Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Spotkałem siebie na rozstajach

Trefnis Mazowiecki
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Trefnis Mazowiecki

Trefnis Mazowiecki

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Spotkałem siebie na rozstajach czegoś
Dotąd nie jestem pewien mniego ani
Czy byłem

Szept za chichotem plecy odwraca
Moją teraźniejszość niepokojem
Od wnętrza

Nie przeraża lecz potrząsa i mną
Lisek chytrusek wilk jest zły ale
Sycony

Bądź zdrów i idź swoją drogą wiec idę
W lewo i w prawo w którą stronę pójdę ja
Ja w drugą

Czy zawsze muszę w drugą iść kiedyś
W tą samą pójdę będzie fajnie
Może nie

Wrażenie- jestem oszukiwany
Krajobraz daleki podobny ale
Tu pada

Podobno świat wiruje w koło
Nikt nie wie dlaczego w którą ja wiem
W drugą

:o)

Trefnis Mazowiecki

Trefnis Mazowiecki

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Wielka Polanko.
Każdy wyraz (mniego też) jest przemyślany, pokręcenie także.
Gdy dążymy do celu, jakiegokolwiek, musimy wybrać tylko jedną drogę z wielu.
Gdy staniemy na rozstaju takiej drogi nigdy nie dowiemy się, co jest na tej drugiej drodze.
Czasem przez ułamek czasu "widzimy" fragment tej drugiej drogi, lecz zawrócić już nie możemy. Brama zamknięta.

:o)

Dotyk

Dotyk

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




wiesz, gdybym miała napisac komentarz do Twojego wiersza - byłby on niemal identyczny z Twoimi slowami, ktore przytaczam wyżej.

Nowe. Bardzo ciekawe. Nowa forma.
Cieszę się.

Mirka
[sub]Tekst był edytowany przez Dotyk dnia 05-02-2004 22:15.[/sub]
Izabella_Sendor

Izabella_Sendor

Opublikowano
Opublikowano

no...skoro już jestem po 6 lekturze tego wiersza ...czuję się wreszcie jako tako gotowa na komentarz, bo jakoś to chwyciłam ;-)Nie ułatwił Pan sprawy czytelnikowi, ale warto było- pomysł fajny i dobrze zrealizowany choć wymaga dużej pracy obu stron;-)Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • iwonaroma
      przerobić gówno w złoto

      Przez iwonaroma · Opublikowano

      @Leszczym :)))    
    • Proszalny
      Pan Marcepan

      Przez Proszalny · Opublikowano

      Pan Marcepan napalił w piecu dymem z papierosa i siedział przy otwartych drzwiczkach, patrząc, jak sine smugi wciągane są w głąb komina. Zakaszlał i otarł pot z czoła, od kilku dni trawiła go gorączka. Chłód wieczorów potęgowały noce spędzane w pustym domu. Jesienny wiatr mruczał do snu; jego głos, dobiegający przez nieszczelne okna, był skargą pisaną na zmarnowane życie. Pan Marcepan nadal nie potrafił, a może nie chciał, odczytać sensu ukrytego w głosie wiatru. W zamian, każdego wieczoru szedł do kuchni i smarował chleb musztardą. Jeszcze chwilę siedział, nasłuchując ciszy własnych myśli, a gdy ogarek świecy gasł, gasła też cisza.   Lubił obserwować poranki oczami Amiko. Gdy wyobrażał sobie, jak ona je widzi, czuł, że tworzy się w nim coś nowego i niepowtarzalnego. Jego dni były powolnym umieraniem, tak było od dawna. Każdej jesieni, gdy poranne mgły otulały niepokojem, czuł, jak fragment serca zamienia się w ugór, który już nie rozkwitnie kolejną wiosną. Amiko była inna, przynajmniej lubił tak o niej myśleć. Gdy patrzył na świat oczami Amiko, każda najmniejsza czynność urastała do wielkiej radości. Obieranie ziemniaków, zbieranie grzybów w lesie, każdy krok, każdy przedmiot wyrywał z nicości. Jak wielkim darem było widzenie świata jej oczami. Zdał sobie sprawę, że dar ten nadaje mu kształt - cienie ożywały. Dopóki pamiętał o fascynacji, czuł, jak pojawia się w nim Amiko. Ona mówiła, że to prawdziwy cud - wyłonić się z niebytu.   Pan Marcepan ze zdziwieniem spoglądał na mokre ślady stóp prowadzące z tarasu do wnętrza domu. Nie przypominał sobie, żeby wychodził dzisiaj na deszcz. - Kolejny dowód, że ktoś ze mną mieszka - wymruczał do siebie. Dowodów było ostatnimi czasy dużo więcej. Zakładki w książkach nie otwierały się na właściwej stronie, gramofon sam się uruchamiał. Jakby na potwierdzenie, z piętra domu rozległy się pierwsze takty Blues Legacy w wykonaniu spółki Milt Jackson & John Coltrane. Gdy wchodził trzeszczącymi schodami, po ścianie przebiegł cień kota. Dom, niczym lustrzana igraszka, powielał echo jego kroków w zupełnie innym świecie.    
    • Papierowy Lis
      Na dorosłość - człowiek brzmi dumnie

      Przez Papierowy Lis · Opublikowano

      @Berenika97 a kto jest bez winy niech pierwszy rzuci kamieniem... Dziękuję i pozdrawiam!
    • Proszalny
      Mleczne drogi

      Przez Proszalny · Opublikowano

      @Nata_Kruk   Miaukot przynosi ulgę na wycieraczce leży bezgłowa mysz   Wiosna dotarła. Dziękuję.
    • iwonaroma
      jeżeli jesteś na szczycie

      Przez iwonaroma · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @Nata_Kruk :) Dziękuję     

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...