Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Margerytki rumiankowe,
słoneczne uśmieszki łąkowe,
wdzięcznie wraz ze mną
w niebie się nurzają
splatając z błękitem ziemię

nie ma ciebie….

Tak jak maki cicha
kłaniam się barwami
przed światem, który mnie wydał,
za ile?

srebrni, srebrzy się rosa ….

Pokora na horyzoncie
linią zagięta ku ziemi,
nie prosi, nie pyta,
w samotności wypatruje okrętu
co przerwie ciszy prostą…

odpłynął bez słowa…

"Normalnie i pięknie" powraca
melodią niewiary,
nie dogoni cię mój sen
boś z milczenia utkany….

nie wygram z ciszą…
niepokorna?
nie - jestem człowiekiem

Opublikowano

Margerytki rumiankowe,
słoneczne uśmieszki łąkowe,
wdzięcznie wraz ze mną
w niebie się nurzają
splatając z błękitem ziemię


albo ma tu być wyrazisty rytm tatatatatatatata, albo trzeba przekonstruować tak, aby nie wpadało w dziarską rytmikę

bo rytm biegnie tu nieporadnie a nachalnie, do tego rytmike podkreśla rym (asonans) niebie ziemię

"Normalnie i pięknie" powraca
melodią niewiary,
nie dogoni cię mój sen
boś z milczenia utkany….

tu podobnie i rytm (nie będę go opisywał, bo nie jest prosty ale jest) i niewiary - utkany....

może by wystarszyło " bo jesteś utkany z milczenia" albo "Bo jesteś z milczenia utkany"

albo jeszcze inaczej, bo ten rytm tu jest taki "na skróty" i kuleje...

Tak jak maki cicha
kłaniam się barwami
przed światem, który mnie wydał,
za ile?

tu rytm jest, ale pięknie "złamany"...


Generalnie może to być piękny wiersz, tylko trzeba rozwiazać ciekawie tą rytmikę na początku...

Generalnie raczej lubię i piszę wiersze rytmiczne i coś okołosylabbotonniczne, bo to taka pomłodopolska maniera, całkiem niesprawiedliwie tu czasem prześladowana, ale rytm ma być taki bardziej "symfoniczny" niż "piosenkowy"....

Pozdrawiam....

Acha i może zamiast cudzysłowiu kurysywa?

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



witam Jaro Sławie ------> serdecznie dziekuję za "poczytanie" tego utworu i Twoje uwagi. Jak słusznie odkryłeś właśnie rytmika tego wiersza jest w nim bardzoważna, nie czuję w niej zgrzytów ... może spróbuj przeczytać go tak jak go podzieliłam strofami, wtedy "niebie" nie zrymuje się z "ziemie", ale ziemie z ciebie jak to było w zamyśle.. może wtedy lepiej zabrzmi, ale przemyślę Twoje propozycje.

serdecznie pozdrawiam
Bell Canto
Opublikowano

ale w rytmie ważne jest rozłożenie głosek długich i krótkich akcentowancyh

zgranie sylab i takich tam średniówek...


margerytki rumiankowe - akcenty na krótkie

wraz ze mną ... nurzają na długie...


Margerytki rumiankowe,
słoneczne śmieszki łąkowe,
wdzięcznie ze mną się nurzają
splatając z błękitem ziemię


ale nawet jak już rytm wygładzimy, to przeciez to takie jakieśmimo wszystko dziecinne i banalne wychodzi...

a tu zaraz poważna myśl i głębokie, dojrzałe przeżycie:



nie ma ciebie….

Tak jak maki cicha
kłaniam się barwami
przed światem, który mnie wydał,
za ile?

srebrni, srebrzy się rosa ….

Pokora na horyzoncie
linią zagięta ku ziemi,
nie prosi, nie pyta,
w samotności wypatruje okrętu
co przerwie ciszy prostą…

odpłynął bez słowa…

nie wygram z ciszą…
niepokorna?
nie - jestem człowiekiem


rozumię zasadę kontrastowania, ale trzebaby jednak głębiej popracować, aby to nie był kontrast głębi z naiwnym fajerwerkiem...


Ach i tak mi się kojarzy - świat wydawał ileśtam razy, może sie zastanów, może świt peelke wydał....

(chyba się od kogoś zaraziłem ale źle nie radzę)

a te srebniki świetne...

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



zauważyłeś moje srebrniki ... :), fajnie ... dzięki za dobre słowa; w poezji bardziej czuję niż myślę ... może trochę więcej pomyślę, :) (za "rozumię" wyleciałam kiedyś z pracy - poprawnie jest: "rozumiem" - już od tamtej pory pamiętam).

serdeczności...
Bell Canto
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




"za siedem barw" ------> super, ale ze znakiem zapytania, nieprawdaż?
jeśli chodzi o pokorę na horyzonie to jest to poetycka próba przeniesienia, odsunięcia jej (pokory) bardzo daleko od siebie - niepokornego człowieka (np. za horyznont tak dobrze obserwowany z brzegu morza) i jednocześnie zagięcie ze względu na kulistość ziemi i pokazujące kierunek w dół - pokorny ukłon i okręt, i odmęt, odpłynięcie - tak jakoś mi to wszystko razem zatrybiło -stąd pokora na horyzonie -----> szkoda, że zabrzmiało absurdalnie ... nie miało. :)
dzięki za "diamencik", aż tak dobrze to nie będzie bo wierszyk już w szufladzie od pół roku ... i chyba nie będę go już dłużej maltretować... :) chyba, że tacy maestrzy słowa jak niektórzy tu zaglądający...

ściski
Bell Canto
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




"za siedem barw" ------> super, ale ze znakiem zapytania, nieprawdaż?
jeśli chodzi o pokorę na horyzonie to jest to poetycka próba przeniesienia, odsunięcia jej (pokory) bardzo daleko od siebie - niepokornego człowieka (np. za horyznont tak dobrze obserwowany z brzegu morza) i jednocześnie zagięcie ze względu na kulistość ziemi i pokazujące kierunek w dół - pokorny ukłon i okręt, i odmęt, odpłynięcie - tak jakoś mi to wszystko razem zatrybiło -stąd pokora na horyzonie -----> szkoda, że zabrzmiało absurdalnie ... nie miało. :)
dzięki za "diamencik", aż tak dobrze to nie będzie bo wierszyk już w szufladzie od pół roku ... i chyba nie będę go już dłużej maltretować... :) chyba, że tacy maestrzy słowa jak niektórzy tu zaglądający...

ściski
Bell Canto

Bell Canto - nie uważam się za maestra słowa. Raczej staram się pokazać niekiedy coś
inaczej, poszerzyć punkt widzenia Aitora aby mógł znaleźć lepsze, jego zdaniem, rozwiązanie. Pytajnik raczej nie - to w głowie czytelnika mają rodzić się pytajniki i najlepiej ich unikać. Poza tym zobacz, przecież ten fragment już sam w sobie jest pięknym, wielowartwowym wierszem:


nie ma ciebie

jak maki cicha
kłaniam się światu choć mnie wydał
za siedem barw

i srebrzy
przelicza się rosa



Jeszcze raz: to oczywiście tylko sugestia.
Pozdrawiam :)

"i srebrzy przelicza sie rosa" - znowu ładna propozycja :) powstałoby tu wiele pięknych wierszy... :) autor: Forum Poetyckie :)

serdeczne,
Bell
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



autorka jest "happy", że tak "pięknie" został odebrany poetycki zapis stanu ducha ... "z człowiekiem" nie byłam, nawet z jego cieniem... dziękuję.

pozdrawiam,
Bell
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Proszę autorki (ra?), zeby uruchomic proces myślenia u czytelnika nie potrzeba stawiać tylu trzykropków, tylko napisać dobry (inspirujacy) tekst, banału nie uratuje sie żadnymi zabiegami formalnymi. Bardzo kiepskie.
pzdr. b
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Proszę autorki (ra?), zeby uruchomic proces myślenia u czytelnika nie potrzeba stawiać tylu trzykropków, tylko napisać dobry (inspirujacy) tekst, banału nie uratuje sie żadnymi zabiegami formalnymi. Bardzo kiepskie.
pzdr. b

banał, pokora, banał? : ; ... - czytelnik (cy), teksty, inspiracja, przeżycia - banał, pokora, banał...

pozdrawiam,
Bell

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Alicja_Wysocka   zatrzymać czas - pewno, że nikt.   ale jest taka instalacja co może go przyhamować.   a imię jej - miłość!   a ludzie boją się miłości jak diabeł święconej wody.   to czas robi się niemiły i przyspiesza.   bo niby na co chciałby się zatrzymać i popatrzeć ciekawie?   z zazdrością?   przez dziurkę od klucza?   na tchórzliwych malkontentów?     już Salvadore Dali próbował upłynnić mu wskazówki.......ale to inna bajka.   dziękuję Alu:)      
    • @Berenika97 Dziękuję za przepiękny, rymowany komentarz i przepraszam, że odpisuję z opóźnieniem, ale byłem chory - co też opisałem po krótce w wierszu (zgodnie z zaleceniami osobistego "lekarza"). Naprawdę byłem chory. Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński   @viola arvensis Wiolu, dostać tak przepiękny komentarz od Poetki, która wydała już dwa tomiki przepięknych wierszy to podwójny komplement. Jest mi tak miło, że aż nie wiem co napisać. Przede wszystkim uważam, że ja to jestem taki malutki poeta (jeśli w ogóle), ale jest mi bardzo miło, że tak piszesz. :) Z mojego punktu widzenia to raczej Twoje wiersze powinny znaleźć się na uczelniach jako pierwsze, bo uczą mądrości, a moje to takie bardziej reporterskie, czasem z jakimś tam morałem. Tymi to oto słowami życzę Ci Wiolu, aby Twoja praca poetycka została doceniona na uczelniach, w Polsce (i na Świecie), a także żebyś może kiedyś dostała medal Gloria Victis dla zasłużonych kultury polskiej. Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński
    • @andrew dziękuję gorąco:)
    • @Migrena Ojej, ale Ty jesteś Gadułka :) Na powierzchni to komedia o „rozsypującym się ciele”: słoiki, kręgosłupy, kolana, poranki jak awarie maszyn. Ale naprawdę to opowieść o czymś innym - o zderzeniu młodej energii w środku z ciałem, które już nie nadąża i to chyba pomimo przerysowania absurdem - jednak trochę boli, bo kto może zatrzymać czas?    
    • DO CIEBIE  Gdy Cię kiedyś żal osnuje, Niewidocznym szalem cienia, Gdy smutkowi zawtóruje Gorycz. Zawód i zwątpienia.   Gdy poczujesz pustki zapach, Która nie da się wymierzyć, Której nigdy w tamtych latach, Nie pozwoliłbym Ci przeżyć.   Siądź przy oknie, zaraz z rana, Skosztuj, jak smakuje kawa. Ułóż kota na kolanach, Niech Ci mruczy do rękawa.   Zapamiętaj, bardzo proszę: Czas miłości nie zrujnuje. Stawiam Ci róż pełne kosze - Bardzo Ciebie potrzebuję …
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...