Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

widzę cię zawsze przez gęste obłoki
tak chodzisz sama w niezmąconej ciszy
na palcach liczę wszystkie twoje kroki
jak biedny muzyk złamane klawisze

a kiedy białe zrzucasz ozdobienia
ubrana w nagość że brakuje głosu
opisz paznokciem rozkosze cierpienia
na moich plecach i połóż się do snu

- - - -

i tu http://www.poezje.pl/index.php?a=txt&id=845
dziękuję za komentarze

Opublikowano

Znacznie lepiej niż ostatnio, jeżeli dobrze pamiętam;)
Tytuł bomba (sam w sobie, ale tak z ciekawości zapytam
- czy ta Margot to ma coś wspólnego z markizem de Sade?)
Urzekająco napisane, ba! mogłaby być prawdziwa perełka,
lecz przeszkadza mi tutaj "i połóż się do snu" - wydaje
mi się, że w poszukiwaniu rymu zachwiałeś znacząco rytmem,
wyszedł zupełnie nieoczekiwany zgrzyt na koniec.
Gdybyś to udoskonalił, dałbym bez wahania do ulu!
Pzdr:)

Opublikowano

Ostatni wers zdecydowanie zgrzyta, chociaż rym jest całkiem ladny, bo niedkoładny (głosu-snu), to jednak rytm padł. Specjaliści by zapewne rzekli, że coś tam nie gra z akcentami, tudziez jakimiś tajemniczymi dla mnie trikami poetyckimi. Nie potrafię Ci pomóc, jednak do porpawki na pewno, bo załamuje sie meliczność utworu, który wart jest odpowiedniego zakończenia.

pzdr.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zrozum   Nie przesadzaj zdrowych drzew, życiodajnych: dojrzałych - korzeni, ujrzysz tylko martwy krzew,   miną długie lata nim podrosną, a odrosną wśród przeszłości cieni, miną długie lata nim przerosną    żywe rany - cichy gniew, ciernistych: słów - kamieni  i ślepej śmierci śpiew...   Łukasz Jasiński (luty 2026)  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @Nata_Kruk @Nata_Kruk Dzięki za uważne czytanie .                                                                                                   
    • "Sędziwe lata" Lubię poranki i rodzący się świt, gdy dzień otwiera swe świetliste bramy, bo w każdym z nich odwieczny tętni rytm, którym ku życiu nieustannie zdążamy. W bezkresie galaktyk, pośród gwiezdnych mgławic, jakże niezmierny jest wszechświata stan! Ileż światów zdołał czas już pozostawić, ile początków skrywa wieczności plan? Cóż jest prawdą, którą przyjąć nam wypada, gdy dzieje własne próbujemy pojąć sami? Jesteśmy ledwie pyłem, co się osiada na brzegu wieczności pomiędzy światami. Codziennie, niczym Syzyf, trud podejmujemy, pchając pod górę głaz marzeń i nadzieje, i choć kres drogi przeczuć nieraz umiemy, wciąż serce ku przyszłości ufnie się śmieje. Bo żadne życie nie kończy się spełnieniem, nie ma pożegnań, które niosłyby ukojenie, gdy ciało ustępuje przed przemijaniem, a duch odchodzi w nieznane przestrzenie. Dlatego żyjmy pełnią każdej chwili, tu, gdzie los nas postawił, pod niebem i słońcem, byśmy w godzinie, gdy będziemy odchodzili, mogli rzec: „Żyłem naprawdę” — nim nadejdzie koniec. Bo czas, choć cichy, niestrudzenie naprzód kroczy, nie pytając nikogo o zgodę ni o zdanie, a sędziwe lata przychodzą jak nocą mrok głęboki, nim człowiek zdoła pojąć ich przybywanie. Leszek Piotr Laskowski
    • @Poet Ka Dla mnie to takie otwieranie i zamykanie kolejnych szuflad. Od zewnętrznych uczuć do wewnętrznych. Te szuflady są o tym, co chcę pokazać światu, a co zostawiam dla siebie. Cały wiersz jest drogą, by dojść do słowa "milczenie". Osobiście odbieram to jako ten moment, w którym brakuje słów na tłumaczenie. To nasycenie jest stanem, milczenie nie zniekształca. Pozdrawiam serdecznie 🪻🪻🪻
    • Dziękuję Pani bardzo. Pozdrawiam. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...