Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Kreować świat?
Mam powód?

Tworzyć – stanąć na scenie; rzucać w publiczność - nie widać jej, bo światło zgasło - strzępy fantazji-wyobraźni motywowanej do działania pękami banknotów ubranych w banderole; jak rzodkiewki, szczypiorek, cebulka, koperek zebrane w pęczki, ubrane w gumki.
Fantazja-wyobraźnia każe bać się jutra złożonego z ludzi sądzących, że jest niepotrzebna,
że ustawianie na cokole kartonika po mleku półtłustym, pękniętej muszli klozetowej, pustej puszki po piwie należy ograniczyć, uniemożliwić, zakazać w „biurze wszelakiej sztuki”.
Namaszczeni urzędnicy wiedzą o wiele lepiej: co ładne, co nam niezbędne?
Sami chcemy „brzydkie” odrzucić, przytulić „piękne”.
Sami chcemy decydować o naszym szczęściu.
Potrzebna nam instytucja, która by dekretowała piękno, sterowała naszymi „widzi mi się”, planowała nam szczęście?
Dla fantazji-wyobraźni: „jedynie słuszna droga” była zbyt uciążliwą.
Fantazjo-wyobraźnio - planowanie ciebie, ujmowanie w tabele statystyczne - niewykonalne?
Niewykonalne – przeciśniesz się między kolumnami cyferek, jak woda przecieka między palcami. Masz naturę płynącej bystro wody, można ciebie tylko na chwilę zatrzymać, ruszasz później w dalszą drogę.
„Duch dąży dokąd chce”!
Jeżeli pragniesz być związaną regułkami kradnącymi swobodę niewielu, lecz spełniającymi pragnienia wielu?
Chcesz przestać być? Chcesz?
„Oto jest pytanie!” Gdzie odpowiedź na nie? Gdzie?

Moja fantazjo-wyobraźnio! Jedynym wytłumaczeniem twojego istnienia jest zestaw przyjmowanych leków? Może...
Może jesteś po prostu... „poleczna”?

Może nie jesteś moja lecz wieczna!

Kochanko filozofów!
Żono artystów!
Natchnienie uczonych!
Pragnienie dzieci!

Archimedes nie wyskoczyłby z wanny krzycząc „eureka”!.
Michał Anioł nie stworzyłby Piety.
Mikołajowi Kopernikowi nie chciałoby się zerknąć w niebo.
Córeczka nie zawołałaby – tatusiu! - jeszcze raz opowiedz o Jasiu i Małgosi!

Fantazjo-wyobraźnio! Moja ojczyzno!
Do ciebie się zwrócę ostatnim oddechem, byś mi zabrała ból niemyślenia, ból odejścia,
byś sprawiła cud krainy pełnej kwiatów, przeciętej pajęczynami zroszonymi mgłą;
byś sprawiła cud krainy deszczu w słońcu – tęczy, wyjaśnionej rozumowi i pięknej.
Wezmę cię pod rękę; pójdziemy na długi, bardzo długi spacer – ty będziesz szeptać mi do ucha wiersze, ja będę płakał – że to już.

Opublikowano

Zamierzenie – napisać o Wenie.
Niedokonane – wprowadzam zmianę.

Rozgoryczenie?
Wydaje mi się, choć wiem, że to trudne, że należałoby trochę poprzycinać tu i ówdzie.
„… rzodkiewki, szczypiorek – cebulka ( w sumie to samo), koperek…”- marchewka, buraczki…; poza tym, te zdrobnienia – jak patetycznie, to patetycznie!
Coś jest nie tak z budową zdań i powtórzeniami: „…tabele statystyczne - niewykonalne? Niewykonalne – przeciśniesz….”
Instytucja już istnieje – Wydział Estetyki Przestrzeni Publicznej; a nasz „świeżo upieczony” (hi, hi!) Prezydent chętnie by taki pomysł przeniósł na inne obszary społeczne i poglądowe.
Pozdrawiam!
P.S. Moja fantazja – wyobraźnia także czasami kuleje od tego przestępowania z nogi na nogę.

Opublikowano

sczypiorek - cebulka
jako dziecko biegałem do jarzynowego
były różne ceny i półki
wiosennie jest tak, jak napisałem
ale przymierzę i posłucham (czytam głośno)
propozycji w tej mierze

Każda instytycja powołana do strzeżenia wyglądu jest wg mnie skazana na przegraną
- krępuje fantazję-wyobraźnię
ta chyba krępowaną być nie chce!

Opublikowano

zawsze omijam Twoje teksty, bo wiem co tam będzie, gdy kliknę, tym razem nie było inaczej,

poetycki tekst, kazanie do nieczułych na sztukę, apostrofa do siebie samego, troche egocentryczna, Fantazjo moja! używasz dużo ciekawych skojarzeń, ale wszystko bierzesz w cudzysłowie, jakbyś bał się tego co piszesz

Niepodoba mi się taka literatura z jednego chociażby powodu...sprawia wrażenie jakbyś się napinał

Nie wiem czy to jest dobre, czy nie...

Nie mam zdania na ten temat ponieważ wolę coś co ma narrację fabułę, początek, srodek, koniec
wyraznie oddzielam, poetyckość, szukanie słów , metafor od OPOWIEŚCI,

Po raz kolejny przechodzę obojętnie...

Opublikowano

Piotr Rutkowski
ja nie szukam metafor
podoba się takie podejście - bliskie mi
cenne słowa - bo każą się zastanawiać nad własnym pisaniem
te pisania
mają w sobie coś z kazania
ale
wg mnie niczego nie nakazują
zwodzą
moje pisanie nie jest OPOWIEŚCIĄ
raczej nazwałbym je fotografią stanu świadomości
piszę teraz opowieść
z narracją, fabułą i ciekawym, kto to przeczyta
bo ma już 80 stron a po fabule sądząc zanosi się na 200
kto to przeczyta?
założenie mam ambitne - ucieszyć czytelnika

Opublikowano

Adamie, mnie się podobają takie poetyckie wywody.
na temat treści mogę się wypowiedzieć pozytywnie,
jednak formy nie komentuję - poczekam na tych, co się znają ;)
ale chyba jest dobrze, w końcu Ty też się na tym znasz :)

zdrówka i serdeczności Espena Sway :)

Opublikowano

lubię opowiadania, lubię powieści, lubię poetyckie teksty
to jest jak z malowaniem
cudownie jest móc próbować każdej techniki, by wybrać tę, w której najpiękniej można oddac swoje wewnętrzne światy
masz specyficzny sposób przedstawiania nurtujących cię problemów
nabierasz dużo poezji na ołówek i szkicujesz szybkimi, pewnymi ruchami każde słowo
przecierając gumką domysłów i niedopowiedzeń

moja fantazja-wyobraźnia...dałeś mi do myślenia
jaka ona jest?
no własnie?
jaka?

Opublikowano

czarna
wypatrywałem Twego komentarza
napisałaś "nabierasz dużo poezji na ołówek i szkicujesz szybkimi, pewnymi ruchami każde słowo"

fantazja - prawda to ciężkie dochodzenie do każdego słowa
pewność - ostatnie z uczuć otaczających

dochodzę powoli do przekonania - grunt to fantazja-wyobraźnia

ps
szczypiorek i cebulka były na osobnych półkach

Opublikowano

bez fantazji, cóż znaczymy?
mrówcze plemię?
drzewo wtedy żyje, kiedy nabiera w siebie wodę i przemienia ją w kwiat, owoc...
tak i my nabierajmy w siebie fantazję

ps. szczypiorek przy truskawkach
plamy czerwieni i zieleni
ps1. czy wiesz, że konie mają cudne oczy?

Opublikowano

ps. szczypiorek przy truskawkach
plamy czerwieni i zieleni
ps1. czy wiesz, że konie mają cudne oczy?

Zestawienia kolorów są ważne
a konie?
spędziłem kiedyś wiele godzin na łące patrząc na konie - najpierw na ruch
potem patrząc im w oczy
długo

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


wiesz, wczoraj znajomy, oglądający moje obrazy z konikami, powiedział, że...maluję im zbyt ludzkie oczy...a przecież...
zresztą napewno to zauwazyłeś

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • w kontekście dwoistości dobra i zła, musi być też takim światło, niebeskie zabija też bakterie w sterylizacji i przyciąga komary... białe ożywia. a może to fioletowe?? fala elektromagnetyczna, chyba polscy naukowcy odkryli materiał na niebieski laser? ciekawe czy to podświadomość bo miałem napisać o rozbrajaniu bomby nuklearnej i jonizacji... wiersz lepki jak zawsze...  
    • nie mogę dać nic ponad sny wśród mchu krzaków kamieni na pogorzelisku pokręconych sosen wiesz dziś srebrno opadały chmury mgła z szarości przyoblekła szatę nie uciekaj już jestem spokojna w posmaku truskawkowo świeża na chwilę jeszcze zmruż oczy makowe mleko jak twoje nasienie rozcieram w kącikach ust spójrz
    • Przyciąga mnie ta sama woda Na wskazówkach zegara Minuta za minutą   Płynę zygzakiem   Przypływ   Zatapia mnie ta sama woda Między 6 a 6:30   Odpływ   Budzik dzwonił Nie słyszałam   Ciężkie powieki Cięższe dłonie   Jak dzika rzeka   Samotna Niesterowalna   Biorę oddech   Znajomy Obcy   Zachłystuję się
    • Idę przed siebie. Idę na wprost. W światło. W to jaskrawe jarzenie. W puls. Idę i nasłuchuję. Nic. Słucham wciąż… W nikłych oddechach pustki. W tym chłodzie. W toni olśnionej miliardem gwiazd. Idę. I słyszę jak mówią. I słyszę, że ono mówi. Że wszystko mówi… Że TO mówi...   Wszystko mi się kotłuje . W zamęcie. W rozgorączkowanej głowie. W snach wariackich pełnych splątanych ze sobą zjaw o nieustalonych rysach twarzy. O nieznanej proweniencji.   Przeciskają się przez ciasne korytarze, przedpokoje, długie podziemne tunele w półmroku katakumb. W rozwichrzonych płomieniach świec, łuczyw, lampionów.   I oto drzwi do pokoju. I kolejnego pokoju, w którym obskurne światło wiszącego żyrandola rozsyła wokół mdławą poświatę żółtawego blasku.   Idą. Idą. Obijają sobą ściany stłoczeni ciasno, trącają gliniane figurki, które spadają, rozbijając się z trzaskiem, z chrzęstem szklanych, porcelanowych skowytów. Obijają się o kanty przedmiotów ustawionych w nieładzie. O krzesła, pufy, taborety i inne czworonożne stwory przebierające w miejscu wygiętymi w łuk wątłymi, kościstymi odnóżami w takt pajęczych zalotów. Nerwowo stukają, pukają, łomoczą... (skąd ich tu się tyle wzięło?)   I wszystko milczy, i szepcze zarazem.   I znowu chrzęst. I pierzchanie kroków wśród szurań i pokasływań, i chrząknięć. W nagłym ataku delirycznej ekstazy. W obfitości piany. Wymiocin i ślinotoku…   Pełznę… Taplam się w wątrobowej żółci. Dużo tu tego. I będzie jeszcze więcej. Mnóstwo.   Lecz znowu pusto… O, Boże! Jak pusto…   Gdzie ty jesteś? Spójrz! Wokół mnie trwa deliryczna ekstaza zwidów. Królujących wokół fantomów. Tańczą. Kołyszą się. Stąpają po moich śladach te widma...   Przechodzę. Przenikam. Przepływam z pokoju do pokoju. Przez niezliczone komnaty z drewna i muru. Z cegieł i kamieni. Wśród rur żeliwnych. Splątanych. Skorodowanych. Spleśniałych płócien czarnych, naddartych tapet, które liżą mnie z przymilnym łkaniem po twarzy, po włosach. Po skroni...   Przede mną jeszcze tak wiele. Jakieś załomy. Mansardy… A więc płynę, czołgam się. Wspinam (Ja? Czy oni, one… ?)   I szepcze wiatr w liściach zawieszonych wysoko. W gałęziach, łodygach. Na strychu, w deskach. W połaci dachu.   W dębach, kasztanach. W klombach. W topolach trzeszczących. W przechyłach konarów. W tę i we w tę.   W noc prawie pustą. W noc pustą, lecz drżącą od nadmiaru powietrza. Pełną słów czyichś i szeptów ugrzęzłych w nieruchomych, kamiennych, martwych ustach.   A więc idę tam, tam, gdzie TO zabiło nas. W promieniowanie. W światło nocy. W ten puls. W to drżenie. W ten blask niebieskawy…   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-10)        
    • @obywatel Logiczny-osobliwy!! Dobry na noc !
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...