depresja...

[seweryna żuryńska]

w pułapce losu wiję się
głową ściany rozbijam
uciekam od przegranych chwil
całunem dzień okrywam

od labiryntu pustych dni
odwracam ślepe oczy
popiołem posypuję sny
chowam się w ciszy nocy

tak iść pod wiatr brnąc wbrew i wciąż
nie licząc na wytchnienie
nie wierzyć w jasną zieleń łąk
a tylko w ból istnienia

w pajęczych zwojach schować świt
muzykę rosy zgłuszyć
zapomnieć dłoni cichy szept
tego się chcę nauczyć

[Agnieszka_Gruszko]

piękny obraz... w całej rytmice ani jednego potknięcia, czyta sie jak miękkie masełko... a mimo wszystko wydaje mi sie że tak naprawdę wcale nie chcesz nauczyć sie zapominać... mimo całego bólu który w tym wierszu sie przebija, który tak krzyczy... zapomnienie jest najgorszym, co może zrobić człowiek...

[Dotyk]

Bałam się tutaj wejść Seweryno ze względu na tytuł. Ostatnio siedzę nie "nad poziomem morza", tylko w dołkach, więc pomyślałam, że nie, nie wejdę do tego wiersza.

A jednak. I dobrze zrobiłam.

Bo mimo tego, że uderzył mnie tekst tak normalnie w gębę bólem, to słonko, ja Ci i tak nie wierzę, że chcesz zapomnieć, jak nie wierzę sobie, że też tego chcę.
I czytam wiersz wbrew sobie i Tobie.

i dziękuję Ci za to - Mireńka
i ściskam cieplutko

[Irena Kostelnik]

"zapomnieć dłoni cichy szept
tego się chcę nauczyć"


To jest depresja.
Przymus checi zapomnienia.

Swietny wiersz.


[sub]Tekst był edytowany przez Irena Kostelnik dnia 31-01-2004 23:38.[/sub]

[agnieszka puczynska]

pani wie, że nie moja poetyka, ale ta depresja jest mi bardzo bliska..., pozdrawiam, agnieszka

[Iris_IK]

Tak właśnie, depresja dopada czasem wbrew mądrościom i zdrowemu rozsądkowi!

Twój wiersz dokładnie oddaje jej charakter...jak definicja psychiatryczna,jakże jednak pięknie wyrażona!!!

Teraz tylko należy "ból istnienia" ukoić i utulić,wkrótce wbrew wszystkiemu i tak powróci "zieleń łąk" .

Wiersz jest piękny!
Zbieram go ze sobą!
Dzięki
Irena.