Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

siódmy zmysł

Stefan_Rewiński
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Ewa_Kos

Ewa_Kos

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


I powstał wiersz o wężu co na chwilkę opuścił kieszeń!
Fajnie tak króciutko i barwnie. Pozdrawiam plusowo, ale
bez słońca bo leje, ale bardzo ciepło :))) EK
Stefan_Rewiński

Stefan_Rewiński

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



eLeMie, którą lubię nie tylko na podstawie napisań poetyckich, tymi oto słówkami chcę odkryć siódmy zmysł z zamysłem na ósmy. W Lesie Księżnej mam a dream zdefiniować z siostrami parę zmysłów nowych, nieznanych, oraz uszanować klasyczne wypowiedzi. P.S. Henrietka jest właśnie wściekła,( wyszedłem się wysikać z mszy, bo siostra Barbara jechała na plecach Tej z Kalkutty, kiedy wróciłem, gadała dalej, nie rzuciłem na biednych Hindusów przez babę),
a ja nie jestem od rzucania, bo uprawiam Krav Magę. Ale tam.....Henrietka mnie opieprzyła za całokształt, za wiersze, za dzieci, za kasę oraz za seks, cholera jasna, i jak tu być prawdziwym mężczyzna?
zak stanisława

zak stanisława

Opublikowano
Opublikowano

widzę że bardzo zdołował cię Stefanie wiersz le malki o tym piorunie , czy tez iskrze,co to niektórzy muszą szukać, a Henrietta na pewno złości się na twoje fanaberie co to już niedługo będą dziać sie w Lesie Ksieżnej,
a ty węża do kieszeni, wszystko na 4 spusty i na dodatek olałeś matkę barbarę, dużo grzechów jak na jedną niedzielę, he he pozdrawiam ciepło, u mnie nie leje już, ES

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • Versus Dramatis
      Wyrok na wietrze

      „Niechaj serca mojego ustanie kołatanie,

      Bym w wiecznej ciszy znalazł swe schronienie.

      Drabiny do niebios nie szukam po omacku,

      Pragnąc jedynie, by godzina ta była ostatnią.

      W mgnieniu oka stracę pod nogami oparcie,

      Skazany na szafot za każde wyrzeczone słowo,

      W uścisku zimnej stali, skuty łańcuchami.”

      Domniemany heretyk już więcej nie przeszkodzi,

      Bo powiedział za dużo, a nic mu już nie szkodzi.

      Głowa na ramieniu blednie schludnie,

      W skąpanym słońca promieniu,

      Z cieniem obok siebie odchodzi wraz z nim człowiek,

      Który za buntownika uchodził.

      A przychodzi wtem sługa, który denata wywozi.

      — Cóż za strata! — woła zgoła z tłumu dziewoja.

      Za nią motłoch społeczeństwa podżega:

      — Jak to słusznie przypadło temu sprawcy, ino takiego czynu się dopuścił!

      — Nikczemnik!

      — Kanalia!

      Tłum, skończywszy wiwatowanie, usłyszał głos następnej kobiety:

      — Toż ten człowiek nie zawinił ani słowem, ani czynem! To wasz wyrok go zgubił! Niegodziwością jest dopuszczać do podobnego samosądu!

      — A Ty? Cóżeś ty za jedna? Jaką rolę tu pełnisz, kobieto? — wyrwał się głos z gęstwiny ludzkiej.

      — Przed wami stoi ta, co go ukochała – jedyny świadek jego niewinności w tym morzu kłamstwa. Jakież to dowody wyłuszczacie? Oznajmicie mi zatem!

      Gromada zastygła w bezruchu, gdy tymczasem wśród głów poczęły krążyć lękliwe, niedosłyszane szeptania. Wtem niebo, dotąd jasne, chmurą krwawą zaszło, jakby i słońce patrzeć na tę zbrodnię nie chciało. Woźnica, co milczał dotąd, batem o wóz trzasnął, a echo po placu jak skarga zatwardziała łkało.

      — Cóż po waszej prawdzie! — wychrypiał pachołek — Gdy on już nie słyszy, a łańcuch go dławi. Śmierć nie zna heretyka, zna tylko popiołek, co wiatr go po drogach jak liście rozbawi!

      Dziewoja padła na kolana, w pył czołem bijąc, jak Antygona przed królem, co serca nie posiada. A tłum począł rzednąć, w cieniu bram się kryjąc, gdyż strach to jest jedyna, co po kłamstwie rada.

      — Przeklęte niech będzie to słowo, co zabiło! — jęknęła ku niebu, skąd grom uderzył głuchy. — Bo krew niewinnego wsiąkła w tę ziemię z siłą, co zerwie raz jeszcze wasze kłamne łańcuchy!

      I odjechał wóz ciężki, trzeszcząc w głuchej toni, z ciałem, co kołysząc się, rytm wieczności biło. Została tylko cisza, co od prawdy broni, i strach, by się jutro to samo nie śniło.


      Autor: Versus Dramatis

      Edytowane przez Versus Dramatis (wyświetl historię edycji)
      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...