Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

list immanuela kanta do pana X [epistmologia pana X] - wersja testowa


Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

panie X

rzecz sama w sobie
godna uwagi lecz
zbyt długim kładzie się cieniem

z pańskiego listu panie X wynika
że chce pan przejść od strefy
poznania zmysłowego
do formy inteligibilnej
to poważny krok panie X proszę to przemyśleć
kobiety wszak cenią wszelką zmysłowość
dobrze jest czuć panie X proszę mi zaufać
dobrze jest czuć
(to nawet mniej istotne co)

panie X pan zapewne liczy na to
że wyrwanie się z więzów czasu i przestrzeni
odsłoni przed panem istotę rzeczy
błąd panie X

intelekt dociera do zasłony bytu
lecz odchylić jej nie może
zdarza się natomiast panie X
że nieoczekiwanie zmysły
(pamięta pan zapach liści?)
odsłaniają rzecz samą w sobie

wszelkie zmiany są ciągłe panie X
(czytał pan o tym u Leibniza)
rzecz w tym by być o krok przed nimi

załączam serdeczne pozdrowienia
i niebo gwieździste we mnie

Opublikowano

pyszne! szalenie bawią mnie podobne teksty;
rozkoszuję się ich rytmem, logiką i słownictwem;
jest pan mistrzem, panie Sceptic formy dyskursywnej,
i nie mam wątpliwości, po której stronie w epistemologicznym poznaniu pan się znajduje;
i że nie jest to moja strona; może dlatego, że nasza fizyczność tak bardzo tę epistemologię
determinuje, a we mnie jest sprzeciw - bo nasza zmysłowość to jest rodzaj niewoli;
podobne dylematy roztrząsał Herbert w "Panu Cogicie", który czego jak czego - wyrzec się zmysłowości nie chciał; ja z tym nie walczę, ale czuję ciężar jej wymagań - a ciężar to ciężar;
nie wiem, czy znany jest panu "Racjonalizm stosowany" Bachelarda Gastona; ten współczesny filozof francuski, zmarły w 1962, uprawiający z powodzeniem poezję /!/; na terenie epistemologii
postawił nienaruszalny paradygmat, iż - owszem, myśl racjonalna i wysiłki idące w kierunku jej sy-
stematyzacji poprzedzają kontakt z doświadczeniem, lecz dopiero doświadczenie czyni nasze systematyzacje racjonalne zrozumiałymi. Proszę zwrócić uwagę na pierwszy człon poprzedniego zdania: refleksja poprzedza kontakt z doświadczeniem, już na nie nas przygotowuje. Współczesna nauka także godzi się z podziałem na typy poznania: racjonalistycznego, intelektualistycznego i idealistycznego. Przy czym Bachelard zajmując się twórczością poetycką, odkrył w wolnej grze wyobraźni jednostek twórczych głęboko ukryte struktury wyobrażeń, związane z samą naturą psychiki i będące zarazem źródłem autentycznej poezji. U nas niewiele było tłumaczonych jego rzeczy, a z fragmentów znam "Psychoanalizę ognia", "Wodę i marzenie", "Powietrze i senne mary"
"Ziemia i marzenia woli", no i najciekawszą "Poetykę przestrzeni". Zatem - niekoniecznie zmysły,
ale one też.
Piękny wiersz! gratuluję! J.S.

Opublikowano

Powtórne odkrycie "fenomenologii"...... a to juz było.....

Za mało Kanta w Kancie......


A niestety, bo ja też lubię takie zabawy w wyimaginowane dyskursy....

Ale - wymaga to mistrzostwa....

(P.S. Dlatego dałem sobie spokój i nie wprowadzam filozofii do poezji, lepiej napisać jakiś traktacik czy artykuł na konferencję, po prostu).....

Opublikowano

panie X

rzecz sama w sobie godna uwagi lecz
zbyt długim kładzie się cieniem
z pańskiego listu panie X wynika że chce pan
przejść od strefy poznania zmysłowego

do formy inteligibilnej to poważny krok panie X
proszę to przemyśleć kobiety wszak cenią
wszelką zmysłowość dobrze jest czuć ---- dobrze jest czuć.. czy to powtarzac?
panie X proszę mi zaufać dobrze jest czuć

(to nawet mniej istotne co) panie X pan
zapewne liczy na to że wyrwanie się z więzów
czasu i przestrzeni odsłoni przed panem
istotę rzeczy - błąd panie X

intelekt dociera do zasłony bytu lecz odchylić
jej nie może zdarza się natomiast panie X
że nieoczekiwanie zmysły (pamięta pan zapach liści?)
odsłaniają rzecz samą w sobie

wszelkie zmiany są ciągłe panie X (czytał pan u Leibniza)
rzecz w tym by być o krok przed nimi
załączam serdeczne pozdrowienia
i niebo gwieździste we mnie

Czy nie za często i za dużo panaX???

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @wiedźma Jestem pełen pokory dla Twojego odczytania. Wszystko przyszpiliłaś,. Ale Czarownice tak mają. Dziękuję Ci :-)
    • @LessLove Dla mnie to wiersz  w czterech odczytach . Wnioski: 1. mądrość- nikt nie zna wszystkich odpowiedzi. Mądrość to przyznać się i iść dalej.  2.Przemijanie- oczywiście wszystko przemija. Zostaje tylko to, co zasiane. 3.wiara i nadzieja - nawet jeśli coś umiera to zawsze jest promyk nadziei pod nowe. W new sequelu ludzkości... - to jest początek. Trzeba mieć wiarę. 4. O poecie- smutne trochę, bo artysta  żyje i maską i prawdą .Prawdziwa sztuka jest ukryta.  Każdy poeta , artysta żyje podwójnie.   Trochę schematycznie dziś ;)  Pozdrawiam   
    • @Wiechu J. K. ja też bardzo lubię a najbardziej czerwone porzeczki

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Krąg życia.  Pomyśl czasami przez chwilę, gdy strach zagląda ci w oczy, Nie sądź, że jesteś herosem, co ponad losem kroczy. Życie nikogo nie omija, każdemu wyznacza swój czas, Bo jeden jest krąg istnienia, który prowadzi nas. Rodzisz się- jesteś skarbem długo wyczekiwanym, Najbardziej przez matkę i ojca na świecie kochanym. Prowadzili cię przez życie, bezbronne, małe dziecię, Chcąc uchylić ci nieba w tym niełatwym świecie. Ich miłość jest pierwszą drogą, którą podążasz przez lata.. A dziś spójrz, też jesteś rodzicem i dla swoich dzieci żyjesz. Ten sam blask wielkiej troski w swoich oczach kryjesz. Chcesz odsunąć od nich smutek, rozproszyć każdy cień, Oddajesz im swoje serce, swój czas i każdy dzień. Zerknij czasem na rodziców, których lata pochylają: Na matkę, której czas plecy ugina , na ojca, któremu kroki zwalniają. Kiedyś tak silni i hardzi, dziś sami wsparcia szukają, Oni nie proszą o cuda, lecz o obecność, gdy życie boli. To oni cię nieśli, gdy świat był zbyt ciężki dla twoich dłoni. Tak właśnie krąg życia się toczy, niezmienny od zarania lat. Dziecko, rodzic, dziadek i babcia, każdy sam przemierza ten świat. Przyjdzie jednak dzień, gdy staniesz w tym samym rzędzie, Gdy wiek odbierze ci siły i drżenie w dłoniach przybędzie. Nie bot ani robot ogrzeją cię w chłodzie samotności, Lecz ludzkie serce, które pamięta dar prawdziwej miłości. Bo nie algorytm daje życie, lecz rodziców oddanie i trud. To ich miłość jest ziarnem rzuconym w ziemię ludzkich dni, Z którego wyrasta człowiek, co kocha, pamięta i śni.To ona zamyka krąg życia i trwa, gdy wszystko inne przemija.  
    • @Whisper of loves rainFajnie zgrzyta i z sensem :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...