Pytanie o sens istnienia

[Daniel Rusadzki]

Mrok- rozświetla głębiny.
Światłość- przesiąka szczeliny,
Przez które ucieka rzycie.
Jezu! Odszedłeś tak skrycie.
Twe życie, i śmierć- zagadka istnienia.
Każdego z osobna marzenia, aby u twego boku,
Upić z pucharu życia twego soku.
Z kielicha twojej krwi.

Boże! Niechaj światłość dopomoże.
Abym przez ciemności głębiny,
Odnalazł życia szczeliny.
Abym znalazł drogę, wiedział, jak
I gdzie mam postawić nogę.

Boże! Niechaj światłość dopomoże.
Chcę zobaczyć twego tronu zorze,
Gdy nadejdzie koniec moich dni.
Chcę żyć w świetle uniesienia.
Doprowadzać do końca wszystkie marzenia.
Chcę żyć- niech się spełniają sny!!

Niechaj ludzkość gwiazd dosiędzie,
Niechaj wygłoszą anieli orędzie,
Orędzie do serc okaleczonych.

[maksymilian trader]

Ciągłe pytanie o sens istnienia
jest zwykle nie do zniesienia.

Pozdrawiam
M.T.

[Gość]

"Przez które ucieka rzycie."?

Pisz od siebie, nie staraj się tworzyć poezji na siłę taka nie istnieje, znaczy instnieje, ale trzeba się jej naczyć, ale to bardzo trudne, mieć albo nie mieć talentu, gdy piszesz używaj prostych słów, jeśli nie wiesz jakiej metofory użyć nie koloryzuj, napisz kilka słów zwyczajnie, a zobaczysz efekt cię zaskoczy, liczy się pomysł, nie tylko stylizacja, stylizowanie wiersza na siłę czyni go banalnym, nie szczerym. taka moja opinia, kilka słów od siebie, naprawdę. oczywiście każdy myśli inaczej, ale..

pozdrawiam