Nic mnie tu nie trzyma

[Dotyk]

To, co nie zdążyło schować się pod ziemią,
zwęglone i martwe klei się do rąk.
Kto poczuł aż taki wstręt, że podpalił, widząc,
jak to się rozpędza, otwiera oczy, chce żyć?

To już nie moja ziemia, tylko jakiś dom
z zapadającą się podłogą. Niebo osiwiało,
słyszę, jak krztusi się od dymu. Albo oszalałam.

Gdzie ta woda, której kiedyś było po brzegi,
a ty - gdzie ty jesteś? To co widzę musi być
prawdziwe, samo się nie wymyśliło, nie spaliło.

Czy ktoś zna jakieś miejsce, pominięte
w spisach, gdzie ogień po prostu grzeje?
To nie musi być ziemia. Jest mi
wszystko jedno. Nic mnie tu nie trzyma.

[paper_doll]

hmmm.
ciekawe, że tak rytmicznie to brzmi.
podoba mi się, jak zwykle.

buź, p.

[Krzysztof]

Ciekawe i smutne..
Na tak :)

[Gość]

nie podoba mi się "to" oraz "albo"

[Gość]

na tak ;)

[seweryna żuryńska]

Mireńko moja dobra

w moim serduchu masz taki płomień, co grzeje twój uśmiech
w ludzkich dłoniach ciepłych jest nasza opoka
to z nimi i w nich nasze bycie
kiedyś sobie powiedziałam
" w tylu lustrach istnieję, w ilu się odbijam"
szukajmy swoich luster życia

pozdrawiam cię serdecznie moja bliska choć daleka
seweryna

[Iris_IK]

Odejdziesz i wrócisz...

po to , by w popiołach znaleźć ślady dobrych wspomnień.

Może dymy już rozwiał wiatr?
Może ogień znów jest tylko płomieniem świecy?

Ukłony i ucałowania
Irena.