Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

paznokieć

sonia_grusza
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

sonia_grusza

sonia_grusza

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

w ciemnym pokoju
na zabrudzonej podłodze
od kurzu i beznadziejności
znalazłam kawałek
twojego paznokcia

musiałeś zapomnieć
zabrać
gdy po raz ostatni
zamknąłeś za sobą drzwi
w godzinach około porannych

wyschłam od tego czasu
jestem bardziej
zmarszczona
niż sąsiadka
której wnosiłeś zakupy
na górę
a ona robiła ci na drutach
skarpetki na zimę

setny raz otwieram
nasz ślubny album
upajam się widokiem
każdego pustego miejsca
na fotografię
której nigdy nie było

wczoraj postanowiłam
umrzeć albo przeżyć
jedno z dwóch

dzisiaj smażę jajko w kuchni
i uśmiecham się do siebie
pod nosem
odkręcając gaz

mayka

mayka

Opublikowano
Opublikowano

Dziwny jakiś, wyglada jakby miał robić wrażenie tragicznego a kłuje pisaniem na siłę. Taka próba upieczenia dwóch na jednym ogniu- opowiedzieć o problemach i jednocześnie napisać wiersz.

>>dzisiaj smażę jajko w kuchni po co to "w kuchni"?

>>i uśmiecham się
pod nosem
odkręcając gaz
To mi akurat pasuje, przypomina mi powiedzenie "na złość mamie
odmrożę sobie uszy", i jakiś taki diaboliczny uśmieszek wywołuje.
Ucięłabym tylko "do siebie", bo za dużo. To oczywiście wszystko
moje skromne zdanie. A peelce radziłabym wyjść do ludzi, do pubu,
może jakiś pozew naskrobać a niechby i wierszem? :P

Pozdrawiam cieplutko :)

Marian Koń

Marian Koń

Opublikowano
Opublikowano

kolejna umiera i kolejna pusta obietnica pewnie,
wiem, że pomysł z paznokciem miał być próbą oryginalności,
ale wyszedł mizernie szczególnie przy zamykaniu drzwi,
wygląda tośmiesznie zamknął drzwi i zgubił pazur
to pewnie poczerniałe paluchy ma do tej pory ...
wyschłam - uschłam
jak smażysz jajko znaczy jest już ogień
więc otwarty gaz zapali sie od drugiego palnika i nawet bałaganu nie narobi,
wiem, że poezja i miłośc to nie miejsce na rozum
ale u ciebie wygląda to śmiesznie,
temat był będzie, wykonanie słabe ...


lekkiej ziemi

Anna_Ziemba

Anna_Ziemba

Opublikowano
Opublikowano

Wiersz troche nie w moim guście, nie podobają mi się wersy typu
"której wnosiłeś zakupy
na górę
a ona robiła ci na drutach
skarpetki na zimę"
bo dla mnie to troche prozą zalatuje. Tak samo z tą "jajecznicą", ale pomysł z paznokciem bardzo mnie ujął. Jeżeli będziemy odbierać wiersz w sposób dosłowny to rzeczywiście zobaczymy faceta, który przyciął sobie palce i przy okazji zgubił pazur. Moim zdaniem tu nie o to chodzi. Wydaje mi się, że ten zwrot:
"znalazłam kawałek
twojego paznokcia

musiałeś zapomnieć
zabrać"
symbolizuje coś innego, np. to że malutka część jego osoby nadal została w mieszkaniu, bo jeżeli ten mężczyzna był tak ważny dla podmiotu lirycznego to choćby zabrał wszystkie swoje rzeczy "coś" po nim zostanie.
"Jajecznicy" bym się nie czepiała;).
Pozdrawiam

Anna_Ziemba

Anna_Ziemba

Opublikowano
Opublikowano

Pozeji nie odbiera się d o s ł o w n i e . Jeśli tak będziemy robić to rzeczywiście zobaczymy "obcięte i niechlujnie porzucone paznokcie". Dla mnie ten "paznokieć" to metafora. Zostawiona "kiążka", czy "szczoteczka do zębów" to poprostu przedmioty, a "paznokieć" taka niepozorna drobinka, której się nie zauważa. To tak jakby powiedzieć - niezauważalna cząstka została po Tobie, nikt inny nie potrafiłby jej dostrzec tylko ja.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...