Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

załóż ciepły sweter od dziś będzie twój
nie potrzebujemy słów pozostały tylko połamane
okna i zakurzony dywan a ty wciąż pośród szarych
ścian wydłubujesz śliskie pamiątki nocy

potem wymienisz mnie na kruche światełka
parafinowych lampek gdy odpłyną kutry

popatrz zbliża się ciepły deszcz wyjdziemy boso
na trawnik w ogrodzie pachnie maciejka
kot kaleczy jabłoń a wiatr wymienia pory roku
kasztanowce zwijają liście

zapamiętam chłodne dłonie i pana mo z twoich
opowieści wtedy jeszcze nam się chciało

  • Odpowiedzi 42
  • Dodano
  • Ostatniej odpowiedzi

Top użytkownicy w tym temacie

Top użytkownicy w tym temacie

Opublikowano

Pan Mo tajemniczo jak w filmach Jamesa Bonda. Może jesteś jego dziewczyną :) Napewno nie ponieważ żadna z nich nie pisała takich wierszy tylko i wyłącznie z lekkim uśmiechem wpatrywały się w jego oczy :)
Odnośnie wiersza nie wiem jak można jednym wyrazem oceniać cały wiersz "nie" - Twój wiersz mi się "NIE!!!" "nie" podobał ponieważ strałem się poznać Ciebie jako autora tego wiersza. Mogę przyznać że piszesz dobrze ale opinie które zostawiasz są bardzo skąpe i nie wnoszą zupełnie nic w kolejne wiersze ich twórców. Trochę strań w podzielenie się własnym zdaniem a napewno będzie miło. Nawet jeślli miałaby być to najbardziej surowe wyrażanie swojego zdania to zawsze będą lepiej świadczyły o osobie która interpretowała wiersz niż zostawaienie "nie".

Opublikowano

Bardzo przyzwoity tekst, napisany bez histerii i zbędnych udziwnień. Podoba się.

Z uwag: 2 x jest "połamane" (okna i światełka) - może te światełka np pokruszone, czy jak? No i w pierwszej zwrotce chyba lepiej: "potem wymienisz mnie" ( wtedy także "odpłyną kutry") - w czasie przyszłym, bo w wierszu następuje odrobina galimatiasu - on juz wyjechał, a tu (w drugiej) idą na spacer.

pozdrawiam.;-)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



uwagi o Panu Mo sobie zachowaj dla siebie lepiej, ok?
wiesz co, nie komentuj pod moim wierszem moich
komentarzy, bo to gupota! jak się nie podoba to pisz nie, blee etc.
opinia jaką zostawiłem pod Twoim wierszem jest wg. mnie
odpowiednia, ponieważ użyłaś w wierszu masy powtórzeń
i to zupełnie bez sensu; lepiej się ucz kolego a nie obrażaj;
taki komentarz jest zazwyczaj zaczepny;)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



dzięki wielkie Lobo:)
tak, co do "połamanych" światełek to masz rację, coś z tym zapewne zrobie;
pomieszały mi się czasy to fakt, już zmieniam.

Serdecznie dzięki za pomoc
:)
Opublikowano

Ja powiem tak; wiersz urokliwy tylko faktycznie dwa razy ''połamane''
troszeczkę razi i można szybciutko zmienić.W zasadzie został ładnie
opisany fragmencik życia, a pan ''mo'' zwraca uwagę i powoduje
pojawianie się domysłów.Lubię takie ''zaskakiwanki'':) A.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



już poprawione :)))
właśnie Pan Mo jest takim
zaskoczeniem; już smokowi pisałem
o co chodzi;)
hehe
dzięki za miłe słowo
dobrego dnia
:)
Opublikowano

przy pierwszej miałem nieodparte ważenie że już gdzieś kiedyś, w starym kinie albo w zakurzonej książce, jakby gdzieś w pamięci zapisana klisza, ale jednak wiersz ma swój urok i klimat i aż by się cghciało pobiegać po tej zroszonej deszczem trawie
pozdrawiam

Opublikowano

Wiersz. A to już dużo :)

Zastanawiam się tylko, czy przerzutnie mają sens, na ogół powinny byc stosowane w celu podwijenia znaczenia, a tutaj:
"pośród szarych ścian wydłubujesz śliskie pamiątki
nocy potem wymienisz mnie na kruche światełka"
jest bo jest. to pod rozwagę, mozna by przeciez pokombinowac, cos jak:

pośród szarych ścian wydłubujesz śliskie pamiątki
w pełni nocy potem wymienisz mnie na kruche światełka - to oczywiście nie rewelacja, ale masz -"w pelni nicy wydłubujesz pamiatki" i 'w pelni nocy potem wymienisz mnie"

Dobra, już pewnie dużo namąciłem, ale biorę takie, jakie jest.
Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



wiesz Olciu, nie popdam, bo z trudem mi się ostatnio pisze:(
ale miło mi, że się podoba, to najważniejsze, heh.

cmokasy
niecierpliwe:P
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



możliwe, możliwe, przerzutki to takie moje zboczenie chyba, kiedyś
ktoś mi wytykał, że ich nie ma, bo się wierszunio rozwleka w wersikach, hehe
no ale może jest tu pewna niekonsekwencja, chyba masz racje, coś pokombinuje;)
tak na marginesie, jest już następna wersja wiersza, nieco dłuższa.
dzięki za propozycje.

:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • podnoszę z ziemi  krągłą butelkę coca coli    nie miałem z tobą  żadnego uniesienia  już od roku    lody puściły  dziś jestem na medal nie słodzę       
    • @piąteprzezdziesiąteDziękuję :)
    • @piąteprzezdziesiąte Twoja wypowiedź to już prawie wiersz ;) dziękuję, zawłaszcza to z synestezją mi się spodobało - dokształciłem się ;)
    • Jeże się jeżą. A pan? Ja też się jeżę. Popatrzyła i odparła: nie wierzę.   Od kiedy patrzę — włos się we mnie jeży, jak gdyby tłum jeży ulicą bieży.   Od kiedy tor w Jeżowie już leży, w Makowie pozbyli się jeży.   Skróci się teraz kolejka do Maka w Makowie…   Od kiedy stacja powstała w Jeżowie, jeże mają tam stania zakaz.   Stoją teraz na straży dwa jeże, którym nie chciało się jeżyć do Maka.
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Rzekuń przed pierwszą wojną   Irenka z Rzekunia    Pochodzę z biednych, ale głęboko religijnych Kurpiów, z okolic Rzekunia. Było nas czworo w domu: ja, moja młodsza siostra Danka oraz dwóch braci – Mietek i Jerzyk. Nasz najstarszy brat, Irek, wpadł pod pociąg i zmarł w dzieciństwie. To po nim dostałam imię Irenka. Matka na starość uciekała z domu i próbowała dojść na piechotę pod Ostrołękę. Miała samotne życie oraz trudny i nieprzyjemny charakter. Taka była Bronka. Nic dodać, nic ująć.   Mietek był światowcem i ulubieńcem rodziców. Ukończył dobre studia na kierunku elektryka, realizował poważne projekty na szeroką skalę i ostatecznie wyjechał do Stanów, by pracować dla Forda.   Z kolei Jerzyk słuchał matki i chciał przejąć rodzinne włości. Kiedy jednak zakochał się w dziewczynie, matka nie poparła tego związku. Jerzyk podupadł. Gdy zabroniła mu dostarczania obowiązkowych dostaw dla komunistów ("nie ma mowy, nie jesteśmy chłopami, nie płaciliśmy nikomu danin"), kilkukrotnie został przez nich dotkliwie pobity. Była to kropla, która przelała czarę goryczy. Nie chcę rozwijać tego wątku zbyt głęboko, by nie wyrządzić sobie szkody. Lata pięćdziesiąte bis mamy także dzisiaj.   W trudnych czasach ratowało nas to, że z Danusią byłyśmy ze sobą bardzo blisko. Razem poszłyśmy do Studium Nauczycielskiego. Ja skończyłam historię, a Danka nauczanie początkowe. Życie umilały nam słodycze, bo tata, który był kolejarzem, miał dużo kartek na  wyroby czekoladowe, więc kupował nam kruszony blok.   Tak przetrwałam okres okołowojenny i założyłam rodzinę z Jerzym. Jeździliśmy od miasta do miasta na Warmii i Mazurach, walcząc jako nauczyciele z analfabetyzmem. Życie było wtedy niezwykle ciężkie. Wynajmowaliśmy izby w wiejskich chatach, początkowo bez elektryfikacji i bieżącej wody. Uczyliśmy tak, jak to pokazywano na dawnych filmach – wbrew temu, co twierdzą niektórzy zagorzali konserwatyści, nie wszystko było wtedy kłamstwem.   To były czasy naszej młodości. Chodziliśmy na ryby, jeździliśmy na motorach, a Jurek w plenerze szkicował. Z rana zabieraliśmy termos z kawą zbożową, kanapki z jajecznicą i ruszaliśmy w drogę. Dla niektórych to były znienawidzone lata pięćdziesiąte i jest w tym sporo racji, ale po co po raz kolejny lać wodę na młyn?
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...