Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

obrzmiały pęcherz rodził się gdzieś na wschodzie
krzyczały mewy łodzie tarły o siebie kadłubami i rdzewiały
próbowaliśmy to utopić

pomiędzy deskami świeciły kawałki ryb wierzyłem
jeszcze nauczymy się zapominać
zatęchłe drewno skrzypiało ty też
obiecałaś sobie wiele

Opublikowano

no dobra Piotr - jak zabawa to zabawa
pozwól, że najpierw rozbiorę tytuł

pom - pomorski (chodż pomorze zupełnie z innej beki się wzięło)
ost - wschód

a teraz hip-hop:

obrzmiały pęcherz jak długopis
okrzykiem mewy trącej łodzie
podzielić chciało by się topić
lub pisać w fali bo w tym wschodzie

pomiędzy dechą i rybami
zatęchły myśli dnem lecz na dół
idą tak zwani bohaterzy
co mieć nie mieli w pen'ie wkładu

i sugestie

rdzewieć - może tlenić - oddychać?
próbowaliśmy - znosiliśmy lub nosilismy

z ukłonikiem i pozdrówką MN

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



rdza - związana z metalem - a tu na łodziach te brązowe to protista - chyba mają nawet swoją nazwę - acz, widzisz zapomniałem, hi, napewno nie pantofelki (bo to bakterie) ale jakoś tak otoczaki? nie pamiętam, sorka

z ukłonikiem i pozdrówką MN
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



ej tam - drewniane czy nie drewniane
a łodzie "jedne o drugie" winny trzeć
a jak mogą o siebie? mogą też o piasek
ejć, dobra - bo się czepiam - próbowałem
tylko przekazać - kiedyś literaci
czepili się Mogielnickiego - bo napisał
"i sobie sam" - a winno być "sobie samemu"
ech - zatęchłe drewno nie umie skrzypieć
to co słyszymy to efekty dźwiekowe ciśnienie wody
w nich "samych sobie" - ejć - koniec kadzenia
chyba że Ci to nie przeszkadza - nie zamierzam
walczyc - jedynie być na Tak albo Nie
jeśli co
z ukłonikiem i pozdrówką MN
Opublikowano

proszę mi wyjaśnić dwie rzeczy:

1. czym jest gniot
2. czym jest lobo

jeśli chodzi o pierwsze pojęcie, ciekaw jestem Twojego podejścia do niego, bo nie raczyłeś wyjaśnić, dlaczego.
a czym jest lobo po prostu nie wiem, domyślam się, że to Twój guru poetycki. Tym chętniej chciałbym zobaczyć jakieś namiary, żeby sobie to ułożyć.

Poza tym, jeśli stać Cię jedynie na taki komentarz, to przy następnych moich tekstach je sobie daruj.
Szacunek wymaga wyjaśnienia swojego zdania. Jeśli natomiast nie szacunku Ci brakuje, to po cóż się odzywać?

Opublikowano

zapytałem, jak te sugestie odnoszą się do wiersza, bo jako podmiana słów mi nie pasowały. Chętnie porozmawiam.

A Pan Mirek dał upust chamstwu i czmychnął. Podejrzewam, że jest to wynikiem nieprzychylnego komentarza pod jego tekstem, ale mimo to domagam się wypowiedzi bardziej dojrzałej.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



jajć, zmiany to Twoja sprawa - próbowałem Ci tylko przekazać swój obraz i taki tam jeden przypadek z "siebie" - widzisz - jeszcze jedno mewy chyba nie krzyczą, jajć, słyszałeś ich normalny głos? mewy mogą drzeć powietrze - ale oczywiście przyznasz, że to wyświechtany skrawek czyjejś podłogi, zresztą same mewy nam nie powiedzą, nie wyszepczą, nawet nie wykrzyczą co robią z dziobem, hi, ajć czasem mewy myli się też z innymi ptakami

z ukłonikiem i pozdrówką MN
Opublikowano

ale ja nie neguję Twojego odbioru i obrazu. Przecież to właśnie jest najważniejsze. Darcie powietrza to moim zdaniem dobre połączenie. Tutaj chodziło mi o krzyk, pl tak to odebrał.
Zauważ, że bohater tekstu nie musi znać się na ptakach, na dźwięku. To wiersz o świecie wewnętrznym, nie musi być nieomylny. Powinno się raczej unikać pomyłek w tekstach bardziej moralizatorskich, czy filozoficznych. Tak sądzę.

"rdzewieć - może tlenić - oddychać?
próbowaliśmy - znosiliśmy lub nosilismy"

wyjaśnij mi to, bo nie wiem, jak się odnieść. Sugerujesz zamianę słów?

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



rdzewieć znaczy tyle co utleniać się, a o rdzy na już się wysłowiłem, że najczęściej tylko sie wydaje - boć to protista, pierwotniaki

próbować - coś przeżywać, znosić, doświadczać

ale to tylko sugestie - żaden napad, a jeśli moralizuję to sory, spróbuję się przestawić,

dziś Piotrze już wybacz, czas na mnie, możech coś zmienisz a jak nie to tyż dobrze

z ukłonikiem i pozdrówką MN
Opublikowano

zmieniłbym, jeśli miałoby to jakieś znaczenie dla wiersza.
łodzie rdzewiały (zauważ, że to wyklucza drewno, o którym wspomniałeś). i nieistotne, czy rdzewiały przez pierwotniaki. jakie to ma znaczenie. księżyc lśnił, bo lśnił, a nie dlatego, że odbijał światło słońca.
a próbować ma także drugie - i częściej używane znaczenie, które konotuje miejsce walencyjne 'coś', próbować coś zrobić.
myślę, że Twoje sugestie w tym przypadku niczego nie wnoszą. To treść poza tekstem, o której - owszem - można dyskutować. Jeśli natomiast zmieniłbym tak, jak to zalecasz, przesłoniłoby to wątek, który w tekście jest istotniejszy. Takie szczegóły budują jedynie nastrój, pamiętaj o tym.

Opublikowano

tylko, że łodzie nie rdzewieją - boć u nas się tak w światku przyjęło
że jak jest jakiś nalot to zaraz pewnie koroduje - a tu okazuje się
że to zabezpieczenie przed korozją, tak też jest z tymi pierwotniakami
i jeśli nawet jest jakiś przekaz w wierszu to nie mydl, bo już z wieloma
innymi rzeczami zamydlono - ot chocby z duchami na bagnach czy
jakim kolwiek innym stworem (ot choćby z cyklopami - bo Grecy
odnajdywali czaszki z wielkimi oczodołami i "se" wymyślili, że to
cyklopy - a w rzeczywistości to były czaszki słoni), ech - na morzu
to chyba nie łodzie a kutry są, a zresztą trza spytać tych co pracują
na morzu - boć znów wyjdzie "blaga" - dlatego warto żyć by prócz wiersza
móc przekazać te "coś" więcej

z ukłonikiem i pozdrówką MN

Opublikowano

Idąc tym tropem można zacząc zamieszczać definicje encyklopedyczne w wierszu.
W dalszym ciągu myślę, że nie ma to znaczenia dla wiersza. Skoro ludzie mówią, że łodzie rdzewieją (nawet, jeśli wynika to z niewiedzy), to jest ok.
Podobnie dla samej mitologii greckiej poślednie znaczenie miały czaszki słoni (dla sensu, nie genezy).
Ale dziękuję za wnikliwe dociekania.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



dzięki za dociekanie, hi - wiesz - pewnie, że dziś się mówi oprócz pomarańcza i pomarańcz, hi, ale - czemu tak zakłamany świat podaje (serwuje) - "PRÓBUJE" udowodnić, że Grecy mieli bogów, a my? stąd każde słowo ma swoją wartość i jeśli przekręcasz znaczenie słów to myślę, że - a zresztą - w wielu miejscach zawarłeś błędy i nie pisz, że encyklopedię możnaby było - nawarstwienie słó tworzy nowe słowa - ale jeśli używa się starych słów - to bądź konsekwentny - wiersz w zasadzie jest o niczym i jeszcze (powtórzę się) zawiera błędy - typowe dla początkujących - sorka - nie atakuję - wskazuję Ci jedynie - zasugerowałem zmiany - a Ty? do kaduka, żadnej mądrości nie wywiodłeś, sory, a może wszystko wypłynęło w morze? (morze, orze - orz - to dawny koń wykorzystywany do pracy) - jajć, ale po co ja Ci to piszę i tak wiesz swoje
z ukłonikiem i pozdrówką MN
Opublikowano

Witam.
Więc to jest ten wiersz od dawana przepowiadany ;-)
Ten fragment rzeczywiście tworzy klimat:

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Natomiast tutaj nastrój gdzieś przepadł na rzecz rozbawienia:


Nie jestem pewna, czy do końca zrozumiałam przekaz (kawałki ryb?). Moim zdaniem wiersz wart chwili zatrzymania.
Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    • MÓJ SZLOCH NAJ!


      Kochać cię to nie był trud
      Nie trzeba było silić się zbyt
      Kochać cię to nie był znój
      Ja piąłem się do twych ud
      A jemu zbyt szybko opadł mit 
      Och, mój ból, ból cud


      Wzięli cię na posterunek
      Nie pytałem, dlaczego, jak
      Nie wołałaś na ratunek
      Nie myślałem dlaczego tak
      Miał cię przez chwilę na wznak
      Och, mój o mój męki szlak


      Wszyscy chłopcy machają
      Próbujesz im w oko wpaść
      Wszyscy chłopcy wołają
      Chcesz czułą chwilę skraść
      Miał cię na liście "Na zaś"
      Och, mój deszczowy płaszcz?


      Kochać cię łatwo przyszło mi
      Lekko też odeszło w dal
      Kochając, byliśmy ciężcy, źli
      Serca były harde od dni
      Mieliśmy się przez parę chwil
      Och, mój ból, twardy jak stal

       


      (Opuszczanie zielonych rękawów)
      WRZESIEŃ, WRZESIEŃ, I CIĄGLE WRZESIEŃ


      Wojna w klęskę zmieniła się
      Traktat jest spisany krwią
      Lecz nie wpadłem im do rąk:
      Przekroczyłem linie swe


      Bardzo chcieli złapać mnie
      Lecz im zbiegłem i jak zbieg
      Żyję tu, w dzielnicy złej,
      Pod przykrywką szpieg


      Musiałem iść, całkiem sam
      I życie porzucić swe
      W szafie zbiór szkieletów mam,
      Lecz nigdy nie znajdziesz gdzie


      Snuję życia wątek, a w nim
      Tam fakt, a tu mit
      Kiedyś miałem imię lecz
      Nieważne to, poszło precz


      Nieważne to
      Nieważne co
      Ponieśliśmy zwycięstwo
      A akt spisano krwią
      Nie wpadłem do ich rąk
      Chodzę po linie Być


      Jest prawda, co ma żyć
      I ta, co ginie w mrok
      Nie wiem, w którą mam iść
      Lecz nieważne to


      Bo twój triumf miał
      Tak miażdżącą moc,
      Że niektórzy z nas
      Myślą, jak zachować choć


      Strzęp kronik o tym, jak
      Odbywamy marny byt swój;
      Beret, znoszony płaszcz
      Łyżkę nóż i stół


      Igrzyska i chleb
      W które gladiator gra
      Kamień, który rzeźbiarz tnie
      Pieśni ku chwale, niech trwa..


      Nasze prawo to wciąż
      Pokój, rozumie, że
      Chociaż strzela mąż
      Żona kule nosi mu


      I wszystko to w duszy mej
      Wyrazy, co obrazem są
      Słodkiej obojętności tej
      (Są tacy, co miłością ją zwą)


      Jej wysokości czczonej w krąg
      Niektórzy mówią na nią Los
      Lecz mieliśmy nazwy, co
      Ciut bardziej intymne są


      Nazwy te co wchodzą w głąb
      I tak prawdziwe są,
      Że dla mnie są krwią
      A dla cieby jak proch


      Nie potrzeba nam
      By uchowały się
      Jest prawda, co żywa jest
      Prawda, co żyje w nas...
      I ta, co umiera bez dram


      Nieważne, z kim
      Nieważne, czym
      Żyję życiem tym
      Które zostawiłem im


      Zabić wciąż jest wrogiem mi,
      I Nienawiść obcą też,
      Chciałem nauczyć się kochać je,
      Lecz całkiem nie wyszło mi


      Raz chciałeś mnie oddać im
      Lecz to nie dziwi mnie -
      Stajesz wciąż po stronie tych,
      Którymi gardzi serce twe


      Twoje serce było o tu
      Tu gdzie rój much masz
      To jest kuweta Twych ust
      A to twoja miska kłamstw


      Dobrze służysz im, wiem
      Lecz nie dziwi mnie to
      Oni to twoja krew
      A Ty - ich z kości kość


      Nieważne, gdzie
      Nieważne, że
      Serwujecie historii bieg
      W pasztecie faktów i kłamstw
      Do was należy świat
      Więc to nieważne i tak


      Nieważny klan
      Nieważny świat
      Żyję pełnią mych lat
      I pełnią każdego dnia
      Przez przestrzeń i czas
      Nie dam ich rozdzielić wam


      Moja kobieta sprzyja mi
      Me dzieci pójdą za mną w noc
      Ich groby bezpieczne są 

      Od horroru takich jak wy
      Od upiorów snów złych


      W głębiach pocałunków ich
      Korzeń mocno wbity mam
      Żyję wciąż pełnią dni
      Które zostawiłem wam


      Zostawiłem igrzyska o chleb
      W których nasz żołnierz grał
      Kamień, który grabarz tnie
      Piosenki, pisane na chwał..


      Lewo ponad prawem, zabawa trwa
      Pokój to wojna, wojna cały czas
      Chociaż strzelam ja
      Kule robi Diabeł w was


      Bo ważne, z kim
      Ważne Iść
      Żyć całym życiem swym
      I nie oddać go za nic
      Ani Berlin, ani Rzym, ani Krym


      Jak ty, co z Zabić zrobiłeś fach
      Chciałem go uczynić kompanem mym
      I nienawiść też, lecz tak chciał traf
      Że całkiem nie wyszło mi


      Raz przedstawiłeś mnie im
      Próbowałeś, bo wiem, że -
      Stajesz wciąż po stronie tych,
      Którymi gardzę.


      Je t'aime,
      L. Cohen


      PACTUS DIABOLICUS


      Znam cud przemienienia w wino wody stągw
      I obrócenia go w wodę znów, więc daj,
      Bym, zasiadłszy do twej uczty w tę noc,
      Wreszcie dostąpił Lucy in the Sky


      Stwórz pakt, gdzie będę mógł złożyć podpis swój
      Jestem wściekły i zmęczony wciąż
      Więc ześlij taki pakt, ten traktat, co na zawsze już
      Zwiąże kochanie me z miłością twą


      Pękł nowy wiek, więc ulica tańcem gra -
      Duszę zaprzedaliśmy, lecz jesteśmy wolni już
      Tylko jedno z nas było naprawdę - ja
      Tak mi przykro, lecz to nie ty, to Twój duch


      Nie powiedziałem słowa, odkąd odeszłaś w dal,
      Którego kłamca by nie powstydził się
      Nie mogę uwierzyć, że idą zakłócenia fal
      Byłaś mą ziemią, mym "przy zdrowych zmysłach jest"
      Byłaś Dedalem moich lat


      Pola wołają - pękł nowy wiek!
      Duszę zaprzedaliśmy, lecz jesteśmy wolni już
      Tylko jedno z nas było naprawdę - ja
      Ty to nie ty, tylko Twój duch


      Tylko jedno z nas było prawdziwe - to byłem ja


      Mówią, że, grzechotnik gorzko żałował za swój grzech
      Zrzucił łuski, by znaleźć, że w środku wciąż wąż jest...
      Ale narodzić się na nowo to w obskurność wejść
      Jad przenika samą ciała treść


      Stwórz pakt, gdzie będę mógł wreszcie złożyć podpis swój
      Jestem ciągle wściekły i zmęczony każdym dniem
      Więc ześlij taki pakt, ten traktat, co na zawsze już
      Przywiąże mnie do miłości Twej 


      Jestem zły i cały czas zmęczony
      Chciałbym, by był traktat albo pakt
      Między tym co ocalono
      Z naszej miłości, z wpisem do akt

      ───

       

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...