Wieś

[kordelia]

komar krew pobrał
wiejskiej piosence
drewniane mosty
dudnią od kopyt
zielone skrzydła
ochłodzą ręce
rzeka wylała dal
łanem złotym
jak papierówka
spadł promień magii
toń lasu pachnie
dojrzałą maliną
czerwone dzwonki
ogień nakarmi
zatańczy walca
z niebieską dziewczyną
kotły przelane
wieczorną rosą
z owoców soki
piją gąsiory
wianek z rumianku
szedł stopą bosą
w gnojnych jeziorach
kwiczą maciory
w kominach syczy
pieśń nieżywa
struny studniane
jęczą w betonie
orzech się dusi
w zielonych pliwach
woń niepojęta
kwitnie w wazonie
bocian panoszy się
w błotnym gnieździe
igły jeżowe
piszczą ze strachu
kurzem zasłonił
wiatr na wyjeździe
przydrożne rowy
o modrym zapachu
ziemia oddycha
słowiczym zdrojem
piersią poiła
swoje potomstwo
wypiek powszedni
zdobyty znojem
miodem polany
koi łakomstwo