"Rybka wieszczy koniec świata"

[Vimarie]

„Wieszczy koniec świata”

Wieszczy koniec świata
Rybka złota z akwarium
Chciałoby się jeszcze spróbować
Zapachu różanych stóp Boga.

Nieśmiały powiew samotności
Nakazuje moim nogom tańczyć
Płynąć rzeką odzianą kamieniami,
Oddalić się od strużki światła.

Pochylę się nad wspomnieniami
Wtulam się słowami w rozpamiętanie
Chcę znów uwierzyć w jakiś powód
Do smakowania jednoosobowej ciszy.

Nie mrugajcie do mnie mary
Dobroć wystaje wam z rękawów
Wasze ubrania przesiąkły miłością
Nie podsuwajcie mi do ust
Niebieskiej pigułki.

Nie pozbędę się waszych zwłok
Mimo że strach rozpala mnie
Nie pozbędę się wiary
Że to nie zwłoki, lecz rzeczywistość


Written by Vimarie
December 2006

[51fu]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jeśli Vimarie nie jest z pochodzenia Polką / Polakiem, to podziwiam kunszt językowy w wierszu - zacny (jak na obcokrajowca).

Jeśli jednak Vimarie - co mi dyktuje instynkt - jest polskiego pochodzenia, to kunsztu nie podziwiam. Ale trzeba mieć fantazję, żeby pod takim tekstem o widmach i viagrze rzucać decembrami.

Love, 51fu.


P.S. W trzeciej strofce wersy rozpoczynają czasowniki, a to brzydko.

[Angela Begger]

bardzo podoba mi się ten fragment:
Chcę znów uwierzyć w jakiś powód
Do smakowania jednoosobowej ciszy.

pozdrawiam