Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

taksie rozgadałam słuchając Jamesa....

zak stanisława
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

marek dunat

marek dunat

Opublikowano
Opublikowano

namotałas mi w głowie Stanisławo , oj namotałaś . nawet nie wiem teraz czy te emeryckie poglądy to nie jakaś aluzja do mnie . swoja drogą to masz niezwykły dar komplikowania prostych historii. się dziwię - przecież kobietą jesteś ! znowu do Ciebie wrócę . pozdrawiając.

Eugen De

Eugen De

Opublikowano
Opublikowano

nie wolno myśleć tak samo a nawet podobnie
zabronione noszenie identycznych kłopotów
wciąż przybywa szkiełek kamieni coraz więcej
na plaży w gąskach uzurpatorów piachu

i nagości gdy słońce pęka w szwach
stara szafa nie ma czym się okryć nawet
dziury na lekarstwo nie stać emerytów
też widuję nagich do korzeni

potykamy się o pokręcone poglądy wszyscy mają
jakieś niektórzy inny rozmiar - zależnie od stopy
życiowej moja mała na płaskim obcasie
a otwiera małpa jedna drzwi do lasu

wyważyłam kamuflażem nieistotnych wierszy
to jeszcze nie najgorsze a wszystko przede mną
nie ma tego co wyścielone i wyszło
szydłem dobrych intencji w piekle też aż parzą

Pani Staszko, tak bym poprzewracał, podszept nie jest zobowiązujący. Pozdrawiam.

mayka

mayka

Opublikowano
Opublikowano

Lubię wiersze tego typu. Czuję się z takimi wyraźnie zaproszona do rozgryzania :)
Każdy może "przewracać" i czuc sie przy tym jak hmm..odkrywca?:). Zmusza do myślenia i... dobrej przy tym zabawy.
Sam wiersz - ciepły.Można uczyć się przymrużania oka :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...