Jesienny spacer wśród drzew

[Ela Dym]

Już prawie jesień, znowu pojawią się ciemne i zimne poranki, wiatr, który przechodzi człowieka na wskroś, że czujemy się jakby zabierał nam jakąś cząstkę nas, mokre ulice, zwiędłe liście. Ale teraz, mamy jeszcze przed sobą parę dni ciepłych – letnie słońce nas ogrzewa, gdy wystawimy w jego kierunku swoją twarz,... zaraz pojawia się uśmiech na mojej twarzy, lubię te ostatnie dni lata, lekkie popołudniowe rozleniwienie, no i oczywiście spacery. Wśród drzew, które zaczynają się mienić cudownymi barwami, moimi ukochanymi ciepłymi barwami, całą paletą brązów i czerwieni. Nie mogę się na nie napatrzeć i tak wiem, że do wiosny będzie mi bardzo ich brakowało. Lubię parkowe ławeczki, na których odczuwa się zbliżającą jesień, ludzie pomału się przemieszczają, cicho rozmawiają aby nie spłoszyć tej cudownej chwili nadejścia jesieni. Dzieciaki baraszkujące pomiędzy opadającymi liśćmi radośnie śmiejące się. I wiatr, w którym czuje się zbliżające zimno ale zarazem cudownie ciepły. Najbardziej lubię chodzić po parku sama, ale teraz to taka rzadkość, mam wtedy tą chwilkę wytchnienia, prywatności. Pomału do przodu, ale park jest też miejscem gdzie mogę spojrzeć do tyłu. Myśli wolno przepływające przez moją głowę, czasem sama się do siebie uśmiecham, może i dobrze że chodzę sama – Lubię wtedy wracać do wydarzeń odległych, nie jednokrotnie z dzieciństwa. Czasami stawiam sobie nowe wyzwania, marzenia, ale także sporządzam listę zakupów. Park jest też dobrym miejscem do tworzenia strategii działania. Wtedy do głowy przychodzą mi najlepsze pomysły, ale z drugiej strony zawsze zapominam zabrać coś do pisania i jak wracam do domu często ulatują z mojej pamięci, to nic i tak mam w planie następny spacer. Jesienne spacery pogłębiają moje zbieractwo, liście, kasztany, żołędzie, ale to jest mała cząstka jesieni, którą mogę zatrzymać przez zimę. Lubię te ścieżki otulone drzewami, cichy szmer liści pod stopami i pożegnalne nawoływania ptaków.........

[asher]

Sympatyczne.

[Don_Cornellos]

1) "I wiatr, w którym czuje się zbliżające zimno ale zarazem cudownie ciepły." - coś tu kuleje, nie sądzisz?
2) "Nie mogę się na nie napatrzeć i tak wiem, że do wiosny będzie mi bardzo ich brakowało." -" i tak wiem" - co wiesz?
3) "cicho rozmawiają aby nie spłoszyć tej cudownej chwili nadejścia jesieni." - was is das? - typowe przepoetyzowanie - to zdanie uszłoby w jakimś wierszu, ale w prozie jest oznaką braku samodyscypliny.
W twoim tekście jest więcej błędów, generalnie chodzi mi o to byś nie wierzyła zdaniom, tylko dlatego że ładnie brzmią - sprawdzaj logiczne ich powiązanie i składnię.
Pozdrawiam

[Lilka-rusalka]

witam:) Wiesz bardzo mi się podobał ten jesienny spacer. Ludzie tak malo piszą, o tym co sprawia im radość, o chwilach takich jak ta, którą opisałaś. Naprawdę , miło się czytało i powiem coś ,nie przeszkadzało mi , trochę poezji w prozie. Jestem jak najbardziej za i serdecznie pozdrawiam:)

[Piotr Rutkowski]

ja mam tylko jedno pytanie po przeczytaniu... i co z tego ?

no poprawnie z kilkoma błędami, nie bede sie bawił w polonistę, mnie interesująinne rzeczy..bohater pomysl, struktura, naracja akcja fabuła poetyckośc.. szkolnie, przesycone, młodzieńczą wrażliwością...ale nie ma co analizować...
blogownia

[Ela Dym]

Witam
Dziękuje za zainteresowanie
To są moje pierwsze kroki
dobrze wiem, że dużo mi jeszcze brakuje, sama jak ponownie to czytam to widzę niedociągnięcia

czym więcej czytam tekstów zamieszczonych na forum – tym więcej we mnie rodzi się kompleksów związanych z moim brakiem wiedzy na temat sztuki pisania

pozdrawiam Ela

[Piotr Rutkowski]

nie sądzę, myślę, że narazie nie masz zbytnio o czym pisać, jak milion nastolatek, stąd taki ani inny przejaw twojej wrażliwości...

jest temat , który jest jednocześnie tytułem...hmm, znalazlem nawet jedno zdanie , które mi się spodobało :

Wtedy do głowy przychodzą mi najlepsze pomysły, ale z drugiej strony zawsze zapominam zabrać coś do pisania i jak wracam do domu często ulatują z mojej pamięci, to nic i tak mam w planie następny spacer

po z mojej pamięci kropka i od nowego zdania. i chyba napisałbym z mojej głowy, pamięć kojarzy się ze wspomnieniami, głowa jest od pomysłów, choć oczywiście można je zapomnieć :))

pozdrawiam...

[Ela Dym]

hej
tylko, że ja już dawno nie jestem nastolatką

[Piotr Rutkowski]

no to Houston, mamy problem :)), proponuję na początek kilka ciekawych lektur
Bukowskiego Hemingwaya , Cummingsa, Calldwela, Sylwię Plath (spodoba ci się) , Kerouaca, O harę, Ginsberga, Capote , z nieameryki współczesnej Dostojewskiego, Czechowa,
Wilsona... z polskiej ,Kuczoka, Pilcha, jakis podrecznik pisarski też wskazany a potem szukać ciekawych pomysłów na ulicy, przy filiżance z kawą obserwować ludzi, i wyciągać ze swojego życia co ciekawsze ubierać to w fabułę, ćwiczyć narrację, szukać ciekawych połączeń zdań... życie pisarza, to ciężki chleb, ale bardzo przyjemne doświadczenie ..z autopsji wiem...

życzę wszytkiego dobrego.

[Ela Dym]

hej Piotrze
trochę mnie przerażasz, to ma być dla mnie przyjemnoœć – piszę to co czuję – a że jestem szczęœliwa .... to tak właœnie odbieram życie – nie doszukuje się „struktura, narracja akcja fabuła poetyckoœć.. szkolnie, przesycone, młodzieńczš wrażliwoœciš...ale nie ma co analizować...” - chociaż powinnam
ale i tak jest mi miło, że poœwięciłeœ mi uwagę

[Piotr Rutkowski]

ok...nie ma sprawy

[Black&White]

Ciekawe, przywołuje mi na myśl pamiętnik. Dużo opisów na początku i troche na końcu jak ta jesień wygląda a środek taki pusty i jakby taki troche oderwany. Na początku opisujesz jaka ta jesień smutna a w rozwinięciu ją chwalisz za możliwość spokojnego siedzenia na ławeczkach. Ogólnie mi się podoba, te pare rzeczy mi nie pasowało ale poza tym OK.

Pozdrawiam

[Andre]

Myślę, że mamy inne gusta...