Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

  • Odpowiedzi 49
  • Dodano
  • Ostatniej odpowiedzi

Top użytkownicy w tym temacie

Opublikowano

Bardzo lubię góry, zresztą często wędruję po górskich szlakach, i jak czytam Twój wiersz, odnajduję w nim cząstkę tego pięknego miejsca na ziemi. A dedykacja, niczego sobie, to tak jakby dla tych niewidomych inaczej, czyli dla tych, którzy nie dostrzegają piękna dookoła.
Cieszę się, że wena twórcza Cię nie opuszcza.
Kolejny bardzo ładny wiersz.
Pozdrawiam serdecznie

Opublikowano

Bartoszu.. naprawdę cudo! To pięknie napisany wiersz, wzruszyłam się.. Bardzo kunsztownie dobrałeś i posplatałeś te słówka, porównania. Idzie do najulubieńszych z ulubionych :)) Ściskam.

Opublikowano
a że jest taka piękna - wciąż słów nie znajduje...

Góry są moją pasją - uwieeeeelbiam je! Dopiero na szlaku czuję się prawdziwie wolna! I ten fascynujący klimat, i świadomość, jacy jesteśmy malutcy w stosunku do matki natury... nie znajduję zatem słów i tak nie byłyby obiektywne, w ślepo zabieram i tyle:)
zresztą kolejny;P
serdeczności/V.
Opublikowano

Hehe, wiedziałem o czym napisać - po ilości komentarzy widać wyraźnie,
że to znakomity biznes, organizowanie wycieczek wysokogórskich:)))

Wybaczcie, że tak zbiorczo wam odpowiem, ale czas nie pozwala, choć bardzo bym
chciał każdemu i każdej z osobna podziękować... Jestem wniebowzięty, ukłonom
nie ma końca! :) Same superlatywy dla mnie... no naprawdę słów nie znajduję :)
Pozdrawiam serdecznie, wszystkiego dobrego, do zobaczenia na szlaku! :)

Opublikowano

Wpadłem przypadkiem po małej nieobecności a tu miłe zaskoczenie. Kąsek znakomity, a przy tym urokliwy. Zabieram do ulubionych - jeśli można. Mało tego przeczytam cioci Róży na podwieczorek (jesli w niczym nie ujmuję Twojemu wierszowi)- będzie zachwycona, oczywiście jeśli pozwolisz.
Pozdrawiam Jacek

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •     Zaczął duchowo przygotowywać się na skok stulecia, jego głowę wypełniły podniecające scenariusze, o tyle słodsze, o ile dyskretniejsze i głębiej pochowane gdzieś w dziecięcym światku. Karol postawił mur fabryki między sobą a światem dorosłym, tylko po to, żeby móc go własnoręcznie zburzyć, z pozdzieranymi knykciami, obscenicznie przywitać starszych w ich własnym salonie. Myśli te mąciły nastoletnią głowę - jedząc obiad, kończył powtarzać swój rozpoznawczy obchód, w szkolnej ławce szukał najłatwiejszego punktu wejścia (tam fabrykę odznaczał jedynie smukły komin, sterczący na planie osiedla jak kulfon radzieckiego urbanisty) .

          Kiedy przeczołgiwał się pod ogrodzeniem, na początku przenosząc na drugą stronę samą głowę, potem powoli wciągając tors, rozgrzewał wokół siebie przymrozek poranka, ostatecznie wypychając się w całości na drugą stronę falowanej blachy. Karol rozprostował nogi, otrzepał pył ze spodni, a wraz z nim, na placu powstała nowa siła - magnetyzm tego miejsca przestał zdawać się siłą przyciągającą tutaj chłopczyka, wsiąknął w niego samego, jego wibracje czuć można było w rozchodzącym się cieple, w lekkim, elektrycznym, brzęczeniu w uszach, w malutkich wibracjach każdej tkanki, możliwych do wyczucia przy wystarczającym skupieniu (pobudzone w tym momencie krążenie zdało się Karolowi czymś o wiele magiczniejszym), co wszystko składało się na poczucie młodzieńczego zrywu wcześniej jedenastolatkowi nieznanego. Prawie że najniższy w swojej klasie, uczeń piątej klasy szkoły podstawowej zdał się tutaj nadczłowiekiem, członkiem kasty wydzielonej zarówno od dzieci jak i dorosłych, wszystkich trwających w ohydnym bezruchu i bezwiedzy, jednych, pchanych ospale przez życie zwierzęcością, drugich, swoją metafizyką. Drugą siłą, która musiała opanować każdego Ubermenscha, był strach. Jawił się pod postacią lekkiego bólu czy nudności, gdzieś pomiędzy brzuchem a plecami, oznaczał dziwne zatwardzenie w gardle, i szybszy pęd myśli, w tym momencie zdających się jakby zwolnieniem śluz na długo wypełnianym zbiorniku dojrzałości. 

          Pierwszy krok osłupił Karola, jego powaga prowadziła jedynie do strachu - nie dlatego, że był to krok przełomowy, ale dlatego, że jego ciężki, zimowy but z hałasem dotłukł już wcześniej potłuczone szkło. Zaspany gołąb sfrunął gdzieś z wysoka. Post-sowiecki panoptykon wrócił jeszcze na chwilę do włamywacza, tym razem z parą oczu w każdym sąsiednim oknie, co teraz Karol uznał za niezasługujące na krztę jego uwagi. Następny krok był już wartki, jego impet był obietnicą następnego, a następny obietnicą dalszych i dalszych. Elewacja rosła i rosła, aż stanęła na wyciągnięcie ręki. Mały dziewięciolatek w biało-złotej albie instynktownie zadarł w tym momencie głowę do góry, a kościelna wieża, rozsypała się pod jego błyszczącymi bucikami na suchy, ceglany pył. W pobliżu rozległo się bicie dzwonów. Ósma rano. Jakby to był jego sygnał, Karol postawił pierwszą nogę w miejscu wyłamanego okna, i sam nie wiedząc kiedy, znalazł siebie w pustej, industrialnej hali.

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach




×
×
  • Dodaj nową pozycję...