podróż zimowa

[Michał_Bębenek]

w grudniowym wirze okamgnień
wśród ciemnej pustyni zimowego wiatru
w łachmanach przymierzonych zbyt szybko
trzymając ręce w podartych kieszeniach
szedłem trzymając gorące twarde jabłka

pomiędzy przestrzenią a mną nie była łatwych znaków
które mogłyby odczytać wyrocznie lub wróżki ze szpitali
psychiatrycznych była jasna perłowa zima wydymająca usta w niemym
uśmiechu dzikie szklane oczy przechodniów trącały znojem
dawno odgadnionych krain, niemytej pościeli, wybielonych tajemnic

na korytarzu zastygały lampy tliły się niedopałki
do płatków śniegu uśmiechały się duże dzieci z poranionym pejzażem
wewnętrznym z którego nic nie dało się uratować
prócz gorliwie odmawianych koronek do Miłosierdzia Bożego
dopóki okręt nagłych świtów nie porwał ich z powrotem w pościel

zimową którą starannie układały fale białych słońc
byłem ostatnim który dotarł na obiecane miejsce
między łóżkiem wiecznej rozkoszy a krzesłem dozgonnej udręki
zawieszony choć jasne strumienie ciszy podpowiadały inną historię
z czerwonym niebem w tle na miękkim piasku gdzieś nad morzem
śmiertelni palą ostatnie papierosy ze swych ostatnich paczek
w oddali słychać porykiwania kutrów jęki mew

[Messalin_Nagietka]

Michale - przeczytałem do końca, jajć, nie łatwo to powiedzieć, ale
komp nie służy czytaniu, wolę kartki, gdybym miał Twój wiersz
na papierze, ech, pewnieć i bym coś z niego wyskrobał, a tak to
za dużo plączesz się w opisie, nie ma akcji,a to brak reżyserii,
spóbuj coś z tym ... , boć, warto
z ukłonikiem i pozdrówką MN

[Dariusz Sokołowski]

niby amorfizm, a jednak. i zamysł i tego. no.