Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Dzisiaj wojna nie wyszła
dzieciaczki dostały
kosze pełne lizaków
tak bardzo się cieszą
jak strzelać w te buzie?

nikogo nie zamknięto
był pierwszy dzień wiosny
nawet słońce głaskało rzekę
pluszowe misie tańczyły
opatulone w płaszczyki z wełny

żaden karabin nie wypalił
koty łasiły się do łydek
pięknych dziewcząt
a ich chłopcy bezczelnie
kupowali kwiaty
białe i czerwone…

Dzisiaj wojna nie wyszła
jutro zrobimy z nich miazgę.

Opublikowano

No to jest piękne przecież, i jak tego nie zobaczę poza warsztatem to się wkurzę.
Koncepcik najlepszy od przedwczoraj. Tylko skoro to jest warsztat i znaczy że jeszcze mogę to bym jeden wyrazik zakwestionował.

dzieciaczki dostały
jak strzelać w te buzie ?

Dlaczego dostały? W sensie kulą , pociskiem, może by co pożyteczniejszego tam wepchnąć?
Dla mnie wiersz genialny.
Pozdrawiam
Ps
No i udowodniłeś tym samym że "Próba" to prowokacja jakaś...

Opublikowano

Ewo - nie popadajmy w skrajności. Naprawde nie rozumiesz tego wiersza ???

Jimmi - wielkie buźki (o ile mozna) - właśnie otrzymałem cenną rade. Będzie wydany, będzie...

P. S. - a "Próba" to była prowokacja, już nie ma jej zresztą, bo co za dużo, to niezdrowo :)
Teraz czas na wiersze.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



:) spkojnie, jak na wojnie, rozumiem; żartowałam z tymi procami...:)

;) dobry pomysł, dobry; a to ża baba ze mnie nie znaczy, że tak zupełnie nie łapę tego co piszesz;) czasem pod nosem tylko coś bełkoczę:))

pozdrawiam
ewa
Opublikowano

Ewo - no to rozejm w takim razie - już skończyłem do czasu aż znów mnie coś najdzie, ale w środe stawiam ostatnią krope i jadę na wakacje, to będzie troche spokoju :)

Stef - podobno nie ma wojen... Podobno...

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Ty uważaj Michale, bo i ja jadę w środę, może na te same:))) i będę Cię dręczyła:))) jak ta zmora senna:)))

Ale by było wtedy :)
(szczególnie to dręczenie...)
pieszczoch:)
:P
Opublikowano

i e - zmieniłem, nie wiem, czy na lepsze...
"bezczelnie" - ja to uznałem jako objaw takiej radości, pełnej swobody - wiadomo, że pewnym chwilom towarzyszy wstyd (jak wręczanie kwiatów)
a kolor - można odczytac dwojako - jako normalne barwy (czyli bardziej uniwersalnie) i jako barwy kraju (np. naszego, to ściesnia trochę utwór, ale i tak aż tak bardzo tego nie skonkretyzowałem).
A "Próba"... ech, zmarnowałem tylko tydzień i wiersz, odechciało mi się już walczyc o poziom tamtejszego skansenu...
I świetnie, że jesteś. Ja jeszcze trochę, bo wakacje tuż tuż :) (a potem nowe siły...)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Szczerość   stoi na scenie   Wyniosła   Zabija nadzieję   Karmi się własnym   blaskiem   Nie ogrzewa   Nie oddycha   Jak pomnik   Nie dotykaj. Zostawisz ślady     Szczerość w odcieniach   czerwieni   Krwawa   żywa   Rozrywa   Krzyczy.   Bełkocze.   Przeklina   Nie pozuje   Nie udaje, że jej nie ma.  
    • @Alicja_Wysocka   ale jesteś przeurocza  gdy poradzić już nie możesz więc wywalasz mą zawartość na stół czasem na podłogę   bierzesz szminkę cień do powiek resztę upychając chowasz no i znowu jestem w sobie robię jako twa ozdoba   gorzej kiedy trwa spotkanie a telefon rozdarł japę szukasz gmerasz coś tam złamiesz chcesz wyłączyć i przepraszasz   czasem skrywam rzeczy parę nie wypada o sekretach ale powiem: w każdym calu moja pani - to kobieta :)))
    • Stety, niestety współczucie i empatia też mają swoją granicę, Dobry wiersz, na czasie i uniwersalny, bo tak było, jest i będzie. Pozdrawiam
    • @Wiechu J. K. To porównanie działa, bo łączy dwa różne rodzaje „ciemności” — dosłowną i psychiczną.
    • „Religijne kabarety” Od lodów Antarktydy po północne krańce świata niosą się boskie nakazy — w religiach zapisane, prawa wiary dla pokornych wyznawców, strachem i winą w ludzkie serca wtłaczane. Bogowie, boginie, bożki i bożęta — cienie stworzone dla żądzy panowania — malują „wieczne prawdy” na sklepieniach świątyń, jakby niebo było sceną ludzkiego grania. Synagogi, katedry, meczety wyniosłe — kamienne pomniki pychy i oddalenia! A przecież to rzeki, morza, góry i lasy są świątyniami prawdziwego istnienia. Zniewolone umysły i zalęknione dusze, karmione wizją kar i win potępienia, wciąż błądzą w kabarecie ciemności, gdzie rytuał zastępuje sens zrozumienia. A przecież prawda nie klęka przed złotym ołtarzem, nie tonie w kadzidlanym dymie i modlitwach. Jest wolnym oddechem, światłem oczom w pejzaże, ciszą jeziora i świtem na górskich szczytach. Nie mieszka wiara w marmurach ani w złocie, nie rodzi się w księgach pisanych dla władzy. Prawdziwy Bóg trwa w prostocie natury — w kropli rosy, w wietrze, w gwiazdach bez skazy. Bez imion nadanych przez ludzkie języki, bez ceny, bez lęku, bez świętych podziałów — obecny w oddechu Ziemi i wszechświata, milczący świadek wszystkich ludzkich rozdziałów. Więc nim świętobliwi ogłoszą znów „prawdę jedyną”, posłuchaj szumu lasu nad doliną cichych jezior. Bo może Bóg nie przemawia z ambon pełnych pychy — lecz rośnie razem z trawą i mieszka w ludzkiej ciszy. Leszek Piotr Laskowski
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...