Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

takie sobie przeleciało przez ulicę
nie zauważone
takie małe takie sobie
niepozorne a tak blisko
a tak piękne

takie sobie...

tylko oni widzą je
takie sobie tacy oni
a tak pięknie mogło być
tak sobie
niepozornie

takie sobie...

taka miłość taki ból
taki strach takie szczęście
taki on taka ona
tacy oni
tacy wszyscy

takie sobie...

Opublikowano

Rany boskie, ładne..
Ja o "prawdziwej" poezji pojęcia mnie mam, dlatego się na tym Forum zwykle nie wypowiadam, na chyba, że coś mnie urzeknie, tak jak Twój wiersz :)
Bardzo ładny, coś w sam raz na do czytania o siódmej rano w pracy.
Pozdrawiam

Opublikowano

Oj,
Mario, przeczytałem i Twój poprzedni, pierwszy wiersz. "takie sobie" podoba mi się wiele bardziej, jest takie lekkie i takie niepozorne, i takie dobre do czytania w pracy. Jak mnie z pracy wyrzucą za "wykorzystywanie internetu do celów prywatnych" mam nadzieję, że napiszesz mi coś na pocieszenie :)

Opublikowano

pewnie chodzi o "Apokalipsę"... ;)
cóż, mam nadzieję, że nie wywalą Was z pracy za czytanie moich wierzszy ;)
mam ich ok.200, jedne słabe, drugie może lepsze... zamierzałam je wydać w postaci tomiku, ale uznałam, że będzie lepiej, jak najpierw poczytam opinii na ich temat na jakimś forum poetyckim.
Zapraszam do dalszego czytania/studiowania/obrazy/cokolwiekchcecie moich wierszy ;)

Opublikowano

mój wybór-moja opinia
przeczytałem i powiem szczerze, że jeśli po pierwszej strofie ten tekst zacząłby ewoluować mógłbym Cię za niego pochwalić, ale on stanął w miejscu jakby myślał, że tam mu dobrze, a wcale za dobrze nie jest
"taka miłość taki ból
taki strach takie szczęście
taki on taka ona
tacy oni
tacy wszyscy

takie sobie"
wybacz, bardziej przypomina to grafomanie pod czystą postacią niż poezję-moja opinia dotyczy "czytania/studiowania" nie proś o obrazę, bo to tani chwyt na odbiorcę, a jeśli starasz się być/pisać na poziomie to takie chwyty nie przystoją
pozdrawiam:-)

Opublikowano

zależy, o jakim rodzaju poezji się mówi.
to nie ma być "tani chwyt reklamowy", jak to Pan mówi, ale prośba o szczerość - mówienie, co jest źle, coo dobrze, poprawianie...
nikt nie jest doskonały.

...
chyba że Pan jest eksperymentem, w którym lekarze laboratoryjni chcieli wykazać, że można stworzyć cudowne dziecko...
ale i tak każdy ma wady.

...
rns

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Rrr w każdym bądź razie niepoprawne językowo, ale zgoda to wiersz więc niech Ci będzie . A tak to nawet fajna językowa pokrywką Kredens pozdrawia 
    • A co będzie potem? Bo rozumiem że to uchwycony jakiś moment z tą siekiera która spada. Klątwa nadal trwa? Jak zwykle u Ciebie ciekawie beksińsko Pozdrawiam kredens   
    • Rozchlapuję serce jakoby kto w krowie łajno bosą stopą wkroczył.   Niby ta dusza łomocę po polu niewidoczne dzwonki bydłu żałośnie rozbujam.   A w zboże rozchwiane rzęsiście się wlewam.    Ponoć największa żałość przychodzi na ludzi gdy dom rodzinny ktoś z dymem puszcza.   Gdy strąca ostatnie posłanie lub suchar stary ze zgrabiałej dłoni wydłubie.   To nic przy cudzie krzyża z dróg rozstaju co ostał się niby Pan na niebiosach dmuchnął niepełnie.   A jedna struga najmniejszej mocy miała by ten pomnik żałości obalić.    Tak tkwi na końcu lipowej alejki moje drzewo życia mój grzech popełniony co go słabym światłem miesiączek oświeca.   Jakby szkoda mu było promieni marnować na to miejsce smuty na czas zapomnienia.    Niech by i sczezło w ziemię się zapadło niech i by bór wyrósł czy chłopskich chałup tysiące na szczycie pobudował.   Nie zdoła to wymazać z głowy zakamarków radości jakie wzniecało.    O Piękna Pani wietrzyk w zatwardziałe serca zaprowadź a wybudź litość w setnym pokoleniu i wykop z mroku podziemnej krainy.   Te kolumny pękate i portyk przeczysty te dachówki karpiowe i ściany bielone w radości wykwitłe a słońcem na wiosnę umajone.    A na powrót serce wkleję w parcelacji łaty.    
    • Doskonały przekaz a i sposób narracji niebanalny. Łatwo sobie wyobrazić tą w ustach górę lody gdy temperatura na zewnątrz się obniża a chłód otoczenia to najmniejsze nasze zmartwienie. 
    • Tak bo cóż innego nam pozostało. Człowiek całe życie z piórem w dłoni teraz już częściej ze smartfonem i ten potok myśli aż żal go wypuszczać a w moim przypadku myśli stare jak świat. Ostatnio byłem na wieczorze literackim młodych poetów uczestniczyłem po deklamacjach w spontanicznej dyskusji i choć wszyscy posługiwali się językiem polskim ja nic z tego nie rozumiałem co oni mówili a i tematy były dla mnie miałkie. Oni choć nie zaprzeczę z uwagą mnie słuchali to czułem się jak zgniły owoc jak kamień przez Boga rzucony na szaniec jak starzec co przemawia jeszcze w zaangażowaniu a nie widzi że sala jest już pusta. Poza przyjętymi ramami poza teraźniejszymi nurtami. Więc twój wiersz może wcale satyrą nie jest a chęcią życia w młodszych świecie? przewrotną namiętnością bycia uniwersalnym i niezapomnianym? Rozpaczliwą próbą dokonania jeszcze czegoś wielkiego. Przeczytałem ostatnio przerażającą jak dla mnie informację. Firma wynalazła okulary które pozwalają na ulicy zidentyfikować osobę i przeczytać wszystko co ta osoba zamieściła w sieci?! Porażający wynalazek i to dopiero jest groteska.  Coraz bardziej mi się nie chce niż chce. Coraz częściej mogę powiedzieć że wiele bym jeszcze zdziałał gdyby zamienić miejscami chęci z wypaleniem. Dlatego wolę bardziej czytać niż publikować a jeśli już to w taki sposób że nikt nie będzie miał wątpliwości z kim ma do czynienia. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...