Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

ledwie go ujrzę szybko się zbiera
na deszcz i rzepak duszny złotawy
co gdy skoszony w nozdrzach zawiewa
na smak się zbiera – na smak

len z jego włosów żytem przybrany
ramiona nosi chłodne napięte
może go latem naciągnę w ramy
jak cień rozlany – jak cień

do takiej wtedy przywiera chwili
gdy wiatr mu ciepłem smaga kolana
jak gdyby ciepło z uczuciem mylił
i wzrok pochyły – i wzrok

czemu miesiącu zostać się boisz
kto poza tobą ulgę przyniesie
kto dni płochliwe tak załagodzi
i nas ukoi – i nas

Opublikowano

Wyliczony co do tchu ;), ale rzeczywiście: rytm, średniówka - pieknie, co do rymów, to by można ;) (zwłaszcza zbiera - uwiera - mnie uwiera). Jest też bliski rym do średniówki (mylił - pochylił - nie za ładny, prawdę mówiąc: czysta częstochowa ;))
"Miesiąc" oznacza też księżyc, najpierw tak właśnie czytałem, może jakoś bardziej bezpośrednio go nazwać? odczerwcowo?
Ja bym optował za wydłużeniem zakończenia o powtórzenie też "ukoi" - niech popłynie w końcu i znaczy, i ukoi ;)
pzdr. b
PS. Niegłupi w obrazowaniu i przesłaniu.

Opublikowano

ech o tych rymach to ja wiem,Iza by mnie zatłukła za nie,ale poki co nie wiem,dlatego warsztat:)pierwsza wersja była "czemu ty czerwcu zostać się boisz"...
powtórzenie "ukoi" kompletnie nie do przyjęcia:)w ogole tam musze pomajstrowac zeby to jasniejsze bylo
dzięęęki za wejscie:)

Opublikowano

czemu miesiącu tak szybko odchodzisz - propozycja pierwszego
wersu w ostatniej strofie
może go latem oprawię ( zamiast naciągnę ) w ramy
wiersz jest piękny w formie i ciekawy treściowo:) A.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Księżyc zawsze  ma nieswoją twarz. Czasem stara się odzyskać rysy, zgubić ten profil.   Spogląda na mnie z uśmiechem, mruży któreś oko, ale brak mu życzliwości.   Targany zazdrością żałuje,  że nie skrył się za wzgórzami i patrzył, gdy oddychaliśmy głośniej.          
    • W  Weronie...   stoi dom który  nie jest twoim domem  balkon który nie jest  twoim balkonem nie czeka na  letnie śpiewy w poświacie miesiąca   byłaś Julią teraz nie jesteś  byłaś na balkonie oko błękitu nie było łagodne  a w kawie nie było Norwida  stał dom - dom pobielany bo dwór to nie był    ani gościniec  ani droga do Werony jesteś Julią  w negatywie  bo kochasz na stałe i wciąż jeszcze żyjesz  serce - piosnka Norwida  
    • Przeczytałem, na filmie się pośmiałem, przy wierszyku zamyśliłem. Serdeczności. 
    • Żyjemy by kochać  I być kochanym    A potem umieramy Odchodząc z niczym    Nadzy jak nas  Pan Bóg stworzył    I nie odradzamy się    Może tylko w myślach  Najbliższych nam osób    A zabawa dalej  Gdzieś tam trwa...
    • Słoik z miodem stoi tam, gdzie go postawiłaś. Zaschnięta żółta kropla na gwincie – twój ostatni odcisk palca, którego nie mam śmiałości zetrzeć. To teraz mój relikwiarz. W sypialni zapach jest najgorszy: mieszanka twoich perfum i tej dusznej, słodkawej woni, którą przyniosłem na swetrze z oddziału. Nie wietrzę. Boję się, że jak otworzę okno, to wywieje stąd resztki twojego imienia. Próbuję czytać, ale litery są jak martwe owady. W łazience dwie szczoteczki do zębów – jedna wciąż mokra, druga sucha od tygodnia, sztywna, jakby skamieniała z przerażenia. Patrzę na nią i czuję, jak drętwieje mi szczęka. Nie ma żadnego „ja” ani „to”. Jest tylko numer autobusu, który zawsze spóźnia się o 18:12, i fakt, że kupiłem dwa chleby, choć nie mam kogo karmić. Stoję nad zlewem i kruszę ten nadmiar do kosza, bo nawet ptaki na parapecie wydają się zbyt głośne, zbyt żywe, zbyt pewne jutrzejszego ziarna. Kiedy kładę się spać, przesuwam się na samą krawędź. Zostawiam ci miejsce. Zimna połowa materaca jest teraz jedynym dowodem na to, że kiedykolwiek istniał jakiś porządek świata. Słucham, jak stygną kaloryfery – to jedyny dialog, na jaki mnie jeszcze stać.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...