Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

twoje oczy gardzą
drobniuteńkim piaskiem
szukają kamieni
kamienie gryźć łatwiej

na kłującym maku
siadają króciutko
bo to rzęsy wykol
przez dziurawe płótno

już całkiem przepadły
śniadają ze smakiem
tylko wytłuszczone
podtytuły jakieś


01,07.2006.

Opublikowano

Alicjo - przez ten wiersz się płynie. Wirtuozeria technicznie, treściowo - przy "twoich oczach" troszeczkę zasłabłem (dobrze, że jak Przybyszewski nie zarechotałem he he he) - ale potem - jak zwykle zresztą - wciągneło mnie.
Alicjo - kolejny wiersz do kolekcji.
Pozdrawiam.

Opublikowano

Alu, a ty możesz już coś wydałaś, co? Chciałbym kiedyś dostać taką większą dawkę twojej poezji na papierze i delektować się nieosiągalnym kunsztem, taki tomik byłby rarytasem w mojej małej biblioteczce
jeśli doczekam się dzieci to będę czytał im twoją poezję na dobranoc, żeby miały prawdziwie kolorowe sny...
pozdarwiam:-)

Opublikowano

Stasiu, no jesteś miły, nie ma co :)
Ten wiersz to akurat by chyba dzieci przestraszył, no bo on o tym, że kiedyś wzrok im się pogorszy na tyle, że tylko wielkie litery będą dla nich do przełknięcia.
Na postawione pytanie odpowiem prywatnie, pozdrawiam niedzielnie :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Łukasz Jurczyk dziękuję:)
    • gubisz pamięć różańce i bliskich   w twoim spojrzeniu coraz nas mniej   a jednak to właśnie teraz jest nas najwięcej   gdy opatrujemy twoją bezradność    
    • @Poet Ka Prawdziwy świąteczny króliczy bunt :)   Pląsa po ziemi. Wielka moc w małych skokach. Wiosna w nim żyje.   Pozdrawiam    
    • @Poet Ka   Ten wiersz - dyptyk to błyskotliwa gra literacka.   Jesteś w tym mistrzynią!    Stworzyłaś kontrast między dwiema częściami - pierwsza to literacki kanon i tradycja, a druga to ich "queerowa" dekonstrukcja.   W pierwszej części przywołujesz wielkich twórców, w dziełach których występuje postać o imieniu Berenika. Jeana Racine'a tragedia "Berenika", Edgara Allana Poego, nowela Berenice oraz Louisa Aragona - w jego powieści "Aurelien" bohaterka nosi to imię. Niestety, tego ostatniego utworu nie czytałam. No i Poświatowska z moim ulubionym wierszem "Z tytułem i dedykacją na końcu".   Ukazujesz Berenikę jako uniwersalną muzę a jej długi warkocz, który według mitu został ofiarowany bogom i zamieniony w gwiazdozbiór jest tu symbolem natchnienia, które "przenika poezję". Ta pierwsza część ma też klasyczną budowę z rymami i rytmem.   W drugiej części zaburzyłaś te klasyczne normy i odwróciłaś role. Twórcy zajmują się sobą. Wers "Aragon zabierze w ramiona Poego" wprowadza motyw homoseksualny.   "Uparty Racine pobabrze w epice" - mistrz francuskiej tragedii babrze się w epice - to żart.    A z Poświatowskiej liryka zdejmuje ciężar bycia tylko twórczynią i stawia ją w zmysłowej roli - liryka "rozplecie włosy". Berenika zostaje pozbawiona warkocza.   Wiersz ma formę wolnego - wyzwala się z klasycznych ram. Pokazałaś, jak współczesna (queerowa) perspektywa potrafi zamieszać, stworzyć nowe i nieoczywiste relacje między postaciami, gatunkami i samymi autorami.    Świetny!  Nie mogło mnie tu nie być. :) 
    • @MIROSŁAW C. Dziękuję pięknie.    Pozdrawiam również   Deo 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...