Ucieczka do Ur

[JACEK KAWECKI]

Każdy ze swego miasta
Każdy z torbą w rękach
Na rwetes ulicznego płaczu
Uciekał do miasta Ur

Brał sól z kromką chleba
Na jawie rzeczywistości
Trzy pozłacane zęby
I kamień skuty lodem

Ciekawość brała górę
Dół zaś należał do nas
Odyseuszowski, prometejski
Niedosyt nad światem

Ginęli ludzie w panice tłumów
Ktoś płakał, ktoś się śmiał
Ginęli z własnej głupoty
Ludzie obcego boga

Uciekali ze swego miasta
Zostawiając dobytek pokoleniom
Pootwierane okna i drzwi
Czekające domy pełne krzywd

Na rwetes ulicznego płaczu
Uciekali do miasta Ur

[zak stanisława]

troche zahacza o holokaust,(te złote zęby)trochę o innych krzywdach, wygnańców z własnych domów, no nie wiem, coś w tym wierszu nie daje mi spokoju
pozdrawiam ciepło ES

[JACEK KAWECKI]

witam
i o to chodzi
to wiersz o krzywdzie
ale tez o tym ze uciekają do miasta i tam moze będzie im lepiej

dzięki ES

[jacek_sojan]

zwycięża instynkt stadny;
a mądrość nie jest cechą gatunku ale jednostek;
trochę to "Ur" namieszało, bo to z "Ur" wyruszył Abraham do Ziemi Obiecanej;
mam wątpliwości, czy tak krótki wers i stroficzny zapis jest właściwy; ale...twoje dzieło;
"domy pełne krzywd" - cóż; powód dla wielu pokoleń do exodusu; i tak co wiek...
wiele istotnych rzeczy wiersz porusza, i porusza tym czytelnika, ale - czy akurat w takiej formie?
mam wątpliwości;
J.S

[JACEK KAWECKI]

nie zawsze trzeba patrzeć na przeszłość
może właśnie należy znów uciec tam skąd się przybyło

[jacek_sojan]

marzenie Jacku, nie ma powrotów!
a jeśli wracamy, to już całkiem inni; odmienieni przez drogę;
J.S

[JACEK KAWECKI]

i może o to właśnie chodzi wracamy odmienieni
tylko czy na dobre?? oto jest pytanie