Szklana kula

[Awrilka]

pozbieram
poukładam
schowam
myśli
Wszystkie
słowa
ulotne
miękkie
czyste
jak płatki śniegu
przejrzyste szkło

Weź do ręki
potrząśnij
i przez chwilę
Patrz
jak w zamęcie
szybują niepewnie
by po chwili
pomknąć w dół
aż spadną
na Nasz Dom

wypadnie z rąk?
nic się nie stało
to Tylko
rozbite szkło
nieruchomo
Nie
bo przecież
potoczą się znów
pod twoje stopy
skromne fanaberie

Pozbierasz
Poukładasz
Schowasz
...


[sub]Tekst był edytowany przez Awrilka dnia 03-02-2004 10:29.[/sub]

[Weronika Helena]

Poukładam... Owszem :). Szybko to oddałaś. Ja gdy pisze o fanaberii oddaje się jej tak bardzo, że wkrótce w nią wpadam i piszę lamenty do świata o 1000 słów, przekreślając nadzieje ze wszystkich stron. Dlatego w pewnym sensie podziwiam :0)

[Piotr_Mogri]

wyczuwam tęsknotę za czymś..

trochę przeszkadza mi spójnik - "i" ;)
pozdrawiam

[Awrilka]

z tym "i" chyba masz racje;) pomysle. dziekuje za uwage

[Indian_Summer]

wiersz podoba mi sie najbardziej z twoich dotychczasowych... generalnie z troche niewyjasnionych przyczyn mi sie podoba, bo jakos nie potrafie ubrac w slowa tego co w nim jest takiego... plynnie mi sie go czyta i ostatnia zwrotka podoba mi sie najbardziej a zwlaszcza taki jakby przeskok przy "Nie"...

[Awrilka]

bo się zarumienie;)

[Joanna_W.]

Ładnie powiedziene, tak wdzięcznie o kaprysach.

A.