Lot na skrzydłach anioła

[Lilka-rusalka]

Gdy niebo rozjarzyło się blaskiem gwiazd.
Ciemność rozproszona uciekła z pokoju.
Oczy kocie spojrzały na mnie.
Twoja biała skóra lśniła przy oknie ,
gdy stałeś zupełnie sam.
Ja patrzyłam na księżyc.
Czas płynął jak kropelki wody.
Ja wstałam na drżących nogach.
Zrobiłam krok –walczyłam,
by spotkać Ciebie.
A samotność trzymała mą dłoń.
Serce rwało.
Wpadałam w szarość dnia.
Depresja otaczała czule.
Zbyt mocne jej ramiona
Czasem dusiły do bólu.
Drugi człowiek,
obcym słowem
dla mnie się stał.
A me życie młode
odnalazło znaczenie
gdy na dno upadło.
Zupełnie niespodziewanie
zesłałeś anioła,
O skrzydłach jasnych ,
w moich łzach skąpanych,
o blasku łamiących bezsilność.
I wtedy cud
przywrócił wolność.
Wyzwolona już z pęt.
Poderwałam się do lotu
na skrzydłach miłości.
I tak gdy oboje siadamy
Czujemy jak wiatr omywa nam twarze
Lot ...w sercu wciąż trwa.

[Piotr Rutkowski]

no coments

[Espena_Sway]

nie wiem, jak odbierać ten tekst. formą przypomina bardziej poezję,
treścią prozę. proponuję przemyśleć jeszcze raz i zmienić.

tszymai się Espena Sway :)

[Lilka-rusalka]

dziękuje za komentarze i brak komentarzy:).Zgadzam się ,że przypomina trochę poezje i prozę, choć szczerze mówiąc poezja jest mi bliższa:). A z drugiej strony proza daję większe możliwość. Dziękuje Espena Sway za komentarz:) pozdrowienia dla was wszystkich- fajni ludzie z was i dla Pana Piotra też są pozdrowienia:)pa pa

[Lilka-rusalka]

..wiesz masz rację, dzięki za cenne uwagi. Pomyśle nad tym.Buźka:)