Ktoś pozwolił Elisabeth się zakochać

[Regina Misztela]

Pejzaże źródeł w mojej osobistej mozaice są jak
wędrówki po ciele, pęczniejące wizje oddalone
od drzwi, które otworzyliśmy wspólnie.

Pozwoliłeś starej Elisabeth zajrzeć do środka,
a przecież uprzedzały ciebie demony,
że pewne miejsca są jak zaćmy świętości,
z pękniętą siecią dotyku, wrażliwe na chód
palców. I zostały tam ślady koronek czułości
na podbrzuszu. Lizzie, już jako małe
dziecko była ciekawa, rozwijała swoje
zdolności, nawiedzając dwa w jednym zawarte
światy. Opowiadała o małych ludziach,
którzy zamieszkują jej planetę : że jej dom
to hipnoza rodziny, w którym wszyscy budują
labirynt do nieba. A tym, którym się zwierzała
kiwali ze zrozumieniem głowami i pamiętaj
mówili : Że kiedyś każdy się dowie, ile w tobie
umarło dowodów na coś większego niż wiara.
A ty pozwoliłeś starej Elisabeth zajrzeć do środka,
a przecież uprzedzały cię demony.

Śpij teraz malutka w wannie po wieki,
z dłońmi głęboko zanurzonymi na dnie.
Jeszcze została ci druga strona wody.

[Dariusz Sokołowski]

spokojny język,obrazowanie jakby z dystansu, ale sięgające głęboko motywami prerafaelickimi, wiktoriańskimi, szekspirowskimi w celu prezentacji. no właśnie czego. nastrój czy myśl. nad proporcjami można się zawsze zastanowić. w wierszu zgrabnie budujesz w/yrażenia będące jakby s k u t k i e m obcowania z Millais`em, Hunt`em, Burne`jem, to nadaje rysów socjologicznych, myślicielskich... Szczerze mówiąc przypomina mi to filozofię Keates`a i chociaż nie przekonuje, to nadal zachwyca.

[Messalin_Nagietka]

czasami prozą tchnie - ale - może idąc śladami Marqueza da się powiedzieć tak
o Elisabeth jak o niewinnej Erendirze - tak jej zycie to poezja
z ukłonikiem i pozdrówką MN

[kazelot]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.