Łezka Do Boga

[Agnieszka Prasol]

Łezka
Skapuje
Kap kap
po policzku
Spływa
w wyzłobieniu
skóry
Uroniona z okna
wszechświata
Nikt
nie wie
dlaczego
Tylko
To ziarenko piasku,
Tylko moja ducha-
sklep wszechświata,
istota Boga
Ona wie
Dlaczego
błyszczy
w promieniach
Księżyca, który
złudnie
świeci
swoim blaskiem
Ona wie,
że tutaj
To tak
na niby
Dlatego
płacze
bo liście
już nie te
same
choć wciąz zielone
Ona mówi,
że tęskni,
że być tutaj
nie chce
Lecz wie,
że musi,
że ona
Tak sama
wybrała
Te drogi, te ścieżki
W tym
labiryncie
ludzkich
myśli.
Łezka
do Boga
Pójść
zapragnęła
Ta mokra łezka
Mała łezka
Pejzaż oceanu
stęsknionej
Mej duszy

[Assire__var__Anahid]

nie widze sensu dla takiej formy
temat wymaga lekkiego dopracowania pozatym ok

[Agnieszka Prasol]

Assire,

Dzięki.

[e-m-e-m]

wierszyk ok., szczególnie
ostatnia metafora " pejzaż oceanu ... "
Pozdrawiam.

[Agnieszka Prasol]

e-m-e-m,

dzięki bardzo i również pozdrawiam.

[Kai_Fist]

jak dla mnie za dużo słow,
taki tasiemiec, pod koniec zapominam o czym było na początku
kolejny wiersz o łzach
pisz dalej, będzie dobrze, i nie przejmuj się niczyją krytyką.

Pozdrawiam.

[Agnieszka Prasol]

Kai Fist,
dzięki za słowa krytyki i troskę.

Pozdrawiam.

[Paulina Karpiuk]

Wiersz ładny ale za bardzo "pocięty", trochę to utrudnia czytanie...

[Adam_Szadkowski]

Od początku mi się nie podobało. Znów wyczytałem jak to łza płynie po policzku. Naprawde tyle razy w podobny sposób to opiano, że lepiej, by było gdyby napisać porostu "łza" i już. "Wyżłobienie skóry" to naprawdę banalne określenie w poezji współczesnej. Potem musiałem przebiec po trudnej do wytłumaczenia formie. Zachęcałbym do skracania wierszy i wydłużenie wersów. Czekam na kolejne.

Adam

[Agnieszka Prasol]

Dzieki wszystkim za swoje opinie.

Pozdrawiam.