Czlowiek, ktory rozmawial ze swietymi

[Tichon Cichy]

Było to w sierpniu roku pańskiego 1931. Pociąg z gwizdem przetoczył się przez gaj oliwny. Rozleniwione popołudniowym słońcem drzewa nawet nie drgnęły. Nie drgnęło też powietrze, ciężkie od lepiącej się do skóry wilgoci. O tej porze dnia wiatr hulał w innym zakątku świata, daleko od tego zagubionego nad Morzem Jońskim miejsca.
Jak tylko ostatni z wagonów znikł w srebrnozielonym gąszczu, z cienia wychylił się don Raffaele. Nad wyraz wysoki, silnie zbudowany, o jasnych włosach wyróżniał się na tle społeczności kalabryjskiej. Miejscowi z wielkiego szacunku i bojaźni zwali go donem, pomimo iż był zwykłym urzędnikiem na służbie włoskich kolei państwowych i nie należał ani do ludzi Kościoła, ani do ludzi, dla których honor był wartością najwyższą, choć może pojmowaną w dość specyficzny sposób.
Tego dnia don Raffaele zrezygnował z przysługującej mu poobiedniej sjesty. Jego żona wczesnym rankiem zaczęła odczuwać bóle porodowe. Natychmiast posłano jedną z córek po starą Mariannę, która w przyjmowaniu na świat dzieci nie miała w okolicy równych. Sapiąc ze zmęczenia, przyczłapała pośpieszana histerycznymi krzykami biegnącej przed nią dziewczynki. Od razu wzięła się do roboty: dwóm starszym córkom przydzieliła określone zadania, a dwie młodsze wypędziła na piaszczyste podwórze przy torach i kazała im bawić się grzecznie.
Rodząca zaczęła odczuwać coraz silniejsze skurcze w porze największego żaru, kiedy nawet muchom zlepiają się skrzydełka, dzięki czemu dają ludziom odrobinę wytchnienia.
-To będzie córeczka! - wysapała Marianna, podwijając rękawy czarnej, wysłużonej wdowiej sukni i gestem ręki przywołując młode pomocnice.
Don Raffaele, któremu niewiele trzeba było, by stracić równowagę ducha, zaczerwienił się. Jego potężnym ciałem wstrząsnął nagły atak złości.
- Chcę syna! Cztery córki już mam. Teraz pora na syna!
Jego wzrok padł na woskowe figurki świętych, podarowane przez pobożnych krewnych i nieustannie otaczane nabożną czcią, kadzidłem i świeczkami. Cały ten zachód w jednej tylko intencji - aby tym razem donna Pia powiła chłopca, który odziedziczy nazwisko, skromny dobytek i ciepłą posadkę dróżnika.
Święci, nieświadomi wielkiego rozczarowania, jakiego byli przyczyną, stali pokornie w równych rządkach na komódce, tuż pod obrazem Najświętszej Panienki z dumą dzierżącej boskiego Syna. Wszyscy w postawie smutnej i pokornej ekstazy.
-Ty!- don Raffaele wyciśgnął potężny palec w kierunku pierwszej z brzegu figurki, przedstawiajšcej świętego Januarego, patrona Neapolu. - Prosiłem, błagałem, wierny byłem! Nawet na pielgrzymkę ofiarowałem się wybrać. Dlaczego mnie zawodzisz? A ty? - tu skierował słowa do wielkiego św. Antoniego Padewskiego - Nie mogłeś słówka szepnąć? We trójkę, razem ze świętym Franciszkiem i świętym Mikołajem wstawić się za moją biedną Pią, co?
Stara Marianna, która przyglądała się nietypowej scenie wprawiając chichotem opasły brzuch w podrygi, została nagle przywołana przez okrzyk rodzącej. Skurcze stawały się coraz częstsze i silniejsze.
-Ma być syn, bo jak nie...! - Raffaele zatrząsł się jeszcze raz, ruszył w kierunku figur i nie bacząc na hierarchię niebieską zgarnął szeregi stojące na komodzie. Trzymając je mocno w objęciach, podążył ku torom. Najmłodsze córki, które posłusznie przebywały na podwórku, zeskoczyły z podmurówki pod oknem sypialni rodziców i szybciutko podreptały za ojcem. Stanęły w pewnym oddaleniu i z otwartymi buziami przyglądały się dziwnemu zachowaniu tatusia, który ustawiał figury wzdłuż rozgrzanych szyn. Mruczał przy tym pod nosem:
- Zobaczymy, kto będzie górš. Poczujecie ciepełko, poczujecie! Odechce się wam kadzideł i świeczek, zapragniecie chłodnej wody święconej, darmozjady. Na modły trzeba sobie zapracować!
Dziewczynki w znieruchomieniu odzwierciedlającym woskowy spokój figur patrzyły na wyczyny rodzica, a w ich młodych główkach po raz pierwszy zagościło nieśmiałe zwątpienie w rozsądek dorosłych.
Pod niemiłosiernie upalnym słońcem, w niemiłosiernie rozgrzanym powietrzu, w równym szyku stanął zastęp świętych, których twarze zdawały się nie wyrażać już smutnej ekstazy, lecz raczej męczeńską ofiarność. Godziny, a raczej minuty ich istnienia były policzone. Zadowolony z dzieła Raffaele stanšł wyprostowany przed sługami Pana i podparł się wyzywająco pod boki.
-Wrócicie na stare miejsce, gdy mi dacie syna. Jeśli będzie córka, zostawię was tutaj - pogroził, po czym odwrócił się i nie zwracając uwagi na córeczki, ruszył do domu. Chwilę potem rozległ się gwizd. Był to pociąg wiozący robotników dziennych, którzy dla wątpliwej ochłody wychylali się niemalże po pas z okien wagonów. Lokomotywa toczyła się wolno, gdyż jej maszynista, stary Peppe chciał zamienić kilka słów z dróżnikiem. Nie widząc go jednak na stanowisku, pociągnął za sznur gwizdka. Wagony chybotały hałaśliwie, a wraz z nimi, w tym samym rytmie, kadłuby pasażerów. Jakże wielkie było zdziwienie wszystkich, gdy ich oczom ukazały się topniejšce zastępy wojska Bożego.
Don Raffaele przekonawszy się, że poród przebiega normalnie i usłyszawszy powtórnie z ust starej Marianny: "będzie córka", zgarnął resztę figur i wrócił na plac boju, by powiększyć pokutny rząd i patrzeć, jak na winnych z rozżarzonego nieba leje się zasłużona kara. W całkowitym milczeniu obserwujących, w absolutnym znieruchomieniu gęstego powietrza i w obojętnoœci gaju oliwnego zastęp świętych topniał pod bezlitosnym okiem słońca. Na ich twarzach nie było już żadnego wyrazu, lecz tylko ściekające powoli krople wosku.
Pociąg przejechał, a lokomotywa wydała z siebie pożegnalny gwizd. Ale płacz nowonarodzonego dzieciątka był od niej głośniejszy. Raffaele aż podskoczył: w trzech susach pokonał odległość dzielącą go od ganku i wpadł zdyszany do wewnątrz. Tuż za nim zaś dwie małe istotki. Stara Marianna właśnie myła sine stworzonko. Przy łóżku, nad matką, stały starsze córki. Donna Pia spojrzała na męża i wyciągając na rękach drugie dziecię powiedziała słabym, zmęczonym głosem:
- Jest i syn, i córeczka!
Marianna wyszczerzyła bezzębne dziąsla w uśmiechu i zademonstrowała malutkie podbrzusze mytego chłopczyka. Don Raffaele stał jak wryty. Chwilę trwało zanim dotarł do niego sens całej sceny. W końcu podniósł rękę i zaczął drapać się z zakłopotaniem po gęstych, jasnych włosach. Gdy otrząsnął się z odrętwienia, podszedł do żony i czule ucałował ją w pokryte rzęsistym potem czoło.
- Dobrze się spisałaś - powiedział. Tuż za ojcem podbiegły dwie młodsze córeczki: teraz przyszła ich kolej obściskiwania i zazdrosnego tulenia się do matczynych ramion i piersi.
Mężczyzna odłożył na później obejrzenie dwóch nowych pociech i wolno wyszedł przed dom. Wzdłuż torów rozciągała się kolorowa kałuża z wystającymi gdzieniegdzie małymi stożkami, które przy wielkim wysiłku wyobraźni przypominać mogły ludzkie głowy. Drzewa oliwne, niemi świadkowie dramatu, nie poruszyły nawet jedną gałązką. Don Raffaele też stał nieruchomo i głowił się, jak wybrnąć z dość kłopotliwej sytuacji. On, zawsze nieustraszony i buńczuczny, nie wiedział, co powiedzieć tej woskowej mazi. Jednak niemiłosierny żar, jaki lał się z nieba, zmusił go do podjęcia jakiejś decyzji.
-Cóż...- zaczął niepewnie. - nie bylo mowy o bliźniętach...
Spojrzał po raz ostatni na swoje, jakże haniebne w tym momencie dzieło. Potem odwrócił się i podążył w kierunku ganku, by zanurzyć się w przynoszącym ulgę cieniu.

[Sanestis_Hombre]

przez te kwadraciki nie da się czytać

[Tichon Cichy]

Ozesz...co to sie porobilo! Zaraz cos z tym zrobie.

[Leszek_Dentman]

Witam po przerwie.
Nad wyraz wysoki, silnie zbudowany, o jasnych włosach wyróżniał się... - zmień na jasnowłosy
kazała im bawić się grzecznie. - kazała im grzecznie się bawić.
dzięki czemu dają ludziom odrobinę wytchnienia - muchy nie daja wytchnienia, lecz fakt, że sklejają im się skrzydełka daje ludziom odetchnąć
otaczane nabożną czcią, kadzidłem i świeczkami - tutaj mi coś zgrzyta - do jednego wora wrzuciłeś otaczanie przedmiotami, oraz nabożną cześć - zdałoby się ując to jakoś inaczej
piszesz donna. Nie znam włoskiego, ale to słowo chyba oznacza pannę zmień może na signora...
przedstawiajšcej, górš, stanšł, topniejšce - ą (cosik ci się przestawiło na klawiaturze)
obojętnoœci - ś
Fajna historyjka.

[Tichon Cichy]

Balem sie reakcji, przyznam szczerze, dlatego dzieki wielkie! Poprawie reszte, przeczytam, wylapie ostatnie jakies kwadraty i insze badziewie, co wlazlo do tekstu.
"Donna" w poludniowych regionach (kiedys, przed wojna jeszcze) stosowalo sie jako "signora", oczywiscie nie w tej formie, tylko w lokalnym dialekcie :)
Ech, Kalabria... teraz juz pewnie tam cykady zaczynaja pogrywac, a u nas ledwo liscie sie wykluwaja..Pozdrawiam!

[Sanestis_Hombre]

Szczególnie koloryt epoki przemawia za tekstem, który jest klimatyczny i różni się o większości obecnych na forum utworów. Dlatego też pewnie do niego jeszcze kiedyś wrócę.
salve!

[Tichon Cichy]

Oj, don Raffael pewnie z ukontentowania mlynki w niebie kreci. Facet kiedys byl z krwi i kosci i naprawde swietych w rzadku ustawil ;)
pozdrawiam!