jesień wiejskiego anioła
-
Ostatnio w Warsztacie
-
Tomasz.O 61
Gdy dopadnie mnie śmierć
czego by nie powiedzieć
niejedynym który odejdzie będę
i w trumnę me zwłoki zapakują
listem poleconym w ziemię
wyślą z kodem muzycznym
przy płaczu bliskich
tak po czasie stwierdzę
w trumnie ciężko nie wiercić się
nie wiem czy pozycja niewygodna
ale uwiera
po śmierci męczące czekanie
nim natłok ziemi trumnę połamie
kiedy wilgoć deszczu
sprawi spróchnienie
wejdą larwy Conicera tibialis
w końcu dla kogoś pożywieniem będę
wznieci się życie
nowe i lepsze
Kości zostaną niczym ram pamięci
zresztą szkielet to dzieło Boga
resztę budujemy sami
ale po co po śmierci
masa mięśniowa
brzuszek piwny i
tusz wisceralny
troche to banalne
umysł już nie sprawi figla
nie poplącze rzeczywistości z mirażem
język nie potrzebny o kim plotkować
wiercąc się w trumnie samemu
może wrócę we śnie
ale po co
kolejny koszmar
nikomu nie życzę
0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 32 odpowiedzi
- 828 wyświetleń
-
- 32 odpowiedzi
- 1 023 wyświetleń
-
- 25 odpowiedzi
- 503 wyświetleń
-
- 22 odpowiedzi
- 522 wyświetleń
-
- 22 odpowiedzi
- 412 wyświetleń
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Benjamin Artur · Opublikowano
Kiedy byłem dzieckiem, popijałem ambrozję z mchu. Zajadałem się niebiańskim musem. A na deser ptasie mleczko w klarownym syropie z róż skapywało mi wprost do ust. Dzisiaj podniebienie moje wypełniają tylko dziecięce, waniliowe słodkie bzdurki. Piernikowa chata z bajki i cukrowa wata z chmurki. Baba-Jagi zaklęte słowa wabią mnie, gdy ulicami nocą błądzę. Tajemnicza Złota Ręka tarką gładzi mnie. Słyszę wszystkie myśli złe i czuję siarki spalonej oddech. Nie mogę już doczekać się… Co to będzie, jak to będzie, kiedy za kilka lat ze snu narodzą się wszystkie dobre bajki. Obdaruję nimi dorosłe już wszystkie na ziemi dzieciaki. Będziemy razem znów popijać ambrozję z mchu. Zajadać się niebiańskim musem. A na deser ptasie mleczko w klarownym syropie z róż skapywać nam będzie wprost do ust… Limboskiemu – z podziękowaniem za koncert. -
Przez Charismafilos · Opublikowano
@Lidia Maria Concertina cudny, bliski mi klimatem, choć udekorowany Twoją wrażliwością. -
Przez andrew · Opublikowano
@Leszek Piotr Laskowski ,, Jadłem je pełną buzię, ale we śnie ,, Tak rodzą się poeci, fantazja... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia -
Przez Tomasz.O · Opublikowano
Gdy dopadnie mnie śmierć czego by nie powiedzieć niejedynym który odejdzie będę i w trumnę me zwłoki zapakują listem poleconym w ziemię wyślą z kodem muzycznym przy płaczu bliskich tak po czasie stwierdzę w trumnie ciężko nie wiercić się nie wiem czy pozycja niewygodna ale uwiera po śmierci męczące czekanie nim natłok ziemi trumnę połamie kiedy wilgoć deszczu sprawi spróchnienie wejdą larwy Conicera tibialis w końcu dla kogoś pożywieniem będę wznieci się życie nowe i lepsze Kości zostaną niczym ram pamięci zresztą szkielet to dzieło Boga resztę budujemy sami ale po co po śmierci masa mięśniowa brzuszek piwny i tusz wisceralny troche to banalne umysł już nie sprawi figla nie poplącze rzeczywistości z mirażem język nie potrzebny o kim plotkować wiercąc się w trumnie samemu może wrócę we śnie ale po co kolejny koszmar nikomu nie życzę -
Przez Leszek Piotr Laskowski · Opublikowano
„Gortatów – dom wakacji” – 6 A za drogą z asfaltu, gdzie czasem leżałem, było sadownictwo, które obserwowałem. Jabłka tam rosły, wiśnie i piękne czereśnie. Jadłem je pełną buzią, ale tylko we śnie! Bo wszystko było wielkim płotem ogrodzone, a wchodzenie do sadu było zabronione. Ale raz pamiętam, że to się wydarzyło – jakby ogrodnictwo wszystkich zaprosiło. I zbiegli się ludzie, z piętnastu ich było, do koszyków rwali, co się im trafiło. Ja z wujkami i siostrą też się najedliśmy, jeszcze koszyk owoców babci przynieśliśmy! Raz tylko tak się stało, nie wiedzieć dlaczego. Może to z życzliwości zarządcy głównego? A może po prostu, z braku tych pilnujących, doszło do haraty ludzi tam mieszkających. A co do cegielni, często się przyglądałem. Z oddali patrzyłem, nazbyt się nie zbliżałem. Widziałem młode dziewczyny, wózki pchające, z cegłami z gliny w hangary wjeżdżające. Cegły kładzione do suszenia tam bywały, zanim już wysuszone do pieców trafiały. Dziewuchy je pchały, cegłą naładowane, żelazne wózki na szynach przepychane. Dziewczęta mnie widziały, często mnie wołały: „Kawalerze, chodź do nas!” – tak ze mną żartowały. Omijałem cegielnię, zawsze gdy pracowały. Nie lubiłem, kiedy się ze mnie wyśmiewały. Ale po południu, gdy pracę już skończyły, to wózki na szynach wtedy moje już były. I puste wcale nie były ciężkie do pchania, rozpędzania ich mocno i na nie wskakiwania. Hamulce działały, a szyny długie były, środkiem hali suszarni fajnie mnie woziły. Takich hal tam było, jak dla dziecka od gromu. Moją ta pierwsza była, bo najbliższa przy domu. Z każdym rokiem te zabawy – takie płytkie raczej – wzrokiem coraz mądrzejszym widziałem inaczej. Rowery naprawiałem i nimi jeździłem. Do ptaków nie strzelałem – domki im robiłem. Kuzynów przybywało – co rok więcej nas było. Widziałem, jak za mamą im też się tęskniło. Wraz z dorastaniem inaczej to odbierałem, ale wciąż na wakacje jeździć tam chciałem. – cdn Leszek Piotr Laskowski.
-
-
Najczęściej komentowane
-
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
_Resized_20260530_200820.thumb.jpeg.2b87f05d796429cd801df0322039767a.jpeg)
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się