Dla tych co niszczą Nadzieję

[Andrzej Figowy]

. Zabijała mnie
z uśmiechem na ustach.
Kiedy kiełkowała nadzieja,
plewiła ją ostrzem słów.
Prawie wyszło.
Prawie umarłem.

Był czas, gdy mawiałem,
że mnie nie ma.
Kiedy uwierzyłem,
jej bycie
zmieniło sensy i kierunek,
wiatr przywiał
błogosławione zdanie:

- Ty nie istniejesz.

- Ona nie istnieje.

Nawet w tym wszystkim
pogrzebanego później,
nie było Jego.
Tak zmartwychwstają
historie.

Z kopca umarłych ziaren,
Nadzieja znów
puszcza się
zielonym pędem
w moją stronę.

Uwierz skarbie.
Przejdź bramę.
To Ciebie Nie Ma.

[Jaro Sław]

Mi by się nawet podobał, gdyby nie znowu on i ona w takiej nieco ckliwej konfiguracji...

[Andrzej Figowy]

Dzie dzie dzie dzie wuszko ko ko ko dzie dzie dzie nkuję. Za wzgląd i osąd. To Tyś poetka, więc pewnie racje wszelkie po Twojej stronie staną rzędem. Ja no cóż... niespokojny duch w głowie rozsiadł się jak na urzędzie. Pozdrawiam i dzie dzie dzie nkuję. Czas nas uczy po ko ry. Pzdr.

[Andrzej Figowy]

Znaczy pokora, czy znacząc poetka? Wasowski chyba. Tom jeszcze nie przeklęty? Może nie. Wszak Figowy z mlekiem matki wyssał mudrę odbicia. Ale cóż mudra mała na odbicie wielkie? Pozdrawiam serdecznie, mówią, że i klątwa nie trwa wiecznie. A tu w zlewie pływają złapane nocą krąpie. A nie... To tylko z kranu kropla nosem siąpie :-)