Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Złączeni zmysłami, myślami
Obok siebie, a jednak ocean między nami.
Miłości nie ma,
co więc przyciąga i odpycha nas?
Światy, których natury nie znamy?
Jak myślisz?
Słuchaj, dusze szepczą,
Chodż, podejdżmy bliżej
Może nie będziemy już
Statkiem na morzu.
Staniemy się oceanem-
Odkryjemy tajemnice dusz.

Opublikowano

Czuję w tym wierszu tęsknotę za uczuciem zakochania. Piszesz "nie ma miłości", a mimo to chcesz podejść bliżej, bo coś cię przyciąga. Może to już jest zauroczenie. Do miłości niedaleko.
Czy mi się wydaje, czy słowo "ocean", które występuje tutaj 2 razy ma 2 różne znaczenia? Raz jako negatywny symbol odległości między partnerami, a drugi raz jako pozytywny symbol bliskości ukochanych.

Opublikowano

co racja to racja, słowo ocean ma dwojakie znaczenie.
Tak, wydawałoby się, że wiersz miłosny.
Chcę podejść bliżej, ale nie chodzi o miłość.
Psychologia się kłania, nie zawsze co nas przyciąga ma związek z miłością.

Wielkie dzięki za komentarz.

Pozdrawiam.

Opublikowano

Jaka jest więc odpowiedź na twoje pytanie z wiersza o to, co Cię przyciąga? Czyżby chodziło Ci o pociąg seksualny? Piszesz jednak o wsłuchiwaniu się w dusze, o złączeniu myślami. Coż to więc za siła?

Opublikowano

chciałem napisać :" Tacy sami ,ta taca między nami ...", ale nie
wstrzymam się, bo czasem miłość może być równie głęboka
jak oceanu gniew i uniesienie ... i równie niebezpieczna.
Pozdrawiam

Opublikowano

Hmm zaciekawił mnei wiersz... nie ma jakiś wielkich metafor , ale nie jest też całkowicie klarowny. Dla mnie ten pierwszy ocean to odległosć między ludźmi, którzy siebie nie rozumieją a jednak widzą coś w sobie (jak z latarni po przeciwległych brzegach). Myślę, ze chodzi o to, że gdy te dwie osoby stana się tą odległością, skrócą ja i wypełnią dojdą do tego dlaczego się sobą interesują. Niby prosty motyw, ale bardzo ładnie opisany... czy mam racje... mysle, ze chodzi o zaciekawienie i zasade: "przeciwjeństwa się przyciagają"

pozdrawiam... duzy plus

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    • Wolność

       

      Nie ma drugiego takiego słowa, które zrobiłoby tak oszałamiającą „karierę” w XXI wieku jak słowo wolność. Odmienia się je przez wszystkie przypadki. Manipuluje się nim na prawo i lewo. Wywraca się na drugą stronę tak aby znaczyło coś zupełnie przeciwnego, choć brzmi swojsko i krzepiąco. Propaguje się wolność wyboru i wolność od wyboru. Wmawia się, że można wybrać różne barwy wolności ale jednocześnie dodaje, że powinna to być barwa o określonej z góry nazwie. Można postawić pytanie: wolny wybór czy wolność wyboru? A co to jest wolność? Niektórzy „myśliciele” wmawiali, że wolność to uświadomiona konieczność. Wolność bywa mylona ze swawolą. Ale czy tak jest w istocie? Inaczej rozumie słowo wolność więzień w celi, a inaczej człowiek „wolny”. Dla więźnia w celi wolność oznacza rzeczywistość poza murami więzienia. Taki delikwent o tym marzy co to będzie robił, jak opuści mury więzienia: upije się alkoholem, napali się tytoniu, „trawki”, odwiedzi prostytutki..., no po prostu „zabawi się”. Taki człowiek jest podwójnym więźniem. Ma zniewolony umysł błędami moralnymi, które traktuje jako przejaw wolności. Kim zatem jest człowiek naprawdę wolny? To człowiek, który zna Prawdę. Prawdę, która wyzwala, a nie zniewala. Wyzwala z nałogów: alkoholizmu, narkomanii, seksoholizmu, etc. Wielu takich, którzy rozumieli wolność negatywnie zakończyło swoje życie przedwcześnie. Jaka to Prawda, która wyzwala człowieka? To Prawda Objawiona, którą możemy znaleźć w konserwatywnych kręgach Kościoła Powszechnego. Każdy, kto przyjmuje Prawdę, rozumie ją i wprowadza w życie, staje się wolnym człowiekiem, choćby był zamknięty w celi więziennej. Każdy, kto ma dobrze ukształtowane sumienie, uczy się siebie w kontekście nauk moralnych, doznaje czegoś więcej niż tylko doraźnej przyjemności. Doznaje wszechogarniającej radości, radości wewnętrznej, wewnętrznego poczucia szczęścia. Szczęścia, które polega na tym, iż udało się zrealizować w praktyce nauki moralne Mistrza z Nazaretu. Większość z nas zna obraz artysty malarza Delacroix „Wolność prowadząca lud na barykady”. Czy o taką wolność idzie? Czyżby rewolucja społeczna kiedykolwiek i komukolwiek przyniosła prawdziwą wolność? Czy raczej zniewolenie? Zwolennicy myśli rewolucyjnej uważają, że uczniowie Mistrza z Nazaretu są ograniczeni: tego nie wolno, tamtego nie wolno... . Tymczasem „my”, ojcowie i córki rewolucji, dajemy ludziom wolność totalną. Możesz robić co tylko zechcesz, co tylko przyjdzie ci do głowy. A to nie tak... . Granicą naszej wolności jest wolność innych ludzi. Prócz tego wszystkiego, wszyscy jesteśmy ograniczeni formą ludzkiej egzystencji (jako naturalną konsekwencję grzechu pierworodnego), a co za tym idzie tzw. „prawem naturalnym”. Doznawać wewnętrznej wolności, wewnętrznego szczęścia może tylko człowiek prawy, „dobry”. Czyż nie jest prawdą stwierdzenie, że gdy znajdzie się ktoś naprawdę dobry, to prędzej czy później takiego otrują (Sokrates) lub ukrzyżują (Jezus z Nazaretu). Cóż to za wolność dzięki której Mistrz kończy otruty lub ukrzyżowany? Otóż taka „wewnętrzna wolność” wedle niektórych jest wątpliwego dobra choć jest godna naśladowania i jest piękna. Tak w rzeczywistości nie jest; nie jest to wątpliwe dobro. Mistrz z Nazaretu zmartwychwstał (vide „Całun Turyński”) i cieszy się absolutną wolnością. I ci, którzy w całej pełni naśladują Mistrza z Nazaretu już tu na ziemi mają poczucie wolności absolutnej, która na nich czeka po śmierci. Więc wybór należy do ciebie, Czytelniku, albo wolność totalna albo wolność absolutna.

       

       

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...