poetycki ekshibicjonizm
-
Ostatnio w Warsztacie
-
Marek.zak1 11 086
Dobre, lubię takie teksty. Pozdrawiam. M.
0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 32 odpowiedzi
- 814 wyświetleń
-
- 31 odpowiedzi
- 811 wyświetleń
-
- 30 odpowiedzi
- 774 wyświetleń
-
- 29 odpowiedzi
- 424 wyświetleń
-
- 27 odpowiedzi
- 501 wyświetleń
-
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano
@Poet Ka Jak powrót do świata, w którym blask był dowodem na istnienie dobra, a nie zapowiedzią koszmaru. Patrzysz w to słońce. Ono nic nie obiecuje. Tylko, że lśni wciąż. Pozdrawiam -
Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano
75. Gaugamela (narrator: Agrianin) 1. Widziałem z daleka złote rydwany jak słońce — i pustkę w sobie. 2. Czemu ich tylu? Czemu ja znów tutaj z tarczą w dłoni? 3. Mój brat z Pelagonii zawiązał chustę na ramię — „żeby mnie poznali”. 4. Bęben zabił raz i serce jak zwierzę wyszło z klatki. 5. Ruszyliśmy w step, jakby wszystko co było już nie miało wagi. 6. Biegliśmy lekko. Z boku, na skrzydło. Jak psy na łańcuchu. 7. Rozkaz: rozstąpić się — niech rydwany same się zgubią. 8. Koń z poderżniętym gardłem jeszcze biegnie — nie wie, że umiera. 9. Z bliska ich twarze. Czarne brody, oczy – ludzkie. 10. Brat miał procę. Nie strzelił ani razu. Potem płakał. 11. Falangę rozdarło — ktoś zawahał się o oddech za długo. 12. Nie było linii — tylko ciała szukające kierunku. 13. Król wrócił z krzykiem — płomień, który przypomina, że żyjesz. 14. Persowie pękli — jak łuk, który zbyt długo był napięty. 15. Strzała bez imienia. Weszła cicho, jakby znała miejsce. 16. Koniec bez słów. To najbardziej prawdziwe. cdn. -
-
Przez A.Between · Opublikowano
Pamiętasz, gdy siedzieliśmy długo przy stole i nikt nie miał odwagi wstać pierwszy — bo każde słowo było jak kamień w wodzie, a kręgi dochodziły aż do ciszy. Wtedy uczyłem się jednej rzeczy: że twarz jest czasem ostatnim schronieniem. Człowiek podaje uśmiech jak chleb — nawet gdy sam zostaje głodny. Więc gram — nie dlatego, że wierzę w ocalenie. Gram, żeby nie zgubić głosu. Bo kiedy człowiek milczy zbyt długo, świat zaczyna mówić za niego. Jeśli coś we mnie jeszcze żyje, to w tych czterech akordach — prosta droga dla prawdy, która nie umie już wracać. Pamiętasz, jak mówiłem: „trzeba dawać ludziom”? Myślałem wtedy, że to się nie kończy. Dziś dłonie są jak otwarte książki — widać, gdzie wyrwano rozdziały. Więc biorę gitarę. Nie po to, żeby wzruszać. Tylko żeby prawda miała gdzie usiąść, kiedy nie chce już stać na nogach. Nie będę opowiadał ci mojego świata. Jest jak dom po przeprowadzce — zostają ślady po obrazach, ale ściany są już puste. Chcę tylko nauczyć się jednego: jak iść obok ciebie i nie przeszkadzać twojemu światłu. Więc gram… bo czasem człowiek zostaje przy życiu tylko dzięki kilku dźwiękom. ( To jest piosenka) -
Przez Marek.zak1 · Opublikowano
@Migrena kluczyk przekręca się w stacyjce jak pytanie bez odpowiedzi rozrusznik kaszle akumulator modli się o śmierć Tak miałem w maluchu, trza było pchać. Wiersz rozumiem, bo nie lubię samochodów, a samo prowadzenie to strata czasu, a w korkach do tego nerwy, więc jak tylko mogłem i mogę, zawsze wybierałem i wybieram inne środki lokomocji. Pozdrawiam.
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się