cz.2 - 003 - messkłady słoneczne
-
Ostatnio w Warsztacie
-
bazyl_prost 948
Jak tu coś stworzyć? Do tego potrzebne jest drzewo, drzewo wspomnień, życia.
Wiadomo drzewo potrzebuje światła , dzięki któremu i biochemii rośnie. Jakoś tak żywo.
Teraz to tylko iglaste rosną , liściaste pogubiły liście. Pogubiły liście , jak co roku i jak co roku znowu je odzyskają.
Jeszcze nie . Jest zima i mało się dzieje w przyrodzie wszystko śpi zahibernowane.
Mało ruchu i zmarznięta woda nie sprzyja dobremu samopoczuciu, chyba że ma się sanie albo narty.
Zima , jak gdyby zastój życia, chociaż i tak jest dużo roboty.
Życie jest , mimo zimy, chyba że jesteś Muminkiem , wtedy śpisz i śnisz .
Spać i śnić to dość trudne dla człowieka mózgowego . Piszą że mózg generuje obrazy . Ciągle nie wiem jak to możliwe.
Przestrzeń i czas to tylko. Koincydencje wody. Nowy wymiar.
1
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 76 odpowiedzi
- 1 326 wyświetleń
-
- 55 odpowiedzi
- 1 017 wyświetleń
-
- 53 odpowiedzi
- 1 272 wyświetleń
-
- 51 odpowiedzi
- 802 wyświetleń
-
- 34 odpowiedzi
- 594 wyświetleń
-
-
Popularne aktualnie
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez KOBIETA · Opublikowano
@FaLcorN och Kornel…jesteś zbyt drobiazgowy;) koniec z piosenkami.! boję się już cokolwiek wstawić;) -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@APM Przenikliwe spojrzenie na walkę poety ze słowem! Niezła jest ta zmiana perspektywy - najpierw próbujesz ożywić znaki ("ciągnę za sztywne ręce", "pokazuję język"), a potem same znaki interpunkcyjne zamieniają się w narzędzia tortury. Końcowe obrazy "cmentarz połamanych liter i nienapisanych wierszy" to smutne określenie twórczej niemożności. Napisałaś wiersz o tym, jak poezja może stać się niemożliwa, a jednak świadczącym o tym, że jednak jest możliwa. Piękna sprzeczność. -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@Czarek Płatak Ten nastrojowy wiersz to małe arcydzieło synestezji i melancholii. Budujesz w nim intymną relację między światem wewnętrznym a naturą, która zdaje się żyć własnym, niemal ludzkim rytmem. Cisza nie jest tu brakiem dźwięku, ale aktywną siłą, która „żłobi wersy” - sugeruje to ból lub głębokie przeżycie, które zostawia trwały ślad na człowieku. To piękny obraz tego, jak samotność i spokój nocy zmuszają do autorefleksji. Natura nie jest tu tłem, ale aktywnym uczestnikiem zdarzeń. Tytułowa „piosenka” to właśnie ten rytm wybijany o okno, który łączy świat zewnętrzny z chłodną szybą. Ostatni wers - „opierałem o nią czoło” – jest niezwykle sugestywny. Gest ten wyraża zmęczenie, smutek albo głęboką tęsknotę. Szyba staje się tu barierą, ale też jedynym punktem styku między człowiekiem a nieuchwytnym światem nocy. Piękna poezja! -
-
Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano
@Berenika97 Będzie szeroko :)
-
-
Najczęściej komentowane
-
.thumb.jpg.2a4c1fb1be2384bf2f494e0e37245a0e.jpg)
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się