ląd zburzonych miast - pomników świętokradczych
złudzeń to zaledwie materia Sinych dymów splot
Kość wyrzeźbić i kazać jej po łąkach biegać
to głód wyobraźni Póki nie da mleka
będzie jątrzyć Jest martwa póki nie da wełny

Zanurzyć ostrze pługa w wypaloną trawę
jest trudniej niż ją palić Czernić tło
idącego od wschodu świetlistego misterium
w którym spełnia się co dzień akt Ofiarowania

[Marlett]

Sztuczność, górnolotność, napuszoność .
pozdr.

[jacek_sojan]

Marlett.; dobrze, że mam w domu wino, to jakoś te Twoje ości przełknę, a myślałem, że ten
problem będę miał dopiero w wigilię... :); J.S

[jacek_sojan]

dzie wuszka.; ale mi robisz prezent pod choinkę! nie ukrywam - bardzo mnie cieszy taka opinia, i
podwójnie, że Twoja; dziękuję! :))); J.S

[Jacek_Suchowicz]

nie lubię powtarzać po kimś, ale za dziewuszką powtórzę:

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

pozdrawiam Jacek

[Stefan_Rewiński]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

pozdrawiam, Stefan.

[jacek_sojan]

Jacek Suchowicz.; tak, w chórze zawsze raźniej...:))); dzięki za wsparcie...ale proszę, spójrz na
Bezeta; takie zdanie to pełny przegląd w dziale remontów, właściwa klamra;
ano - uczmy się pokory, nawet gdy słychać glorię...:)); ale dzięki, Imienniku!
J.S

Stefan Rewiński.; chyba patrzysz na nazwisko, bo ja Stefanie piszę całkiem odmiennie niż TY, a
ty mi klaszczesz; ucz się od Bezeta, i powiedz choć raz, że fałszuję... :)));
dzięki! J.S

Roman Bezet.; nie polemizuję, bo pewnie masz rację, zwłaszcza głupio mi, gdy wskazujesz
oczywiste błędy szczegółowe, tak głupio przeoczone; masz belferski talent do
zapędzania do roboty - a wykazałeś mi, że czeka mnie jej sporo; więc mówisz:
nadąłem się? najtrudniej to skorygować ów ton "pomnikowy", bo wiesz, jak ja
oscyluję między patetyzmem a kpinką, więc może brakło zdrowej ironii w
temacie; jak widzisz, byłem ostrożny, i dlatego w warsztacie, a przekonałem się,
że na Ciebie i można i trzeba liczyć, i wielu byłbyś tu potrzebny na co dzień, a nie
tylko od święta; dzięki za wyróżnienie przybyciem do mnie w gości; :));
ps.; jak myślisz Bezecie, co wyzwala taki entuzjazm i akceptację czytelników, jaki
widzisz pod tym tekstem - czy nie właśnie powaga w traktowaniu tematu? ów
ton? czy tylko sam ciężar tematyczny? antagonizowanie pracy na roli i sztuki
(sztuczki) jest karkołomne same w sobie, co zauważyłeś, a jednak - przyznaj,
bardzo to odległe od socrealizmu, prymitywnej pochwały krzepy machania kosą;
namaściłem wiersz atmosferą religijnego związku pomiędzy pracą a jej
otoczniem - naturą, i tę relację chciałem tu uczcić...natura i mnie fascynuje, i
traktuję ja niemal personalistycznie i spirytualnie, bo dla mnie stoi za nią Osoba,
osoba Stworzyciela - a tego mistycznego związku nie widzę w sztuce pojętej
jako li tylko zabawę formą...rozgadałem się! :)) pozdrawiam, J.S

[Marlett]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Przykro mi,ale nie ja nawtykałam ości.
Ości znalazłam w wierszu.

[Eugen De]

Nasze niebo wsparte na kolumnach z chleba
zwieńczonych przez artystę w rdzawy wonny
kłos Artystę tego poznać Sławić jego dzieło
Zapragnąć takiej sztuki Zpragnąć co on.............SZUKAĆ W SOCREALIZMIE!

[kalina kowalska]

na razie czytam
cierpliwości:)

[Jacek_Suchowicz]

Imienniku
W chórze nie z zasady nie występuję, ale jest wyjątek w sytuacji kiedy sam dyryguję. Z dzie wuchą mam z zasady odmienne zdanie, ale jak ma rację to ma i koniec. I może jej się podobać. Mnie też ująłeś ale czym innym. Uważałem i nadal uważam, że wiersz jest super.
Ten Twój wzniosły ton, to zadęcie – to jest przecież Twój dystans i może drwina. Odbierając wiersz z lekkim przymrużeniem oka rzeczywiście „z pochodnią rozumu brniemy w noc i dzień” (to podkreśleni jest fajne – ja nigdy bym tak nie napisał).
Jakie to wspaniałe: „Artystę tego poznać Sławić jego dzieło
Zapragnąć takiej sztuki Zpragnąć co on” - prawie gloryfikacja. Sądzę, że nabijasz się tzw. fanów przyjmujących wszystko bezkrytycznie – olbrzymi plus. Twója „kość” (dwuznacznik) jak owca – dająca mleko wyobraźni i wełnę symbol ciepła, lub kość dosłowna ale to co innego.
Po tych wszystkich wywodach „ stwierdzasz, że zanurzyć ostrze pługa w wypaloną trawę jest trudniej niż ją palić”. Kończysz „ świetlistym spokojem .......” To jest super symbolika. Uważam, że super drwisz ze wszelkiej napuszoności.
Niech Bezet pisze co chce, a dla mnie super gratuluje – żart przedni.
Pozdrawiam Jacek

[Stefan_Rewiński]

Stefan Rewiński.; chyba patrzysz na nazwisko, bo ja Stefanie piszę całkiem odmiennie niż TY, a
ty mi klaszczesz; ucz się od Bezeta, i powiedz choć raz, że fałszuję... :)));
dzięki! J.S
Jacku, jak spier... to Ci powiem. Czytam Twoje i nnych wiersze jak czytelnik.

[jacek_sojan]

Eugen De.; proszę, przeczytaj uważnie moją odpowiedź Bezetowi - ja się odwołuję do wspólnoty
nie ideologicznej, tylko wspólnoty miejsca, i poprzez miejsce wartościuję - socrealizmu
za grosz...J.S

dzie wuszka.; cenię sobie Twoją wypowiedź na równi z wypowiedzią Bezeta - ale jeszcze raz
przeczytaj uważnie moją dla niego odpowiedź, zwłaszcza końcówkę tej wypowiedzi;
i musisz przyznać, że spostrzeżone błędy uznałem za nieprzekreślające generalnej
wizji stanowiącej temat wiersza, odwołując się do Waszej , tak akceptywnej oceny;
Bezet wykazał mi jedynie błędy szczegółowe, gramatyczne, ale także - jego zdaniem
kompozycyjne, bo zasadzającej się na pewnych tropach literackich, które nazywa
wprost, jako wtórne...polonista może to zobaczyć, z racji zawodowego obcowania
z literaturą; jestem mu zobowiązany;
natomiast moje komentarze do Twojego u innych czytelników - potraktuj jako
pewien rodzaj droczenia się, a może i kokieterii, ale też jako wskazanie na opinię
przeciwną, co dopiero razem stanowi dla mnie, autora - pewną syntezę oglądu
rzeczy; one się nie wykluczają - one się uzupełniają! cmok dla Ciebie - jak Smok!
:); J.S

[jacek_sojan]

Jacek Suchowicz.; zaskoczyłeś mnie taka interpretacją...ogromnie zaskoczyłeś, nawet nie wiesz, do
jakiego stopnia! ale prośba - nie zasłaniaj się innymi, ale podziel się własnymi
myślami na temat tego co czytasz, bo to okazuje się bardzo cenne - zwłaszcza
dla autora; pozdrawiam;
Stefan Rewiński.; nie tylko ty potrafisz prowokować, a może autor chciał się upewnić co do
twojego sądu w kontekście nowego, jakże innego...dzięki, że trwasz przy swoim
J.S

[jacek_sojan]

Roman Bezet.; zastanowiłem się nad Twoim zwrotem: "pamięć czytelnicza"; tę się nabywa głównie
w trakcie obcowania na takich zajęciach, jak historia literatury , literaturoznawstwo,
a także poetyka - wszystkie służące do gnębienia na uczelniach przyszłych
polonistów...poetyka, widziana przez tak przygotowanych czytelników jest, siłą
rzeczy wtórna - ale czy tylko sami poloniści czytają wiersze?
dla wielu użyte tu, a stosowane środki stylistyczne są świeże, są odkryciem tego
akurat czytania, więc czy rzeczywiście jest aż tak naganne sięganie do poetyk
wsześniejszych epok literackich? J.S

[jacek_sojan]

dzie wuszka.; czuję się pogłaskany po głowie, ale także i na sercu; dzięki serdeczne!
i zdrowia życzę orgowej czarownicy, może wywar na miotle? :))));

[kalina kowalska]

Miałam kilkanaście spotkań z tym wierszem oraz jedno z komentarzami pod nim, bardzo ciekawymi również pod względem socjologicznym:). Dużo już ci powiedziano, cóż zatem ja mogłabym? Na początek może: zlituj się – nie „studzień” i masz literówkę w drugim „Zapragnąć” (mam nadzieję, że to literówka, a nie kolejne kuriozum;)

Spotkanie pierwsze
Oczywiście wzniosłość ocierająca się o egzaltację, stad już tylko krok do patosu, kilka udziwnionych zwrotów (zestawień znaczeniowych): np.: ląd zburzonych miast, albo to: póki nie da mleka - myślę krowa? – czytam wyobraźnia, nie da wełny – myślę owca? – czytam martwa – wracam do początku – jednak wyobraźnia, w ogóle ta zwrotka boli mnie jako czytacza, bo się w niej gubię i utwierdzam w nieograniczonych zasobach mojej nierozgarniętości, ale są tu też prawdziwe cukiereczki – o tym za chwilę

Spotkanie drugie
Pomyślałam, że zrytmizowanie tekstu wyszłoby mu na korzyść, wtedy może owa wzniosłość nabrałaby szlachetniejszych rysów i była nawet dla mnie strawna

Trzecie
Wiem już, co mi tu wadzi najmocniej – peel przemawiający i to w imieniu wielu (wszystkich) w tonie profetycznym niemalże, gdyby mówił za siebie, byłabym bardziej skłonna go wysłuchać, a tak mam wręcz atawistyczny sprzeciw wobec tego „mesjasza” J

Kolejne
Przywykłam do formy, przeszłam do treści cóż tam – chyba cała ekonomia zbawienia. Począwszy od skutków grzechu pierworodnego, owego skażenia natury, nad istotą którego do dziś teologowie łamią sobie głowy i próżno czekać, że coś zgodnie ustalą (a Artysta się śmieje:), poprzez tajemnicę wcielenia i odkupienia przez krew Baranka ofiarnego – (a my barany myślimy że życie miałoby sens bez śmierci;)

Podziękowanie
„Kość wyrzeźbić i kazać jej po łąkach biegać” za ten wers cię wielbię, boś mi przypominał kapitalny fragment z Ezeciela (Ez 37, 1-14), taka genialna, plastyczna wizja ożywiania kości, wtórna idea zmartwychwstania – niesie nadzieję
:)))
pozdrawiam

[jacek_sojan]

kalina kowalska.; dopiero twój post skłonił mnie do pewnych poprawek, przyznaję -
kosmetycznych; dziwi mnie nieco sugestia o braku rytmu, bo mnie się
wydawało,że jest, i że aż nadto się narzucający...może trzeba mi do
laryngologa;
zmartwiło mnie , bardzo, że odbierasz tekst jako "ustawiony" w tonie
mesjanistycznym (ale to samo Bezet); zależało mi na tonie li tylko wizyjnym,
malarskim choć zdynamizowanym - ale powiedz, czy ja w wierszu chcę
prowadzić do jakiejś szczęśliwości? i to peel chce zbawiać? ja do "artysty"
mam wyraźnie ambiwalentny stosunek - on prowadzi, chce zbawiać, a ja piszę,
że jest wyobraźnia jałowa, pusta, czy wręcz niszcząca, jak każda ludzka
działalność i wyobraźnia inspirująca, karmiąca, szukająca i odnajdująca
wartości równe wartościom podstawowym, takie jak mleko, chleb...i że zwykła
krzątanina ludzi wykonujących najprostsze czynności bytowe zawiera w sobie
poszukiwaną przez wyobraźnię prawdę...ale widzę, że nie jest to jednak aż tak
oczywiste dla "czytacza"; wiem jednocześnie, że i we mnie się kłębią rozmaite
tropy lekturowe, i że ogromnie trudno wyzwolić się z nawarstwionych poetyk,
ale wydawało mi się,że nawet cudze poetyki stosuję nie w sposób sztancowy,
mechaniczny, wkładam własną inwencję, własną wizję, także tematyczną;
cieszy mnie jedno, Twoich "kilkanaście spotkań" z tym tekstem, tak bardzo
uwidocznionych w obszernym komentarzu, ale rozbitym na pełne wahań
uwagi, mówią mi o tym, że zajmujesz niejednoznaczną postawę do wiersza,
który Cię tyleż odrzuca co przyciąga, i w tym moje ocalenie (!); pamiętam o
tym, że jestem niepoprawnym optymistą; i dlatego
piękne dzięki za tak głębokie pochylenie się nad tym tekstem, trudno mi będzie
uwierzyć, że nie był tego wart; :))); J.S

[kalina kowalska]

Ależ był wart!
- poczucie rytmu to nie kwestia laryngologiczna:) raczej osobniczego poczucia, zresztą chyba drugorzędna
- tekstu nie odbieram jako "ustawiony", a mówiąc o mesjaniźmie miałam na myśli właśnie ten ton wizyjny, a nie ideę uszczęśliwiania ludzkości, dalej tłumaczysz mi że peel chce a ty nie - Jacku, nie ściemniaj:))) - peel będzie tobie posłuszny, co mu każesz to powie, bo ty tu(w wierszu) rządzisz
- z tropami lekturowymi to nie do mnie - jestem głucha na nie, tak dużo w życiu nie przeczytałam i nie nasłuchałam się od profesorstwa rozmaitej proweniencji, że dziś mogę z naiwną radością odczytywać wszelaką literacką wtórność jako novum:)))) - dla mnie nie musisz się wyzwalać z żadnych poetyk

- wiersz teraz dużo lepszy, te zmiany nie były wcale kosmetyczne, choć drobne, usunąłeś przede wszystkim kwantyfikatory wielkie: "nas" z dwuwersu, i artystę zapisałeś małą literą - to zasadnicze zmiany. Od razu ta wizyjność nabrała cech bardziej malarskich niż profetycznych - jak chciałeś, ponadto mały "artysta" jest tu postacią ludzką, nic nie sugeruje odbiorcy szukania go w niebiesiech:). I "kolumny z chleba" - (mój pierwotny sprzeciw wobec tego zestawienia już zmalał:) zdają się prowadzić czytelnika (mnie) do arysty, który wybrał wiekszą wolność, niż ta którą daje wyobraźnia

i cóż Ty mi tu mówisz o ocaleniu?:)
jesteś jak skała, poeto, nic cię nie pokona, a cóż dopiero ja. Jestem laik i amator - tak czytaj moje komentarze, zawsze jako subiektywne, tylko jako jeden wielu głosów i zaiste nie najważniejszy

dzięki za skupienie
pozdrawiam