Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

profesorze kant

szkoda że pana tu nie ma (to już tyle lat?)
muszę konstruować pańską osobę a priori
zresztą nawet gdyby pan tu był
nie mógłbym rozsądzić ile to profesor kant
a ile to tylko moja sieć postrzeżniowa
mój czas i moja przestrzeń
i sam już nie wiem
ile w panu X jest pana X
może pan by wiedział profesorze kant

powiem panu profesorze kant że jak na
mój czas i moją przestrzeń
to straszny z pana nudziarz profesorze kant
ale ja pana rozumiem
królewiec to było w pana czasach piękne miasto
pan X też ma swoje miasto W którego nie opuszcza
ono się za mną ciągnie po mapie profesorze kant
jak kleks - pan się zna na kleksach pan pisał piórem

profesorze kant ja codziennie
przeliczam systemem d'hondta
nadzieje na szanse pan coś o tym wie

profesorze kant ja ciągle krytykuję swój rozum
(zwłaszcza praktyczny) transcendentalnie jadam śniadania
i transcendentalnie jeżdżę tramwajami
profesorze kant proszę mi pomóc
wyplątać się z sieci postrzeżeniowej
uciec od
mojego czasu i mojej przestrzeni

profesorze kant
ja z góry uprzejmie dziękuję
ten mój podpis profesorze kant
to nie krzyżyk ja się tak nazywam
tak się nazywa
mój czas i moja przestrzeń
------------------------------

BTW: mam nadzieję wkrótce zamknąć "cykl" wierszem "list immanuela kanta do pana X [epistemologia pana X]"

Opublikowano

Tylko, że za mało tego Kanta w Kancie niestety.....


Pomysł jest dobry, ale ja się troche Kanta naczytałem..... i za bardzo nie widzę polemiki.

To że nudziarz - to nieprawda i w listach tak nielegancko pisac.

Generalnie
Za mało Kanta w Kancie...

Opublikowano

:D nie ma to jak poważne traktowanie niektórych spraw :D

cykl wierszy o panu X jest z natury ukierunkowany satyrycznie czy w każdym razie z dużym przymrużeniem oka. Nie ma ambicji do bycia traktatem naukowym.

Uwierz mi, Jaro Sławie, że również przeczytałem sporo Kanta - takoż wszystkie trzy krytyki jak i O formie i zasadach świata (acz specjalizować będę się prawdopodobnie w filozofii antycznej). Nieładnie na podstawie wiersza zarzucać mi nieznajomość tematu. Ot - uznałem, że taki list do Kanta zapoznawszy sie z jego filozofią wystosowałby pan X (mam zresztą na to wyłącznosć, gdzyż pan X to wytwór mojej wyobraźni). Pan X nie ma ambicji, by polemizować z Kantem. Jeśli kiedyś popełnię esej o krytycyzmie (ja, nie pan X), wówczas ocenisz moją znajomość Kanta.

Opublikowano

Nie oceniam znajomości Kanta, ale konretną formę literacką....

Skoro pan X nie ma ambicji, to..... nie warto się nim zajmować.....

Myślę, że nie obrazisz się i mnie zrozumiesz:

Dla mnie, przekornie, opowiadania Iwaszkiewicza, są banalne, bo są egzempifikacją kategorialną kilku ogólnych założeń i sytuacji dość typowych. To nie znaczy, zę nie cenię Iwaszkiewicza jako literata, i że nie przeczytałem jego opowiadań z zainteresowaniem, tyle, że nie wniosły tyle treści do przemyśleń, co parę stron owego Kanta..... (nie demonizując, oczywiście pana profesora z Królewca, bo jest jeszcze parę równie ciekawych tematów, a może bardziej)....

I w tym znaczeniu Kant dla mnie jest ciekawszy....

Skoro rzucamy się na dialog z Kantem, to warto się jednak pomęczyć w obrębie filozofii Kanta, bo jest tam parę napięć wewnętrznych, które są "literaturyzowalne"......

Ale musi być więcej Kanta w Kancie....

A ja i Herbertowi bym podniósł poprzeczkę, gdybym mógł i gdyby.... pan Cogito był filozofem.....

A poza tym: dzieło literackie odrywa się od swego twórcy, i na pewno wierzę ci, że przeczytałeś, wierzę, że jesteś człowiekiem zdolnym i wykształconym, ale patrzą nie na ciebie, lecz na utwór literacki, który odbieram w jego literackim kontekscie, a nie rzeczywistym....

Pozdrawiam....


P.S. "sieć spostrzeżeniowa" jest terminem techniczym z dziedziny filozofii.... to nie metafora.... (to nie do Sceptica, oczywiście).....

Opublikowano

Ależ ja sie nie obrażam, Jaro Sławie (no, moze kapkę obruszam, ale to nie za ten komentarz, lecz za komentarz w dziale P - "filozofia bez znajomości filozofii"). W każdym razie nie zaprzeczam, że przeprowadzenie inteligentnej polemiki z Kantyzmem poprzez poezję jest zadaniem arcytrudnym i nie jestem w stanie sprostać mu w stopniu zadawalającym (nie tylko mnie). Co nie znaczy, że nie będę podejmował takich prób - bo bez prób nigdy się nie dowiem, ile mi brakuje ;)

Tak czy inaczej - dzięki za wgląd do moich tekstów; jeśli znajdę trochę czasu (w czerwcu), to pozwolę sobie się odezwać na PW, wówczas może sobie filozoficznie podebatujemy (cenię wszystkich ludzi, dla których filozofia to coś więcej niż tylko element stałego związku "żadna filozofia").

Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Bożena De-Tre Oh...wow! Takiego komentarza się nie spodziewałem

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Bardzo dziękuję Pozdrawiam, G.
    • „Parkowy poeta”   Usiadł na ławce pośród starych kniei, gdzie park w zieleni szeptem koił świat. Z kieszeni wyjął notes pełen nadziei, by schwytać słowa, które niesie wiatr.   I wtedy usłyszał cichy, dziwny ton, jak gdyby ktoś mu czytał świeży wiersz. Nie było nikogo — tylko liści plon, co szeptem splatał niewidzialną pieśń.   Spojrzał wokół siebie w każdą stronę, lecz pustka tylko trwała pośród drzew. Czyżby gałęzie były ożywione? Czy las przemawiał? Czyż to jego śpiew?   Na tej ławce siadał przecież tyle lat, a dzisiaj park przemówił pierwszy raz, jakby otworzył jakiś tajny świat, skrywany cierpliwie po dzisiejszy czas.   Wyjął zielony notes, ołówek w dłoń i wsłuchał się w milczenie leśnych dróg. Natchnienie miękko spłynęło niczym toń, jak dar, który nagle zesłał mu Bóg.   Lecz znów usłyszał niewyraźny szept, rozglądał się daremnie poprzez gęsty cień, jakby ktoś obok cicho składał rym, a park odpowiadał jemu w liści drżeń.   — To zwidy chyba... albo leśny czar? — Chochliki stroją sobie ze mnie żarty? Zapytał ciszę, zapatrzony w lasu jar, lecz echo wróciło w swój notes otwarty.   Gdy wszystko ucichło, westchnął cicho sam: „To tylko wyobraźni cichy głos.” I wzrok uniósł ku niebu ponad las, gdzie obłok niósł poezji lekki los.   Wtem przyszła myśl jak jasny letni brzask, a ołówek zatańczył w jego dłoni. „Szła ścieżką dziewczyna, piękna niczym blask, którą poranek w złotych barwach chronił.   Mówiła wierszem, jakby każdy krok był nutą zapisaną w leśnym śnie. Deszcz ozdabiał jej włosy, zakręcając lok, a słońce wplotło tęczę w jej jasny dzień.   Szła coraz wolniej poprzez mokry szlak, gdzie błoto więziło zmęczone nogi. Już nie płynęła lekko niczym ptak, lecz brnęła cicho przez leśne bezdrogi.”   Nagle poeta ocknął się ze snu, uśmiech rozjaśnił zamyśloną twarz. — Już wiem, kto szeptał tutaj pośród drzew... — To wena ci przyszła, właśnie ją masz.   Choć dzisiaj rymy były ciężkie jak kamień, a wers nie zawsze trafiał prosto w cel, to zabrał z parku przesłanie natchnień, by w domu stworzyć poetyczną biel.   Leszek Piotr Laskowski
    • @karenkaDziękuję 
    • @andrew Dziękuję za zaproszenie. :) Bardzo mi miło, że mój wiersz doczekał się własnej odpowiedzi. Pozdrawiam serdecznie! :)
    • Baba Jaga (zaprasza Wasilków) w miłych chłopców zmieniała osiłków. Złe maniery im z głów wybijała bez słów. Do dziś trudno mi siedzieć na tyłku.  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...