Sen koszmarem strachu

[Lilianna Szymochnik]

Błyszczała gwiazda na nieboskłonie niebu
księżyc wyjrzał twarzą oczy przetarł.
Szedłem mglistym tumanem ręki omackiem
ziemi okrytej płaszczem czarnej nocy,

Na rozdrożu krzyż rzucał cienią ziemi
ponure posępne męki znaczyły ślady drogi.
Krok zdrętwiał drżeniem przeszył ciało
w sercu ukłuło dech zatrzymało duszy.

Strach mi spojrzał w oczy lustrem złego
cmentarnym murem tchnął oddechem śmierci.
Włos zjeżył w pion,kłosy stawały dęba
dotyk ręki diabła udręczył,po ciele rwą.

Bezwolny stanąłem krok zawisł kroku mojego
prąd przeszył wnętrze kopnął błyskawicą.
Gorączka spływała od głowy,po pięty żarom
bojaźń strachu falą spływała ciała czeluścią.

Tak jakbym diabłu nadepnął ogon,ze strachu
dzwon dwunastą wybiło zegarom wskazówką czasu.
Groźny pomruk echem uszom przeszył dźwięki
zamglił oczom omdleniu w bojaźni skrył lęku

Grało organom wszystko muzyką złego marszu
krwią uderzyła do głowy młotem,jak w kowadło.
Jakaś nadprzyrodzona siła wnet odeszła cicho
z koszmaru budzika z dzwonkami nutą Aniołów.

Mokrym poduszką zwróciłem światu swoje oczy
z orbity złudy wizji,mary obłędnego mirażu.
Z przestrzeni ku ziemskiemu łożu natury życia
z obrazem realnego rozumu do rzeczywistości.