Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

czasem sobie nie radzę

Ewa_Kos

Przez Ewa_Kos
w Warsztat - gdy utwór nie całkiem gotowy

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Ewa_Kos

Ewa_Kos

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

przyszłam. co jakiś czas przychodzę
pobyć z tobą i wypełnić pustkę
coś tylko moje tu jest pochowane

nie zdążyłam cię poznać - szybko
oddałaś ciężar dobrym ludziom
a ja ci kwiaty na mogiłę parzyste

nie spotkamy się - czas twój uleciał
mój też ucieka - obca dla mnie byłaś
jednak bardzo bliska i znowu przyjdę

zak stanisława

zak stanisława

Opublikowano
Opublikowano

Ewo, miałaś rację kiedy mówiłąś że docenimy matkę jak jej zabraknie, przekonuję się o tym na każdym kroku, serce pęka mi z żąlu nad sobą ze nie mogę juz powiedzieć do Niej, pożalić sie wykrzyczeć Jej swój ból i samotność, w domu we dwoje,
och Ewo łzy mi zasłaniają obraz i litery to bardzo boli, BARDZO!
rozumiem twój wiersz jak NIKT! całujępa!

Fanaberka

Fanaberka

Opublikowano
Opublikowano

Pomyślałam, że wiersz delikatny i że zazwyczaj jesteś twardsza w pisaniu. W drugiej zwrotce zrozumiałam co i jak.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Myślę, że nie tylko ciężar, ale i spory kawał skrzydeł.

Pozdrawiam
:-)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      zlot balonolotów

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Poet Ka   Pięknie "suuuną" te obrazy przez wyobraźnię. A zakończenie z Katie Meluą płynącą z patefonu to idealne domknięcie tej bicyklowej opowieści.    Ubawiła mnie ta  strofa o panach jak pasikonikach obserwujących entomologów.   
    • iwonaroma
      Bogate Monte Carlo

      Przez iwonaroma · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @Berenika97 Dokładnie.  Poszukiwanie nieśmiertelności ciała fizycznego skazane jest na niepowodzenie, to fałszywa droga w konsekwencji prowadząca do jeszcze większego cierpienia. Dziękuję        @Poet Ka :);)

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

              @Posem dziękuję     
    • bronmus45
      Playlista - z przymrużeniem oka ..

      Przez bronmus45 · Opublikowano

    • Leszek Piotr Laskowski
      Wyprzedaż wspomnień.

      Przez Leszek Piotr Laskowski · Opublikowano

      "Wyprzedaż wspomnień"   Trochę po świecie jeździłem, podróżami mózg nabiłem. Porozrzucane wspomnienia przedłużają czas skupienia, muszę więc je poukładać, częściowo je porozdawać.   Może sprzedać, oddać darmo — na charytatywę marną. Oddać Wieżę Eiffla mogę, dodając Wisły odnogę. Gibraltar po niskiej cenie, Tower Bridge o pół przecenię.   Chrystusa z Rio de Janeiro dam w prezencie — mówię serio. Temu, kto chce Chichén Itzá'e, oddam za trzydziestą pizzę. Petrę trzymam dla potomnych, może kiedyś dla bezdomnych.   Giewont miejsce mi zajmuje — darmo komuś podaruję. Mount Everest oddam gratis i dorzucę obraz Matisse’a. Himalaje spuszczę tanio, Giocondę — grosz chcę za nią.   Oddam Statuę Wolności — niech Jankes płonie z radości. Pałac Kultury w Warszawie? Jego jeszcze tam zostawię — zbudowany przez Sowietów, piórami polskich poetów.   Luwr na razie zatrzymuję, dowody w nim przechowuję. Machu Picchu — dowód kłamstwa, hiszpańskiego oszukaństwa. Kolumb Amerykę grabił i tubylców wszystkich zabił.   Wielki Mur Chiński pilnuje co Tadż Mahal reklamuje. Pamiętam jeszcze z liceum, jak chwalili Koloseum, lecz gdy historię poznałem, jakoś go nie pokochałem.   Zwiedziłem piękności masę, prawdę świata, świata klasę. Od wojaży mózg aż pęka — żadnych zalet to poręka, bo mądrzejszy się nie czuję, choć podróż ponoć kształtuje.   Cuda świata, wielkie mury, wieże, pałace i góry — wszystko można dziś wymienić, sprzedać, oddać lub wycenić. Im dalej człowieka niesie, tym więcej o sobie wie się.   Więc rozdaję te widoki, mosty, mury i obłoki, bo po latach włóczęg wszędzie, kiedy już się starym będzie i przyjdzie kres mej podróży, na nic to wszystko posłuży.   Leszek Piotr Laskowski
    • Poet Ka
      Bogate Monte Carlo

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @iwonaroma Nie , bo Twój świetny :)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...