Miasto (pamięci Zbigniewa Herberta)

[Jaro Sław]

Naprzeciw miastu i pokoleniu
(Błazeńsko mnie kręci Kasandryczny ton)
Siedzę przy rynku konspiruję w poezji
Podcienie domy fara staromiejski bruk

Urodzony pod koniec oblężenia
Wyuczony
Przeciw propagandzie
Milczeć, gdy trzeba
Uderzać absurdem

Miało tak trwać do końca dni
Życiem do wewnątrz
Banałem na zewnątrz
Oklaskom hasłom pustką w poniewierce
(stąd pewnie ten zanik poczucia czasu)
Zdrajcom w to miejsce gdzie była ich twarz

Kelner podaje mi amforę
siedmiogwiazdkową bez żadnej przenośni

Przywykłem w spokoju przechodzącej chwili
Do luksusu dobierania słów przyjemności ważenia sensów
Obok trwogi szukania pęknięć w murach
Nasłuchiwania nawrotów historii i odwrotów kultury
Miasto i ja ku jakiej przyszłości?

Przeszły dziewczęta słońcem radosne
Gwarno tu dzisiaj ruch
Pójdę na miasto zieleń wiosenna

Wciąż pełen ciągle nie-upokorzonych snów.....

[Lobo]

Dobry tekst. Z tą amforą, może tak:

Kelner podaje mi amforę
siedmiogwiazdkową bez dwóch zdań

...Będzie nieco kolokwialnie (chyba to dobrze) i trochę płynniej.

pozdrawiam.;-)

[Jaro Sław]

A czytałeś "Zjeść Kraków" Makłowicza?

Bez dwu zdań się nie da....

;o)

[Bartosz Wojciechowski]

Heh, pamiętam, że ze dwa miesiące temu w W też o tę amforę były
pytania... Nie pamiętam natomiast, co zdążyłeś od tamtego czasu
pozmieniać w tym tekście, przeczytałem go więc "od nowa" i wiem,
że to utwór godny nazwiska w tytule. Napisany z dystansu (z dystansem?),
a jednocześnie chirurgiczną precyzją, trafia do mnie i zatrzymuje
na wcale niekrótką chwilę. Pzdr!

[Roman Bezet]

To drugi Pana :) tekst, ktory mnie nie poderwał z krzesła (znaczy, że ok ;)
Ton nie do końca mi pasuje do Herberta, bo on oprócz pewnego szlachetnego patosu bywał także ironiczny w sposób lekko patetyczny (zgryźliwy nawet można powiedzieć). Ale bardziej ludzki, niż tutaj; kwestia smaku, tak - to na pewno, i zawsze do końca, z tym, że ja pamiętam też obrazy, którymi obdarzał świat, czasem (moim zdaniem) zbyt przesadnie; historia kłótni i godzenia się z Miłoszem opowiedziana przez prywatnych świadków może tu zaświadczyć.
Więc może zamiast mnożenia tu "Nasłuchiwania nawrotów historii i odwrotów kultury" warto było wtrącić coś banalnie codziennego?
No i na Boga, nie "NA miasto" ;)
pzdr. b
PS. Wciąż - ciągle? "nieupokorzonych" - chyba tak.

[Jaro Sław]

Wiem, że do miasta, ale właśnie tu jest ta ironia , bo to nie to miasto ale inne miasto.....

włączyłem się w nurt tych co idą "na miasto", w ramach odprężenia, zwrot ten zdobył sobie (może dla niektórych niestety) w języku semantyczne uprawomocnienie, i tak go użyłem jako symbol banalizacji teo co robie kiedy nie myślę i nie ważę, podobnie jak patrzenie na dziewczęta nie uchodziłoby filozofowi przejętemu kulturą, chyba, że jest nieco "dwoisty".

P.S. w języku codziennym nie używam tego zwrotu "na miasto", w moim wyczuciu semantycznym oznaczałoby, gdybym go użył, bezcelowe pałętanie sie po mieście, aby odróżnić wyjście celowe: biblioteki, muzeum, zabytki, restauracje, konkretne zakupy z dziedziny kultury, w innym celu nie ma co iśc, no może "urzędy", ale to bardzo czasem (czyli rzadko)....

;o)