Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

uśmiechaj się do mnie panie Coetzee
gdy głosem kobiety mówisz o imperatywie wierności
a wtedy będzie tak jakbyśmy rozmawiali
o tym co jest czuciem a co być może miłością
podpowiesz znaczenie słów i wyjaśnisz ich ulotność
tyle kobiety jest we mnie że wystarcza jej od śniadania do kolacji
to jest czas zapachów które ustawicznie niweluję
wiem powiesz że to aromaty życia i warto się z nimi zmagać
a ja wierzę tobie pewnie dlatego że głosem kobiety podpowiadasz
trzeba kochać to co najbliższe co można dotknąć ręką
uwierz to jest miłość niezgrabna nieefektowna
nie umiejąca się wysłowić



Wersja Oleny:)

uśmiechaj się do mnie panie Coetzee
gdy głosem kobiety mówisz o wierności
wtedy będzie jakbyśmy rozmawiali
o tym co jest czuciem a co być może miłością
podpowiesz znaczenie słów i wyjaśnisz ich ulotność

tyle kobiety jest we mnie
że wystarczy jej od kolacji do śniadania
to jest czas zapachów które ustawicznie niweluję
powiesz aromaty życia - warto się z nimi zmagać
a ja wierzę pewnie dlatego że głosem kobiety podpowiadasz
trzeba kochać to co najbliższe co można dotknąć ręką
uwierz to jest miłość niezgrabna nieefektowna
nie umiejąca się wysłowić

Opublikowano

bardzo podoba mi się treść
ale technicznie jest okropnie
zrób coś z tymi przecinkami - albo konsekwentnie, zgodnie z interp, albo wcale, bo teraz jest strasznie
i gdyby dało się jeszcze coś zrobić z tym, żeby wyrównać jakoś wersy, optycznie byłoby ładniej;)
pokombinuj coś z czterema ostatnimi wersami, dopieść
podoba mi się bardzo tyle kobiety jest we mnie, ze wystarcza jej od śniadania do kolacji

pamiętam Twój jakiś wiersz z kotem, ten też na pewno zapamiętam, tylko dopracuj:)
pozdrawiam/olena

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



z przecinkami łatwiej jak z optyką:):). Optykę może zrzucimy na nieralność dialogu?:):)
Oleno, dziękuję bardzo za rady, ich nigdy za dużo i cieszy mnie, że treść podoba się Tobie:)
pozdrawiam:)
Opublikowano

uśmiechaj się do mnie panie Coetzee
gdy głosem kobiety mówisz o wierności
wtedy będzie jakbyśmy rozmawiali
o tym co jest czuciem a co być może miłością
podpowiesz znaczenie słów i wyjaśnisz ich ulotność

tyle kobiety jest we mnie
że wystarczy jej od kolacji do śniadania
to jest czas zapachów które ustawicznie niweluję
powiesz aromaty życia - warto się z nimi zmagać
a ja wierzę pewnie dlatego że głosem kobiety podpowiadasz
trzeba kochać to co najbliższe co można dotknąć ręką
uwierz to jest miłość niezgrabna nieefektowna
nie umiejąca się wysłowić


no tak mi wyszło, może się spodoba;))

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • nieomal poczułem to wykluwanie, ale przyszło porównanie, ziemia się podobnie wykluwa, pęka kontynent, ciekawe co to będzie? :))
    • trochę tajemnicze wersy można nazwać grypsem poetycznym, dla nielicznych, którym zazdroszczę bo nie cierpię niewiedzy :))
    • @Alicja_WysockaTe głowy to ciekawe instrumenty wiemy, że współdziałają z podświadomością, gdyby działały jeszcze z nadświadomością, to odpowiedzi zadowoliłyby naszą ciekawość i wrażliwość :), a wszystko dzięki kawie???:))) @NatuskaaZadajesz pytanie, które nie potrzebuje odpowiedzi albo się proszą o nie. Najlepszymi są te sprzeczne odpowiedzi, stawiasz na górnolotność i wpływ, na przeciw stanąć może rozsądek tłumiący, czyli np. niemożliwość wzlotu albo upadek jako rodzaj bierności. Wolę jednak podobnie, wpływać, niż biernie opływać ten stan rzeczy obok :)) Dziękuję za zainteresowanie bo daje mi to sygnał do dalszych eksperymentów poezyjnie filozoficznych :))
    • – Hej, słyszysz to? W korytarzu – mówi nerwowym szeptem. – Tak… To musiało wrócić… – Musimy się stąd wydostać, tylko trzeba znaleźć cichy sposób…   Wspomniany rytmiczny stukot wydaje być się szybszy i głośniejszy — Musi być zniecierpliwione…   – Wiem! Rzucę butelką, ono zainteresuje się nią, a my wybiegniemy z domu – niepewnie stwierdza. – Nie wydaje mi się, że damy tak radę… To jest o wiele silniejsze od nas… A wiesz, co się stanie, jak nas złapie, prawda? – Masz racje, z pewnością będzie chciało to zrobić… Jakiś inny pomysł? – Myślę, że musimy wyjść przez okno. Jest to najbezpieczniejsza rzecz, jaką możemy zrobić. – Tak, to jest to. Dobrze, że pod nim jest dach. Będzie mniejsza szansa, że spadniemy…   Lekko skradają się do parapetu i uchylają szybę. Stukot gasi się. Teraz słychać tylko tykanie zegara. W korytarzu rozbrzmiewa ledwo zauważalny głos: „Już czas” Wyłącza się tam światło.   – Cholera! Trzeba uciekać! – Dziewczyna wyskakuje przez okno na kafelkowy daszek. – Poczekaj na mnie! – Próbuje wdrapać na podokiennik, jednak nie potrafi.   Rozlega się dźwięk otwieranych drzwi. Przez kilka sekund jest cicho — jakby każdy oczekiwał, aż to nadejdzie. Nagle histeryczny krzyk chłopca, który łączy się z płaczem przyćmiewa wszystko. Nasila się i nasila i… Zmienia się na śmiech. Jego śmiech. Dziewka zeskakuje i biegnie, ratując życie.
    • @Poezja to życie, dziękuję :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...